Tytan [Titan - pl]

— Tak. Jasne.

Holly spojrzała w górę, na światła nad ich głowami: paliły się jak gwiazdy, które nie mrugają, gwiazdy we wnętrzu ich habitatu. Szli ścieżką, mijając plamy światła rzucane przez uliczne lampy, powoli, jakby niespieszno im było wracać do domu.

— Statek, który przywiózł naukowców, wraca za tydzień — powiedział wreszcie Tavalera.

— A Nadia razem z nimi — dodała Holly.

— Wróci.

— Pewnie tak.

Tavalera odwrócił się i ujął ją za ramiona, obracając ją ku sobie. Stali w cieniu między lampami, ledwo było widać rysy jej twarzy.

— Mógłbym wrócić tym statkiem — rzekł. — Pytałem Eberly’ego. Powiedział, że Nowa Moralność zapłaci za pół mojego biletu, a habitat resztę.

Holly poczuła, jak ogarnia ją nagły gniew.

— Eberly! Zapłaci, żeby się ciebie pozbyć, tylko po to, żeby zrobić mi przykrość.

— A sprawiłoby ci przykrość, gdybym odleciał?

— Oczywiście, że tak.

— Naprawdę?

W jego głosie dało się wyczuć radosne niedowierzanie. Chwyciła go za uszy i pocałowała.

— Raoul, ależ z ciebie głuptas. Kocham cię!

— Ja też cię kocham, Holly.

Choć było już ciemno, widziała na jego twarzy wielki uśmiech. Wygląda tak fajnie, gdy się uśmiecha, pomyślała. Powinnam go częściej do tego zmuszać.

— Holly — rzekł, a jego uśmiech zbladł; Tavalera spoważniał. — Holly… wrócisz ze mną na Ziemię? Naprawdę?

Nie wahała się ani sekundy.

— Na Ziemię, gdzie tylko zechcesz, Raoul. Wszędzie.

— Naprawdę? — jego głos stał się wyższy o oktawę.

— Naprawdę — odparła, całkowicie pewna. — Nigdy nie widziałam Ziemi. Urodziłam się tam i przeżyłam pierwsze życie, ale nic z tego nie pamiętam.

— Pokażę ci Wielki Kanion — rzekł Tavalera, wybuchając nagle chłopięcym entuzjazmem. — I Tadż Mahal. I piramidy!

— Chcę zobaczyć zachodni Teksas. Pancho i ja urodziłyśmy się tam.

— Większość tych terenów zalały wody Zatoki Meksykańskiej.

— To będziemy nurkować.

— Można też nurkować na Manhattanie. Albo w Miami.

— Niesamowite!

— Więc wrócisz ze mną tym statkiem? Holly wzięła głęboki oddech.

— Do wyborów nie mogę nigdzie polecieć, Raoul.

— Ach — spochmurniał. — Rozumiem.

— Nie martw się — rzekła radośnie. — Malcolm pokona mnie w wyborach i będę mogła lecieć z tobą, gdzie tylko zechcesz.

— A jeśli wygrasz?

— Nie mam na to szans — zapewniła go. I siebie. — Jak tylko podliczą głosy z wyborów, możemy wskakiwać na statek i wracać na Ziemię. Razem.

— Razem — powtórzył.

— Pierwszym statkiem po wyborach.

— Moglibyśmy się pobrać, kiedy wrócimy do domu — wymruczał. — Moim rodzicom by się to spodobało.

— Mnie też.

Ruszyli ścieżką pod górę.

— A jeśli jednak wygrasz?

— Nie wygram.

— Mogłabyś. Zebrałaś ponad siedem tysięcy podpisów pod petycją. A jak ci wszyscy ludzie na ciebie zagłosują?

— Nie zagłosują. Berkowitz prowadzi sondaże wyborcze. Wyniki dziś rano były: sześćdziesiąt dwa do trzydziestu dwóch, sześć procent jeszcze nie podjęło decyzji.

— Mogłabyś się wycofać — zaproponował Tavalera. — Zrezygnować. I polecieć ze mną już teraz.

Holly potrząsnęła głową.

— Nie dam Malcolmowi aż takiej satysfakcji. Niech się trochę podenerwuje przy liczeniu głosów. Wygra, ale nie pozwolę mu zwyciężyć walkowerem.

Tavalera milczał.

— Nie miałabym oczywiście nic przeciwko temu, żeby przegrać jakąś małą liczbą głosów, ale to szaleństwo.

Tavalera wzruszył lekko ramionami.

— Ludzie chcą eksplorować pierścienie i bogacić się.

— Pewnie tak.

Jeśli wygra, już nigdy więcej jej nie zobaczę, pomyślał. A jeśli przegra, może zechcieć zmienić zdanie i zostać. Jakby czytając w jego myślach, Holly rzekła:

— Nie martw się tym tak, Raoul. Pewnie dostanę takie manto w wyborach, że będę się wstydziła pokazać w habitacie.

Tak bardzo chciał jej uwierzyć.

— Sądzisz, że Eberly naprawdę rozmawiał z tymi ludźmi w Selene? — zastanawiał się głośno. — I skalnymi szczurami?

— Powiedział, że tak.

— Ale czy naprawdę to zrobił? Może tylko tak powiedział, żeby zrobić wrażenie na wyborcach.

Holly uśmiechnęła się.

— Mogę to sprawdzić.

Cieszył się, widząc, jak Holly się uśmiecha, choć trochę. A mimo to, idąc przy niej od jednej plamy światła do drugiej w stronę ich mieszkań, Tavalera żałował, że nie umie utrzymać języka za zębami.