Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

‘We zullen meer alcoholische drank nodig hebben,’ zei Mariale­na. ‘Mede of bier van de Firvulag. We kunnen de vrijwilligers moeilijk onze kostelijke jonge wijn laten opzuipen.’ Burke grinnikte. ‘Ik moet er niet aan denken. Uwe... wil jij bij die lui van Hoog Vrazel nagaan of daar iets aan te doen is?’

‘Oké’

‘Andere nieuwe zaken?’

Amerie aarzelde. ‘Misschien is het te vroeg om erover te begin­nen. Maar ik dacht aan de tweede fase van Madames plan.’ ‘Hai!’ schreeuwde Oude Man Kawai. ‘Wanneer Finiah een suc­ces wordt, zal Madame direct anderen naar het zuiden willen sturen.’

Philemon voelde zich niet op zijn gemak. ‘Ik denk dat we er beter aan doen eerst maar eens een deel van de eerste fase van haar Plan te realiseren voor we over fase twee en drie gaan nadenken. Ik zeg, laat zij dat maar uitwerken als ze terugkomt. Het is haar plan. Misschien dat zij en dat kleine wilde ding, die Felice, daar al iets op bedacht hebben.’

‘Kletspraat,’ gromde Marialena. ‘Ik moet wél met de latere fasen rekening houden, ook wanneer jullie die verantwoordelijk­heid liever ontlopen. Wanneer onze mensen naar het zuiden moeten zonder behoorlijke voorraden, dan word ik daar op aan­gekeken. Nou ja ... ik zal doen wat ik kan.’ ‘Dank je, querida,’ zei de Commandant vredelievend. ‘Ik praat morgen met je over een mogelijke herverdeling van de voorra­den. Veel meer kunnen we nu voor fase twee of fase drie niet doen. Er zijn te veel onbekende factoren ...’ ‘Bijvoorbeeld, wie van ons zal Finiah overleven!’ klaagde de Oude Man Kawai. ‘En zelfs of we erin zullen slagen de aanval te beginnen!’

Vanda-Jo sloeg met een hand op de tafel. ‘Koppen dicht. Geen defaitisme toegestaan! We gaan deze hooghartige bastaarden een klap verkopen zoals ze die nog nooit hebben gehad. En Khalid ... ik moet een van die ijzeren pijlpunten voor mezelf heb­ben, met een merkteken. Er is daarginds een zekere Tanu-hengst aan de andere kant van de Rijn die mij nog wat schuldig is.’ ‘Als je er zeker van bent dat één genoeg is,’ lachte de smid. ‘Stilte,’ maande Burke. ‘De voorzitter komt met een motie om de strategie voor de Grote Veldslag later ter tafel te brengen.’ ‘Akkoord,’ zei Amerie. Ook de anderen waren voor. ‘Nog meer nieuwe onderwerpen?’ vroeg Burke. Stilte. ‘Verdaag de vergadering,’ stelde Oude Man Kawai voor. ‘Het is mijn bedtijd.’

‘Voor,’ zei Uwe en zo kwam de vergadering van het Voorberei­dingscomité tot. een eind. Iedereen, behalve Burke, wenste Ame­rie goedenacht en verdween buiten in de schaduwen. De voorma­lige rechter strekte zijn been uit zodat Amerie ernaar kon kij­ken.

Ten slotte zei ze: ‘Er is niets meer dat ik voor je kan doen, Peo. Hete baden en met mate beweging om te voorkomen dat de spie­ren stijf worden. Ik kan je een pijnstiller geven op D-day.’ Hij maakte een afwerend handgebaar. ‘Laten we dat maar bewaren voor iemand die het echt nodig heeft.’ ‘Zoals je wilt.’