Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

«О не, — прамовіў Войскі,— мой яснавяльможны Пан генерал, тут не якісьці чар бязбожны! А толькі памятка аб тых бяседах слаўных, Якія у дамах бывалі старадаўніх, Калі наш край яшчэ магутны быў, багаты! А стравы ўсе вось з гэтай кнігі мною ўзяты. Пытаеш, ці ў Літве звычай стары хаваем? На жаль, сягоння новым сталі жыць звычаем. Не раз крычыць паніч, што ён не церпіць збыткаў, А скупіцца гасцей карміць, падаць напіткаў, Венгерскага шкадуе, цешыцца шатанскім Маскоўскім сфальшаваным нейкім там шампанскім, А потым вечарам праграе столькі ў карты, Што баль на сто пярсон сум гэтакіх не варты. А нават (бо што маю, то скажу адкрыта, І хай пан Падкаморы не глядзіць сярдзіта) Калі задумаў за сервіз я гэты ўзяцца, Дык на’т пан Падкаморы стаў з мяне смяяцца! Казаў, што з гэтай старасвецкае махіны Забаўка можа быць для дробнае дзяціны, А гэтакіх гасцей яна напэўна знудзіць! Суддзя і той казаў, што толькі ўсіх утрудзіць! Аднак, на колькі бачу з вашага здзіўлення, Сервіз мой быў прадметам нават захаплення. Магчыма, што ўжо я ў мае старыя годы Такіх гасцей прымаць не буду мець нагоды. Пан генерал, відаць, толк ведае ў бяседзе, Прашу ўзяць гэту кнігу — згодзіцца вам недзе, Як будзеце прымаць манархаў, чэсці вартых, А можа, нават і самога Банапарта. Ды перш скажу, як кніга кухарскай навукі, Вось гэта, трапіла дзівосна ў мае рукі».