Партрэт

Павел Сцяпанавіч ледзь не ўсё жыццё праслужыў на кіруючых пасадах. Разумнейшым ад гэтага, на жаль, не стаў, і пад канец службовай кар'еры здарылася тое, што і павінна было: яго перавялі ў намеснікі. Аднак па нейкай інерцыі ён заставаўся яшчэ сталым членам усіх прэзідыумаў. Чалавек да такой ролі ўжо прызвычаіўся і іншай сабе нават не ўяўляў.

Сёння на ўрачысты вечар Паўла Сцяпанавіча ў спіс ганаровых людзей не ўнеслі, а якраз на гэты раз ён спазніўся.

Залу даўно запоўніла шыкоўная публіка. Пасля апладысментаў заняў сваё месца і ўвесь прэзідыум. Чакалі выхаду на трыбуну дакладчыка...

Намеснік кінуў гардэробшчыцы паліто, прабег вестыбюль, пад смяшок у зале прашмыгнуў на сцэну ды заняў пастаяннае крэсла — у другім радзе. Выцер хусцінкай успатнелы лоб ды прыкінуўся, што збіраецца ўважліва слухаць.

А вось расклаў свае паперкі на трыбуне ўжо і сам дырэктар. Аднак цішыня ў зале не ўстанавілася. Што ж, падбівалі якраз вынікі спаборніцтва, атрымалі прэміі, граматы, а наперадзе — аж два дні выхадных: людзі былі ў выдатным настроі. Ведаючы пра любоў Паўла Сцяпанавіча да пашаны, тоячы на яго даўнія крыўды, многія з публікі не маглі адмовіць сабе і ў прыемнасці, каб зараз не пасмяяцца з таго, што камічна.

На нама зыркалі з залы яго знаёмыя ды шматзначна перашэптваліся, а Павел Сцяпанавіч ім у адказ злёгку ды з выразам твару шчодрага дабрадзея кланяўся. Аднак усе гэтыя смяшкі і кіўкі ў яго бок раптам яго на некалькі секунд устрывожылі.

Ён успомніў, што з вышэйшага начальства цяпер да яго ніхто не заглядвае. З аддзела кадраў некуды бралі яго асабовую справу, пыталіся пра здароўе...

Тым не менш прага быць навідавоку была ў чалавека такая моцная, што ўсе падазрзнні Павел Сцяпанавіч пастараўся зараз жа адвесці ад сябе. А смяшок у зале ўсё ж такі, пэўна, з—за яго спазнення.

Ён ужо смялей паправіў гадзіннік на руцэ, паківаў са шкадаваннем галавой ды паскардзіўся суседу:

— Забыўся зусім яго праверыць. Выйшла памылачка!