Pięćdziesiąt twarzy Greya

Christiana nigdzie nie widać, a pani Jones sprawdza właśnie zawartość spiżarni.

– Herbaty, panno Steele? – pyta.

– Chętnie. – Uśmiecham się do niej. Czuję nieco większą pewność siebie, gdy jestem już ubrana.

– Ma pani ochotę na coś do jedzenia?

– Nie, dziękuję.

– Oczywiście, że coś zjesz – warczy Christian. – Anastasia lubi naleśniki, bekon i jajka, pani Jones.

– Tak, panie Grey. A pan na co ma ochotę?

– Omlet i owoce. – Nie spuszcza ze mnie wzroku, a z jego twarzy nie da się nic wyczytać. – Siadaj – narzuca, pokazując na jeden ze stołków barowych.

Robię, co mi każe, a on zajmuje sąsiedni stołek, gdy tymczasem pani Jones zabiera się za śniadanie. O rety, wytrąca mnie z równowagi świadomość, że ktoś słyszy naszą rozmowę.

– Kupiłaś już bilet na samolot?

– Nie, zrobię to po powrocie do domu, przez Internet.

Opiera się na łokciu, pocierając brodę.

– Masz pieniądze?

O nie.

– Tak – odpowiadam z udawaną cierpliwością, jakbym rozmawiała z małym dzieckiem.

Unosi surowo brew. Cholera.

– Tak, mam, dziękuję – poprawiam się szybko.

– Mam odrzutowiec. Przez trzy najbliższe dni jest wolny i do twojej dyspozycji.

Patrzę na niego z otwartymi ustami. No pewnie, że ma odrzutowiec. Nie bez trudu tłumię w sobie chęć przewrócenia oczami. Chce mi się śmiać. Nie robię tego jednak, gdyż nie wiem, w jakim on jest nastroju.

– Doprowadziliśmy już do poważnego nadużycia twojej floty powietrznej. Nie chciałabym robić tego ponownie.

– Moja firma, mój odrzutowiec. – Wydaje się niemal urażony. Och, chłopcy i ich zabawki!

– Dziękuję za tę propozycję. Ale wolę polecieć tradycyjnymi liniami.

Przez chwilę sprawia wrażenie, jakby chciał mnie dalej przekonywać do swego pomysłu, ale jednak daje za wygraną.

– Jak chcesz. – Wzdycha. – Potrzebujesz dużo czasu, aby się przygotować do rozmów w sprawie pracy?

– Nie.

– Świetnie. I nie powiesz mi, co to za wydawnictwa?

– Nie.

Usta unoszą mu się w niechętnym uśmiechu.

– Dużo mogę, panno Steele.

– W pełni jestem tego świadoma, panie Grey. Chcesz namierzyć moją komórkę? – pytam z miną niewiniątka.

– Dzisiejsze popołudnie mam dość zajęte, więc zlecę to komuś innemu. – Uśmiecha się ironicznie.

Czy on żartuje?

– Skoro jesteś w stanie komuś to zlecić, wygląda na to, że zatrudniasz zbyt wielu pracowników.

– Wyślę mejl do kierowniczki kadr i każę jej się tym zająć. -

Drgają mu kąciki ust.

Och, dzięki Bogu, wróciło mu poczucie humoru.

Pani Jones podaje nam śniadanie i przez chwilę jemy w milczeniu. Posprzątawszy, taktownie nas opuszcza. Zerkam na Christiana.

– O co chodzi, Anastasio?

– Wiesz, w końcu mi nie powiedziałeś, dlaczego nie lubisz być dotykany.

Blednie, a mnie ogarniają wyrzuty sumienia, że zadałam mu to pytanie.

– Powiedziałem ci więcej niż komukolwiek – mówi cicho, patrząc na mnie beznamiętnie.

A więc nigdy się nikomu nie zwierzył. Nie ma żadnych bliskich przyjaciół? Być może powiedział pani Robinson? Mam ochotę go o to zapytać, ale nie mogę – nie mogę się tak wtrącać. Kręcę głową. On jest rzeczywiście samotną wyspą.

– Na wyjeździe zastanowisz się nad naszym układem? – pyta.

– Tak.

– Będziesz tęsknić?

Zaskoczył mnie tym pytaniem.

– Tak – odpowiadam zgodnie z prawdą.

Jak to możliwe, że w tak krótkim czasie zaczął tak wiele dla mnie znaczyć? Znalazł drogę do mego serca… dosłownie. Uśmiecha się.

– Ja też będę za tobą tęsknił. Bardziej, niż sobie wyobrażasz – mówi cicho.

Moje serce raduje się tymi słowami. On się naprawdę stara. Delikatnie głaszcze mój policzek, nachyla się i całuje.

Jest późne popołudnie, a ja siedzę zdenerwowana w lobby, czekając na pana J. Hyde’a z wydawnictwa Seattle Independent Publishing. To moja druga rozmowa i to nią bardziej się denerwuję. Pierwsza poszła dobrze, ale odbyła się w dużym konglomeracie z przedstawicielstwami rozsianymi po całych Stanach i byłabym tam po prostu jedną z wielu asystentek. Wyobrażam sobie, że taka machina korporacyjna potrafi połknąć, a potem szybko wypluć. A w SIP naprawdę chciałabym pracować. To małe i niekonwencjonalne wydawnictwo, preferujące lokalnych autorów, z ekscentryczną klientelą.

Umeblowanie jest skromne, ale to chyba taki styl raczej niż kwestia oszczędności. Siedzę na jednej z dwóch kanap obitych ciemnozieloną skórą – nawet podobnych do tej, która stoi w pokoju zabaw Christiana. Przesuwam dłonią po skórze, zastanawiając się, co Christian robi na tej kanapie. Ach, tyle jest możliwości… nie – teraz nie mogę o tym myśleć. Oblewam się rumieńcem.

Recepcjonistka to młoda Afroamerykanka z dużymi srebrnymi kolczykami i długimi, wyprostowanymi włosami. Jest w niej coś artystycznego i tak sobie myślę, że mogłybyśmy się zaprzyjaźnić. Ta myśl jest pocieszająca. Co kilka chwil podnosi na mnie wzrok i uśmiecha się miło. Niepewnie odwzajemniam jej uśmiech.