Letni deszcz. Kielich

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Szarka ocknęła się przed świtem. Kiedy otworzyła oczy, jej źrenice były złote, pełne ciekłego ognia. I wiedźma od razu zrozumiała, że coś poszło nie tak. Zupełnie nie tak, jak należało.

Iskra podniosła się płynnym ruchem. Nie spojrzała nawet ku żalnickiemu księciu, który usnął na ziemi, z głową na skraju jej posłania.

– Moje odzienie – rzuciła bezbarwnym głosem, ściągając suknię przez głowę.

Wiedźma nie odważyła się dłużej zwlekać. Podbiegła do skrzyni, podniosła wieko i spod zwałów rozmaitych szat wydobyła nabijany żelazem kubrak norhemnów, spódniczkę i wysokie buty. Wyciągnęła ku Iskrze strój południowych wojowników, modląc się, aby Szarka nie postanowiła jej dotknąć i nie pociągnęła w nowe szaleństwo. Jednak rudowłosa nie dostrzegła jej wcale. Stała pośrodku komnaty, wysoka i smukła jak ostrze miecza, a złotorude pasma włosów unosiły się wokół niej jak płomienie.

– Miecze – zażądała i wiedźma pospiesznie podała jej pakunek.

Ruchy Iskry były wprawne, bez cienia zawahania. Dociągnęła rzemienie i zapięła sprzączki. Głowice jej zakrzywionych mieczy połyskiwały słabo, kiedy zapinała pas na biodrach. Właśnie taką wiedźma zobaczyła ją pierwszy raz, konającą na Przełęczy Skalniaka. Niebieskooka niewiastka pomyślała wówczas, że jest jedną z południowych wojowniczek w służbie spichrzańskiego księcia. Potem jej dotknęła. I wszystko się odmieniło.

Żalnicki książę również się obudził. Zamrugał powiekami, jakby nie mógł sobie przypomnieć, co się wydarzyło poprzedniego wieczoru. Ale Sorgo leżał tuż obok na kamiennej posadzce i kiedy palce Koźlarza napotkały chłodną rękojeść, mężczyzna poderwał się gwałtownie i wyciągnął ramię ku dziewczynie.

Szarka nic nie spostrzegła. Odwrócona do niego tyłem, mocowała nóż w cholewie buta.

– Nie! – wykrzyknęła wiedźma, odtrącając jego dłoń, zanim musnął skraj kubraka Iskry. – Popatrz! – pokazała skrzynię, na której rudowłosa oparła rękę.

W miejscu, gdzie spoczywała dłoń Szarki, żelazne okucia roztopiły się jak wosk i spłynęły z wieka, ryjąc w drewnie głębokie, ciemne bruzdy.

Książę odskoczył gwałtownie.

– Co to?

– Nie wiem – odparła głucho wiedźma. – Zdołaliśmy ją przywołać z głębi śmierci. Ale nie potrafię zgadnąć, kim wróciła.

– Ogniem – rzekł bez zawahania książę. – Taką ją widzę, z twarzą wichrowej sevri i płomieniem wplecionym we włosy. Po prostu odpowiedziała na moje pragnienie. Niech bogowie się nad nami zlitują.

– Nie tej nocy. Tę noc przyszykował Zird Zekrun, a on nie jest skłonny do miłosierdzia.

Książę uczynił krótki, pytający ruch brodą w kierunku Szarki, która wkładała na głowę srebrną obejmę, dar Suchywilka. Wiedźma przypomniała sobie, że wcześniej rudowłosa nosiła obręcz dri deonema, ale zeszłej jesieni rzuciła ją w odmęt Wewnętrznego Morza.

– Moc Pomortu jest w niej – wyjaśniła szeptem wiedźma. – Na razie słaba, zduszona, ale rychło wybuchnie świeżym płomieniem. I będzie gorzeć, póki Iskra nie wejdzie w głąb Hałuńskiej Góry. Tego właśnie pragnie Zird Zekrun. Mieć ją dla siebie i sprawdzić, jakim sposobem znalazła się w Krainach Wewnętrznego Morza.

– Czy można to zatrzymać?

Wiedźma potrząsnęła głową.

– Wtedy umrze.

Książę zacisnął zęby.

– Więc nie pozwoliliśmy jej otruć, aby należała do Zird Zekruna.

Szarka podeszła do drzwi i z głową przechyloną na ramię wsłuchiwała się w odgłosy walki.

– Nie, nie tylko po to – odrzekła wiedźma.

Nie mogła jednak przerażać go jeszcze bardziej i wyjaśniać, jakie tropy i ślady widziała tej nocy w ogniu i popiele. Czas się kończył, a każde wędrowało tej nocy inną ścieżką – i nie wszystkie z nich wyznaczył pan Hałuńskiej Góry.

Iskra odsuwała sztaby, którymi zaparto drzwi. Koźlarz uczynił gest, jakby chciał ją odsunąć w bok, ale bezradnie zatrzymał się w pół kroku. Wiedźma podała mu bukłak z wodą, sakwę i płaszcz, przez moment szczęśliwa, że może mu odpłacić za tamtą noc, gdy otulił ją własną opończą.