Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Хай вас толькі не трывожыць, Што перадача земляў моцна вас зубожыць. Не дасць Бог, каб мазольныя я ўбачыў ручкі Маёй сучаснай пані, Стольніка унучкі. На гэта спосаб ёсць. Я знаю ў замку скрыню, У якой ляжыць Гарэшкавых сталоў начынне, Пры тым нашыйнікі, сыгнеты, бранзалеты І зброя дарагая — шаблі, пісталеты. Маёмасць добра захавана ад растраты, Вам, пані Зофія, належыць скарб багаты. Яго бярог, як вока, я — чаго таіцца? Ад маскалёў ды і ад вас, паны Сапліцы. Апроч таго я маю торбачку сваіх дукатаў, Сабраных мною з падарункаў і зарплаты. Я думаў, калі замак вернецца к нам зноўку, За гэты грош направіць мур і абмалёўку. Спатрэбіцца ён вам у гаспадарцы новай, Дык к вам звярнуся, пан Сапліца, з прапановай: Дазвольце жыць пры вас, пад панінай аховай Гарэшкаў трэцяе ўжо нянчыць пакаленне. Як будзе ў пані сын, прывіць яму уменне Сцізорыкам валодаць. Войны надыходзяць, А ў час ваенны хлопчыкаў жанчыны родзяць».