Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Над зеленню чырвоныя ірдзеюць боты, Б’е ззянне з шаблі, свеціць пояс пазалотай, А ён ідзе памалу, быццам так, нарокам, Але за кожным рухам і за кожным крокам Танцора пачуццё і думка праглядае. Вось стаў, як быццам даму запытаць жадае, Схіляе к вушку галаву, глядзіць у вочы. Саромеецца дама, выслухаць не хоча. Ён зняў канфедэратку, просіць вінавата. Зірнула дама, ды маўчыць яшчэ заўзята. Ён памалей ступае, заглядае ў зрэнкі І раптам засмяяўся. Рады, ля паненкі Хутчэй ідзе, глядзіць навокал з недавер’ем, Сваю канфедэратку з белай чаплі пер’ем Насуне, то ізноў адслоніць волас русы, Аж вось звярнуў яе на вуха, круціць вусы. Ідзе, а ўсе зайздросцяць, даганяюць жвава, А ён хацеў бы з дамай вымкнуцца з забавы, Часамі стане, ветліва руку узносіць I, каб яго міналі, ўсіх ласкава просіць. А часам ухітраецца і ўбок захіліць, Мяняе сцежку, думае, сяброў мо змыліць, Але бягуць за ім дакучліва і хутка, І нельга вырвацца з таго жывога скрутка. Дык злы, руку кладзе на шаблі рукаятку, Як бы казаў: «Зайздросных навучу парадку!» І з выклікам адважным на чале і ў воку Ідзе ў натоўп, а той яго не смее кроку Спыніць і расступаецца, змяніўшы шыкі, Аднак усе бягуць за ім.