Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Tion mi, Vodička, elbatos el via kapo. Ĉu vi scias, kie en Vyšehrad estas Neklan-strato? Tie havis sian metiejon seruristo Voborník. Li estis justa homo kaj foje, kiam li revenis post tradiboĉita nokto hejmen, li alkondukis kun si ankoraŭ unu drinkulon por tranokto. Poste li longe, longege kuŝis, kaj lia edzino, rebandaĝante al li vundon sur la kapo, ĉiam al li diris: ‘Vidu, Antoĉjo, se vi ne venus duope, mi vin nur insultus kaj ne ĵetus decimalan pezilon al vi sur la kapon.’ Kaj li poste, kiam li jam kapablis paroli, diris: ‘Vi pravas, mastrino, kiam mi venontfoje ien iros, mi altrenos kun mi neniun’.”

“Tio ankoraŭ mankus,” koleretis Vodička, “ke tiu hungaro volu ĵeti al ni ion sur la kapon. Mi kaptos lin je la gorĝo kaj deĵetos el la unua etaĝo tra la ŝtuparo suben, ke li flugos kiel ŝrapnelo. Tiujn hungarajn bubojn necesas trakti senkompate. Kial fari kun ili longajn ceremoniojn.”

“Vodička, vi ja ne eltrinkis tiom multe. Mi havis je du pokaloj pli ol vi. Pripensu nur tion, ke ni ne povas fari eksceson. Pri tio mi respondas. Temas ja pri ulino.”

“Mi plaŭdbatos ankaŭ ulinon, Švejk, por mi tio indiferentas, vi ankoraŭ ne konas la harditan saperon Vodička. Foje en Záběhlice sur la ‘Roza insulo’ tia ina monstro ne volis iri kun mi danci, laŭdire ke mi havas ŝvelan faŭkon. Estas vero, mi havis ĝin ŝvela, ĉar mi ĝuste venis el dancamuzo en Hostivař, sed konsideru tiun ofendon fare de tiu publikulino. ‘Jen havu ankaŭ vi, tre estimata fraŭlino,’ mi diris, ‘por ke vi ne sentu vin damaĝita.’ Kiel mi donis al ŝi tiun baton, ŝi faligis la tutan tablon en la ĝardeno eĉ kun glasoj, malantaŭ kiuj ŝi sidis kun la paĉjo, panjo kaj du fratoj. Sed mi ne timis la tutan ‘Rozan insulon’. Estis tie konatoj el Vršovice kaj tiuj min helpis. Ni draŝis proksimume kvin familiojn eĉ kun infanoj. Oni devis aŭdi tion ĝis Michle[200] kaj poste tio estis ankaŭ en la gazetaro, pri tiu ĝardena festo, kiun aranĝis ia bonfara societo de samurbanoj. Kaj tial mi diras, kiel aliaj helpis al mi, tiel ankaŭ mi helpos ĉiam al ĉiu kamarado, se io pendas en la aero. Nepre, nepre mi ne moviĝos de vi. Vi ne konas hungarojn… Tion vi ja ne povas al mi fari, ke vi min forpuŝu, se ni vidas nin post tiom da jaroj kaj ankoraŭ dum tiaj cirkonstancoj.”

“Iru do kun mi,” decidis Švejk, “sed trakti singarde, por ke ni ne havu malagrablaĵojn.”

“Ne havu zorgojn, kamarado,” diris Vodička mallaŭte, kiam ili iris al la ŝtuparo, “mi lin plaŭdbatos…”

Kaj li aldonis ankoraŭ pli mallaŭte: “Vi vidos, ke tiu hungara bubo prezentos por ni nenian penon.”

Kaj se iu estus en la traveturejo kaj komprenus ĉeĥe, li ekaŭdus jam de la ŝtuparo pli laŭte eldiritan devizon de Vodička: “Vi ne konas hungarojn…”, devizon, al kiu li venis en senbrua lokalo super la rivero Leitha, inter ĝardenoj de la glora Királyhida, ĉirkaŭita per montetoj, kiujn la soldatoj ĉiam malbenos, rememorante ĉiujn tiujn antaŭmilitajn kaj dummilitajn ekzercejojn, sur kiuj ili teorie preparadis sin al praktikaj masakroj kaj interbatiĝoj.