Nocny Patrol

Wyszedłem posłusznie za Siemionem z domu. I zobaczyłem Swietę. Siedziała na leżaku, już przebrana, w stroju kąpielowym i pstrokatej spódniczce albo kawałku tkaniny owiniętym wokół bioder.

– W porządku? – z lekkim zdziwieniem spytała mnie.

– Zupełnie. Coś mi szaszłyk nie posłużył…

Świetlana uważnie spojrzała na mnie. Ale, widocznie, oprócz czerwonej twarzy i mokrych włosów, nic nie wskazywało, że się upiłem

– Musisz sobie zbadać trzustkę…

– Wszystko w porządku – szybko powiedział Siemion. – Możesz wierzyć, ja też zajmowałem się leczeniem. Upał, kwaśne wino, tłusty szaszłyk. Oto i wszystkie przyczyny. Teraz się wykąpie, a wieczorem, gdy już będzie chłodniej, opróżnimy sobie butelkę we dwóch. To jedyne potrzebne lekarstwo.

Swieta wstała, podeszła, ze współczuciem spojrzała mi w oczy.

– Może posiedzimy sobie tutaj? Zrobię silną herbatę…

Tak, z pewnością… Dobrze by było. Po prostu posiedzieć. We dwoje. Wypić herbatkę. Pogadać albo pomilczeć. Przecież to wszystko jedno. Popatrzeć od czasu do czasu na nią albo nawet i nie patrzeć. Słuchać oddechu albo zatkać jej uszy. Tylko wiedzieć, że jest obok. Że jesteśmy razem, a nie że jesteśmy koleżeńskim zespołem Nocnego Patrolu. I tylko dlatego, że właśnie tego chcemy, a nie że tak zaplanował Hesser.

Czy ja naprawdę oduczyłem się uśmiechać?

Pokiwałem głową. I okrasiłem twarz tchórzliwym, upartym uśmieszkiem.

– Chodźmy. Jeszcze nie jestem zasłużonym weteranem magicznych wojen. Chodźmy, Swieta.

Siemion już szedł przodem, ale nie wiem czemu, miałem wrażenie, że mrugnął do mnie. Z aprobatą.

Noc nie przyniosła chłodu, ale przynajmniej uśmierzyła upał. Już około szóstej-siódmej towarzystwo podzieliło się na małe grupki. Nad jeziorem pozostał niezmordowany Ignacy z Leną i, jakkolwiek to było dziwne, z Olgą. Na spacer do lasu poszły Tygrysek z Julka. Pozostali rozlokowali się po domu i przyległym terytorium.

My z Siemionem okupowaliśmy wielką loggię na pierwszym piętrze.

Tutaj było wygodnie, lepiej docierał wiaterek i stały zupełnie nieocenione w letni upał plecione meble.

– Numer jeden – rzekł Siemion, wyciągając z plastykowej siatki z reklamą jogurtu „Danone-Kids" butelkę wódki. – Smirnowka.

– Rekomendujesz? – spytałem ze zwątpieniem. Nie uważam się za specjalistę od wódek.

– Już ją dwieście lat piję. A przedtem była znacznie gorsza, możesz mi wierzyć.

Zaraz pojawiły się dwie szklanki z rżniętego szkła, dwulitrowy słoik, gdzie pod zaklepaną metalową pokrywką znajdowały się ściśnięte maleńkie ogóreczki, duża torba z kiszoną kapustą.

– A popitka? – spytałem.

– Wódki się nie popija, chłopcze – pokiwał głową Siemion. – Popija się podróbki.

– Żyj sto lat…

– Szybciej się nauczysz. A jeśli chodzi o wódkę, nie miej żadnych wątpliwości, sioło Czemogołowka – to terytorium pod moją kontrolą. Tam w zakładzie taki jeden drobny mag Ciemności pracuje, drobny, niespecjalnie szkodliwy. To on mi dostarcza właściwy towar.

– Rozmieniasz się na drobne – ośmieliłem się skomentować.

– Nie rozmieniam się. Po prostu mu płacę. Wszystko uczciwie, to nasze prywatne stosunki, a nie sprawy Patroli.

Siemion zgrabnym ruchem otworzył butelkę, nalał pół szklaneczki. Torba cały dzień stała na werandzie, ale wódka była chłodna.

– Za zdrowie? – zaproponowałem.

– Za wcześnie. Za nas.

W ciągu dnia otrzeźwił mnie kompletnie, pewnie usunął nie tylko alkohol z krwi, ale i wszystkie produkty metabolizmu. Wypiłem pół szklaneczki gładko, ze zdziwieniem stwierdzając, że wódka może być przyjemna nie tylko zmrożona zimą, ale i latem, po upale.

– No i… – Siemion z zadowoleniem chrząknął, rozwalając się jak najwygodniej w fotelu. – Trzeba wspomnieć Tygryskowi, że dobrze by było postawić tu fotele bujane…

Wyciągnął swoje okropne jawy, zapalił. Widząc moje niezadowolone spojrzenie rzekł:

– I tak będę je palić. Jestem patriotą.

– A ja jestem patriotą swojego zdrowia – burknąłem. Siemion zachichotał.

– Kiedyś zaprosił mnie w gości znajomy zagraniczniak… – rozpoczął.

– Dawno to było? – spytałem podświadomie wpadając w jego ton.

– Nie bardzo, w zeszłym roku. A zaprosił dlatego, żeby nauczyć się pić po rosyjsku. Mieszkał w hotelu Penta. Zabrałem ze sobą jedną przypadkową znajomą i jej brata – ten właśnie wyszedł z więzienia, nie miał gdzie się podziać, i poszliśmy…

Wyobraziłem sobie to towarzystwo i pokiwałem głową:

– I wpuścili was?

– Tak.

– Wykorzystałeś magię?

– Nie, zagraniczny przyjaciel wykorzystał pieniądze. Zaopatrzył się w wódkę i zakąski w dostatecznej ilości, zaczęliśmy pić trzydziestego kwietnia, a skończyliśmy drugiego maja Pokojowych nie wpuszczaliśmy, telewizora nie wyłączaliśmy.

Patrząc na Siemiona, w pomiętej koszuli w kratkę, rodzimej produkcji, wytartych tureckich dżinsach i zadeptanych czeskich sandałach, można było sobie bez trudu wyobrazić go sobie pijącego piwo z trzylitrowego słoika. Ale w Pencie trudno było go sobie wyobrazić.