Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

Ze besloten dat het de draagbaar zou worden. Zolang het nog licht was, wilden ze allemaal verder. Nog maar een paar kilome­ter naar de top van de heuvels.

Ze trokken verder zoals ze dat eerder gedurende deze reis had­den gedaan, ieder aan een hoek van het aangepaste bed. Martha lag met haar onderlip tussen haar tanden geklemd, twee helroze plekken op haar bleke wangen gaven aan hoezeer ze leed. Maar ze zei niets. De lucht werd ultramarijn en daarna indigo en de eerste sterren werden zichtbaar. Maar ze konden nog altijd genoeg zien om te lopen en dus trokken ze verder, hoger en hoger, dichter naar hun doel.

Ten slotte bereikten ze de top. Gevieren lieten ze de draagbaar zakken en hielpen Martha overeind zodat ze tussen hen in kon staan en mee kon kijken naar het noorden. Ongeveer vijf kilome­ter verder, net iets beneden de plaats waar ze stilhielden, zagen ze een lange wal. Hij steeg uit het landschap omhoog vanachter een lijn van lage heuvels te midden van een jungle vol verdroogd en doornig kreupelhout, naar weerszijden weglopend in een gro­te boog die ergens in het noorden samenviel. De kale rand van de krater glinsterde bleek in de schemering. Felice nam Richards hoofd tussen haar handen en kuste hem op de mond, op haar tenen staand om erbij te kunnen. ‘Je hebt het klaargespeeld! Precies in de roos, piratenkind! Je hebt het geflikt!’

‘Ik mag verdomd zijn,’ zei de piraat.

‘Dat denk ik niet.’ De brede, Slavische grijns van Claude zag er uitbundig uit.

‘Oh, Madame... Het Scheepsgraf!’ Martha’s stem brak, in haar ooghoeken verschenen tranen. ‘En nu ... nu!’ ‘Nu slaan we ons kamp op,’ zei de Française praktisch. ‘We zullen uitrusten en onze krachten herwinnen. Morgen begint het echte werk.’

Het skelet lag met veel staatsie in het buikcompartiment van de vijfde vliegmachine die ze onderzochten.

Anders dan bij de vorige, waarvan alle toegangen waren geslo­ten, lag het graf van Lugonn open voor al de elementen. Lange jaren hadden zoogdieren, vogels en al de insekten van de omge­ving vrij toegang gehad. Felice was, als altijd, de eerste geweest om de ladder op te klimmen. Haar triomfkreet toen ze uiteinde­lijk de resten van de Tanu-held had gevonden, ging over in een ijselijke kreet die de nekharen van de vier andere leden van de expeditie recht overeind deed staan. ‘Hij heeft geen halsring! Geen halsringï ‘Angélique!’ Claude schreeuwde gealarmeerd. ‘Zie haar te bereiken en voorkom dat ze daar iets vernielt.’ ‘Geen ... halsring!’ Een schreeuw van diabolische woede weer­kaatste door de vliegmachine en er klonk het geluid van een har­de klap. Terwijl Richard en Claude de ladder beklommen, stond Madame beneden in de schaduw van een van de vleugels, de ogen wijd open, de mond vertrokken in een pijnlijke grimas, bei­de handen om het goud rond haar hals geklemd. Ze had er al haar psychische overtuigingskracht voor nodig om Felice te weerhouden, om te verhinderen dat het meisje de bron van haar frustratie met een instinctieve woede te lijf ging. Voortgedreven door laaiende teleurstelling, stonden de latente vermogens van Felice op uitbarsten en de mentale zintuigen van de oude vrouw werden er tot het uiterste door belast. Maar ze hield vol en druk­te het vulkanische ding dat in de omarming van haar geest spar­telde, heftig tegen zich aan terwijl ze ondertussen telepathisch schreeuwde: ‘Wacht! Wacht! We zullen allemaal meezoeken. Wacht!’

Felice liet haar tegenstand zo abrupt varen dat Madame Guderian achteruit wankelde en in de breekbare armen van Martha viel.

‘Oké!’ schreeuwde Richard van boven. ‘Ik heb haar een knal verkocht. Ze ligt onderuit.’

‘Maar heeft ze wat kapotgemaakt?’ riep Martha terwijl ze Madame langzaam naar de grond liet zakken. ‘Daar ziet het niet naar uit,’ antwoordde Richard. ‘Kom naar boven, Martha, en bekijk zelf dit ding eens. Het lijkt wel iets uit een of ander verdomd sprookje.’

Felice lag in elkaar gezakt in de verste hoek van het comparti­ment dat ongeveer drie bij zes meter mat. Ze had kans gezien de schedel van Lugonn met de helm erop tegen het instrumenten­paneel te gooien. Maar haar aanval van woede had weinig kwaad aangericht, want het interieur van het oude toestel was diep onder stof, dierlijke uitwerpselen en ander organisch afval bedolven. Claude knielde neer en legde de schedel weer op zijn plaats. Gehurkt bestudeerde hij de legende die voor hem op de bodem lag.