Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Jomete.”
“Diri do la sinjorino, mi voli la sinjorino paroli, diri, ke unu letero esti de unu sinjoro, ekstere en la koridoro.”
“Mi miras al vi,” proklamis Vodička, enpaŝante la antaŭĉambron post Švejk, “ke vi parolas kun tia bastardo.”
Ili staris en la antaŭĉambro, fermis la pordon al la koridoro kaj Švejk rimarkis nur:
“Ili havas tion ĉi tie bele ekipita, eĉ du pluvombrelojn sur la vesthokaro kaj tiu bildo de Sinjoro Kristo ankaŭ ne estas malbela.”
El la ĉambro, el kiu oni aŭdis tintadon de kuleroj kaj resonantajn telerojn, denove eliris la servistino kaj diris al Švejk:
“La sinjorino diri, ke ŝi havi ne tempo, se io estas, ke al mi doni kaj diri.”
“Do,” diris Švejk solene, “al sinjorino letero, sed teni la faŭketo.”
Li eltiris la leteron de la ĉefleŭtenanto Lukáš.
“Mi,” li diris, fingromontrante sur sin, “respondo atendi ĉi tie en antaŭĉambro.”
“Kial vi ne sidiĝis?” demandis Vodička, kiu jam sidis sur seĝo ĉe muro, “tie vi havas seĝon. Ne staru ĉi tie kiel almozulo. Ne humiliĝu antaŭ tiu hungaro. Vi vidos, ke ni havos kun li konflikton, sed mi lin plaŭdbatos.”
“Aŭdu,” li diris post momento, “kie vi ellernis germane?”
“Kiel memlernanto,” respondis Švejk. Denove estis momento de silento. Poste oni aŭdis grandan krion kaj bruon el la ĉambro, kien la servistino forportis la leteron. Iu ĵetis ion pezan planken, poste eblis klare distingi, ke tie flugas glasoj kaj frakasiĝas teleroj, al kio sonis kriego: “Baszom az anyát baszom az istenet baszom a Kristus Marját, baszom az atyadot, baszom a világót[201]!”
La pordo malfermiĝis kaj la antaŭĉambron enkuris mezaĝa sinjoro kun buŝtuko ĉe la kolo, mansvingante la leteron, transdonitan antaŭ momento.
Plej proksime ĉe la pordo sidis la hardita sapero Vodička kaj la ekscitita sinjoro turnis sin unue ankaŭ al li.
“Kion tio signifas, kie estas tiu damninda ulo, kiu alportis tiun ĉi leteron?”
“Malrapide,” diris Vodička, leviĝante, “ne kriegu ĉi tie tro, por ke vi ne elflugu, kaj se vi volas scii, kiu alportis tiun leteron, demandu tie mian kamaradon. Sed parolu kun li dece, aŭ vi estos fulmrapide malantaŭ la pordo.”
Nun venis la vico al Švejk, ke li konvinkiĝu pri riĉa elokvento de la ekscitita sinjoro kun buŝtuko ĉe la kolo, kiu saltis de unua al deka, ke ili ĝuste tagmanĝis.
“Ni aŭdi, ke vi takmanĵi,” jesis kun li Švejk per kripligita germana lingvo, aldonante ĉeĥe: “Tion ni povis ja supozi, ke ni probable superflue ŝiros vin de la tagmanĝo.”
“Ne humiliĝu,” diris Vodička.
La ekscitita sinjoro, kies buŝtuko post lia vigla gestado pendis jam nur je unu pinto, daŭrigis, ke komence li opiniis, ke en la letero temas pri rekvizicio de iuj ĉambroj por la soldataro en tiu ĉi domo, kiu apartenas al lia edzino.
“Ĉi tie oni povus loki ankoraŭ multe da soldataro,” diris Švejk, “sed pri tio en tiu letero ne temis, kiel vi ŝajne konvinkiĝis.”
La sinjoro kaptis sin je la kapo, ĉe kio li komencis per la tuta vico da riproĉoj, ke ankaŭ li estis rezerva leŭtenanto, nun li tre volonte servus, sed li havas renan kolikon. Ke en la tempo de lia soldatservo la oficiraro ne kondutis tiel libermore por rompi familian trankvilon. Ke li sendos la leteron al komandantaro de la regimento, al la ministerio de milito, publikigos ĝin en la gazetaro.
“Sinjoro,” diris Švejk digne, “tiun leteron skribis mi. Mi skribi, nenju ĉefleŭtenant. La subskribo nur tia formala, falsa. Subskribo, namo, falsi. Via edzino al mi tre plaĉas. Mi ami via sinjorino. Mi enamiĝis al via edzino per la tuta korpo, kiel diradis Vrchlický[202]. Admirinda virino:”
La ekscitita sinjoro volis sin ĵeti kontraŭ Švejk, kiu staris trankvile kaj kontente antaŭ li, sed la hardita sapero Vodička, okulsekvanta ĉiun lian movon, krurfalĉis lin, el la mano elŝiris al li la leteron, kiun la sinjoro senĉese svingis, ŝovis en poŝon, kaj kiam sinjoro Kákonyi leviĝis, Vodička lin kaptis, forportis al la pordo, tiun malfermis per unu piedo kaj jam oni aŭdis, kiel io ruliĝas tra la ŝtuparo.
Iris tio rapide kiel en fabeloj, kiam venas diablo por forporti homon.
Post la ekscitita sinjoro restis nur la buŝtuko. Švejk ĝin levis, dece ekfrapetis la pordon de la ĉambro, el kiu antaŭ kvin minutoj eliris sinjoro Kákonyi kaj el kiu oni aŭdis virinan ploron.
“Mi portas al vi la buŝtukon,” diris Švejk mole al la sinjorino, kiu ploris sur sofo, “oni povus ĝin surtreti. Mian komplimenton.”
Li kunfrapis la kalkanumojn, soldatsalutis kaj eliris en la koridoron. Sur la ŝtuparo ne vidiĝis signoj de la lukto, ĉi tie laŭ la supozoj de Vodička ĉio iris tute glate. Nur ĉe la pordego de la traveturejo Švejk trovis forŝiritan kolumon. Tie probable okazis la lasta akto de tiu ĉi tragedio, kiam sinjoro Kákonyi senespere alkroĉis sin al la dompordego por ne esti eltrenita surstraten.
Tiom pli vivoplene estis sur la strato. Sinjoron Kákonyi oni fortrenis en kontraŭkuŝantan traveturejon, surverŝante lin per akvo, kaj meze de la strato la hardita sapero Vodička batalis kiel leono kontraŭ kelke da honvedoj kaj honvedaj husaroj, kiuj defendis sian samlandanon. Li majstre svingis sian bajoneton ĉe soldatzono kiel draŝilon. Kaj li ne estis sola. Ĉe lia flanko batalis kelke da ĉeĥaj soldatoj de diversaj regimentoj, kiuj ĝuste iris tra la strato.
Kiel Švejk pli poste asertis, eĉ li mem ne sciis, kiel ankaŭ li en tion implikiĝis, kaj ĉar li ne havis bajoneton, kiel en liaj manoj troviĝis bastono de konsternita rigardanto.
Daŭris tio sufiĉe longe, sed ĉio bela havas ankaŭ sian finon. Venis patrolo kaj forkondukis tion ĉion.
Švejk paŝis apud Vodička kun la bastono, kiun komandanto de la patrolo rekonis kiel corpus delicti.
Švejk iris kontente, havante la bastonon surŝultre kiel fusilon.
La hardita sapero Vodička dum la tuta vojo obstine silentis. Nur kiam ili eniris ĉefgardistejon, li diris afliktite al Švejk: “Ĉu mi ne diris al vi, ke vi ne konas hungarojn?”
4. Novaj turmentoj
La kolonelo Schröder kun plaĉo rimarkis palan vizaĝon de la ĉefleŭtenanto Lukáš kun grandaj arkoj sub la okuloj, kiu en embarasoj ne rigardis la kolonelon, sed ŝtelkaŝe, kvazaŭ li ion studus, observis planon pri dislokiĝo de trupoj en la soldata tendaro, la solan ornamon en la tuta kancelario de la kolonelo.
Sur tablo antaŭ la kolonelo Schröder kuŝis kelkaj gazetoj kun artikoloj markitaj per blua krajono, kiujn la kolonelo ankoraŭfoje preterfluge ekrigardis kaj diris, rigardante la ĉefleŭtenanton Lukáš:
“Ĉu vi do scias jam pri tio, ke via servosoldato Švejk troviĝas en malliberejo kaj estos ŝajne transdonita al la divizia tribunalo?”
“Jes, sinjoro kolonelo.”
“Per tio,” diris la kolonelo emfaze, ĝue rigardante la palan vizaĝon de la ĉefleŭtenanto Lukáš, “kompreneble la tuta afero ne finiĝas. Certas, ke la loka loĝantaro estis indignita per la faro de via servosoldato Švejk, kaj tiun ĉi skandalon oni mencias ankaŭ rilate al via nomo, sinjoro ĉefleŭtenanto. La divizia komandantaro sendis al ni jam certan materialon. Ni havas ĉi tie iujn gazetojn, kiuj okupiĝas pri tiu okazaĵo. Vi povas tion al mi laŭtlegi.”
Li enmanigis al la ĉefleŭtenanto Lukáš gazetojn kun markitaj artikoloj kaj tiu komencis legi per monotona voĉo, kvazaŭ temus pri frazo en infana legolibro: “Mielo estas multe pli nutra kaj pli facile digestebla ol sukero.”
“Kie estas la garantio de nia estonto?”
201
(hungare): krudaj hungaraj malbenoj al la patrino, la patro, dio, Kristo, Maria la Virgulino kaj al la tuta mondo.
202
Jaroslav Vrchlický (1853-1912), unu el la plej grandaj ĉeĥaj poetoj, verkistoj kaj tradukantoj.