Inny wiatr [The Other Wind - pl]

Upał zaczął ustępować i Krogulec oznajmił, że musi odwiedzić wioskę. W ręku niósł koszyk śliwek, w którego środku umieścił mniejszy, z jajkami.

Olcha poszedł z nim. Po drodze rozmawiali. Gdy zrozumiał, że Krogulec wymienia owoce, jajka i inne produkty małego gospodarstwa na kaszę i mąkę, że drzewo, którym pali w piecu, zbiera cierpliwie w lesie, że musi żywić się zeszłorocznym serem, bo jego kozy nie dają mleka, zdumiał się. Jak to możliwe, by Arcymag Ziemiomorza żył tak ubogo? Czyż rodacy nie okazują mu szacunku?

Kiedy razem weszli do wioski, Olcha ujrzał, że na widok jego towarzysza kobiety zatrzaskują drzwi. Kramarz, który kupił jajka i owoce, bez słowa wyłożył zapłatę na drewniany blat. Cały czas unikał ich wzrokiem.

— Dobrego dnia, Iddi — pozdrowił go wesoło Krogulec, lecz nie otrzymał odpowiedzi.

Gdy ruszyli do domu, Olcha spytał:

— Czy oni wiedzą, kim jesteś, panie?

— Nie — odparł były Arcymag, spoglądając na niego z ukosa. — I tak.

— Ale… — Olcha nie umiał wyrazić swego oburzenia.

— Wiedzą, że nie mam mocy czarodziejskiej, ale jest we mnie coś dziwnego. Wiedzą, że mieszkam z cudzoziemką, Kargijką. Wiedzą, że dziewczyna, którą nazywamy córką, jest kimś w rodzaju czarownicy, lecz jeszcze gorszym, bo jej twarz i dłoń spalił ogień, a ona sama spaliła władcę Re Albi, czy może zepchnęła go z urwiska albo zabiła złym okiem — wersje są różne. Szanują dom, w którym mieszkamy, bo należał wcześniej do Aihala i Heletha, a martwi magowie to dobrzy magowie… Olcho, pochodzisz z miasta, z wyspy należącej do królestwa Morreda. Wioska na Goncie to coś zupełnie innego.

— Czemu zatem tu zamieszkałeś, panie? Z pewnością król przyjąłby cię godnie. Z czcią.

— Nie chce niczyjej czci — odparł stary człowiek tak gwałtownie, że Olcha umilkł.

Dotarli do wzniesionego na skraju przepaści domu.

— Oto moje gniazdo — powiedział Krogulec.

Do kolacji każdy wypił szklankę czerwonego wina i jeszcze jedną, siedząc na ławce i patrząc na zachodzące słońce. Niewiele rozmawiali. Olcha czuł narastający lęk przed nocą i snem.

— Nie jestem uzdrowicielem — rzekł jego gospodarz — może jednak uda mi się ulżyć ci we śnie, tak jak uczynił to Mistrz Ziół.

Olcha spojrzał na niego pytająco.

— Zastanawiałem się nad tym i uznałem, że wcale nie zaklęcie utrzymuje cię z dala od owego wzgórza, lecz dotyk żywej ręki. Jeśli chcesz, możemy spróbować.

Olcha zaprotestował, ale Krogulec powiedział tylko:

— I tak przez większość nocy mało śpię.

Tej nocy zatem gość położył się na niskim łóżku w kącie dużej izby, a gospodarz usiadł obok niego, patrząc w ogień i drzemiąc.

Olcha w końcu zasnął. Wkrótce potem zaczął drżeć i wykrzywiać się we śnie. Krogulec wyciągnął rękę i położył ją na ramieniu obróconego na bok Olchy. Śpiący drgnął lekko, westchnął, odprężył się i ucichł.

Krogulec ucieszył się, że może zdziałać choć tyle. Równie dużo jak mag, pomyślał z lekką ironią.

Nie był senny. Napięcie jeszcze go nie opuściło. Rozmyślał. Wspominał ich rozmowy, chwilę, gdy Olcha stał na ścieżce obok grządek kapusty, powtarzając zaklęcie wzywające kozy, i wyniosłą obojętność zwierząt wobec pozbawionych mocy słów. Przypomniał sobie, jak sam wymawiał imię krogulca, jastrzębia, szarego orła, przyzywając je z nieba, a one śmigały ku niemu, wbijając mu w ramię żelazne szpony i spoglądając gniewnie złotymi oczami… Koniec z tym. Mógł się przechwalać, nazywać dom swoim gniazdem, ale nie miał skrzydeł.

Lecz Tehanu je miała. Mogła wzlecieć na smoczych skrzydłach.

Ogień się wypalił. Krogulec owinął się ciaśniej owczą skórą, opierając głowę o ścianę. Wciąż trzymał dłoń na nieruchomym, ciepłym ramieniu Olchy. Polubił swego gościa i darzył współczuciem.

Jutro musi pamiętać, by poprosić go o naprawę zielonego dzbanka.

Trawa pod murem była krótka, sucha, martwa, nie poruszał jej żaden wiatr.

Ocknął się, zdumiony, na wpół podnosząc się z krzesła. Po chwili oszołomienia z powrotem oparł dłoń na ramieniu Olchy, ścisnął je lekko i szepnął: