Tytan [Titan - pl]

— Tak — Kris Cardenas powiedziała do obrazu Urbaina na ekranie ściennym. — Mając te specyfikacje jesteśmy w stanie wyprodukować nanoboty, które zbudują nową antenę Alfy.

Urbain był w swoim gabinecie. Pod oczyma miał ciemne cienie, a twarz wychudzoną, bardziej pomarszczoną niż Cardenas pamiętała. Nie była lekarzem, ale odniosła wrażenie, że główny naukowiec funkcjonuje w olbrzymim stresie.

Pokiwał głową ponuro.

— Dobrze. A możecie zacząć je budować od razu? Cardenas skinęła głową.

— Nadamy temu zleceniu najwyższy priorytet.

— Kiedy będą gotowe?

Cardenas dokonała w myślach obliczeń i dodała odpowiedni margines bezpieczeństwa.

— Za dziesięć dni. Jeśli wszystko pójdzie gładko, to za tydzień.

Urbain westchnął, jakby właśnie podpisał pakt własną krwią.

— Cóż, świetnie. W takim razie pracujcie, najszybciej, jak się da.

— Dobrze — odparła Cardenas. — Ale jak zamierzacie je dostarczyć na powierzchnię Tytana?

Urbain nie odpowiedział. Rozłączył się, zanim Cardenas skończyła zadawać pytanie. Na ścianie znów pojawił się jej ulubiony obraz, impresjonistyczna scenka uliczna z dziewiętnastowiecznego Paryża.

Obróciła się na krześle i spojrzała na laboratorium z niewielkiej wnęki, która służyła jej za biuro. Tavalera właśnie wchodził przez drzwi śluzy.

— Przepraszam za spóźnienie — rzekł, idąc w jej stronę wzdłuż stołów. — Byłem na śniadaniu z Timoshenką, rozmawialiśmy o montowaniu systemu ochronnego na tarczy nadprzewodnikowej.

Cardenas wstała z krzesła i zaczęła się zastanawiać. Staliśmy się popularni. Minął rok i ludzie wyzbyli się strachu przed nanotechologią i zaczęli prosić o pomoc. Teraz Timoshenko chce z nami pracować, Urbain wręcz błaga o pomoc.

I znów zadała sobie pytanie: jak on chce przetransportować nanomaszyny na powierzchnię Tytana?

— Mogłabyś mi coś poradzić? — zwrócił się do niej Tavalera. Wyglądał na zawstydzonego i zaniepokojonego.

Cardenas uśmiechnęła się.

— Cóż, to akurat jest łatwe, Raoul. — Wskazała mu gestem krzesło na kółkach, stojące obok jej biurka, i oboje usiedli. — Co się stało?

— Przylatuje statek z Ziemi.

— Tak, naukowcy chcący się przyjrzeć stworzeniom Nadii — odparła Cardenas. — Nadia pragnie wrócić z nimi na Ziemię.

Tavalera pokiwał głową ponuro.

— Mógłbym się z nimi zabrać. Cardenas zrozumiała.

— Naprawdę tego chcesz?

— Może. Nie wiem.

Przyjrzała się jego podłużnej, ponurej twarzy.

— Chciałbyś, żeby Holly wróciła z tobą, tak?

— Tak — odpowiedź zabrzmiała jak długie, pełne żalu mruknięcie. — Ale nie wróci.

— Raoul, ona nie może wrócić. Startuje w wyborach.

— Wiem.

— Nie może opuścić habitatu. Nawet gdyby chciała.

— I tak nie zechce.

Cardenas zastanowiła się przez moment.

— A czego ty chcesz?

Odwrócił wzrok, zaczął się przyglądać własnym butom.

— Chcę wrócić do domu — rzekł w końcu, nie podnosząc głowy.

Cardenas poczekała, a on dodał:

— I chcę, żeby Holly wróciła ze mną.

— Nie możesz mieć i jednego, i drugiego.

— Wiem. Ale pytałaś, czego chcę. No to właśnie tego. Zawahała się, po czym uznała, że trzeba drążyć temat.

— A pytałeś Holly, czego ona chce? Tavalera nadal nie uniósł wzroku.

— Chce być głównym administratorem. Nigdy nie wróci na Ziemię.

— Powiedziała ci to?

— Wiem, że nie wróci.

— Pytałeś ją?

Tavalera potrząsnął głową.

— Co by mi z tego przyszło?

— Nie wiem, Raoul. Ale myślę, że powinieneś z nią porozmawiać.

Kwaśny wyraz jego twarz mówił wyraźnie, co sądzi o takim pomyśle.

— Taaa — odparł. — Masz rację.