Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Rozdział 5

Przyszedłszy jako tako do siebie, uniósł głowę i rozejrzał się dokoła. Smoczy garb odpływał powoli w przeciwnym kierunku. Tu i ówdzie dryfowały szczątki zatopionej “Brangalyn". I nigdzie nie było śladu rozbitka.

Dopłynęli do najbliższego kawałka kadłuba i wczołgali się na zbawcze deski. Przez dłuższą chwilę oboje milczeli. Pierwszy odezwał się Valentine.

— Czy powinniśmy kierować się w stronę Archipelagu, czy też wprost na Wyspę Snu?

— Pływanie jest ciężką pracą, mój panie. Trzeba nam było dosiąść smoka.

— Ale jak nim kierować?

— Pociągając to za jedno, to za drugie skrzydło — wymyśliła naprędce.

— Mam co do tego wątpliwości. Rozmowa się urwała.

Po jakimś czasie Valentine znów się odezwał: — W brzuchu smoka co kilka minut mielibyśmy przynajmniej świeżą dostawę ryb.

— Gospoda też była obszerna — dodała Lisamon Hultin. — Tylko trochę słabo wietrzona. Jeśli o mnie idzie, wolę tę tratwę.

— Ale jak długo możemy na niej dryfować?

Olbrzymka spojrzała na niego zdumiona.

— Czy masz wątpliwości co do tego, że zostaniemy uratowani? — W naszej sytuacji takie wątpliwości nikogo nie powinny dziwić. — Ze snu zesłanego kiedyś przez Panią dowiedziałam się, że śmierć znajdzie mnie w suchym miejscu i kiedy będę już bardzo stara. Wciąż jestem młoda, a miejsce, w którym się znajdujemy, jest najmniej suchym miejscem na całym Majipoorze, z wyjątkiem, być może, środka Morza Wielkiego. Zatem nie ma się czego obawiać. Jeśli ja przeżyję, to i tobie się uda.

— Pocieszająca wiadomość — rzekł Valentine. — Co zatem powinniśmy robić?

— Czy możesz wysyłać przesłania, mój panie?

— Byłem Koronalem, nie Królem Snów.

— Każdy potrafi kierować swoim umysłem i docierać do innych, byleby w dobrych intencjach. Czy myślisz, że tylko Król i Pani mają takie zdolności? Pewnej nocy mały czarodziej Deliamber perswadował niektórym to i owo, wiem coś o tym. Gorzval sam opowiadał o swoich rozmowach ze smokami podczas snu, a ty…

— Lisamon, ja przecież nawet nie jestem sobą. Umysł, jaki mi pozostawiono, nie potrafi niczego z siebie wykrzesać, nawet przesłania.

— Tylko spróbuj. Sięgnij przez tę szeroką wodę. Do Pani, twojej matki, albo do jej ludzi na Wyspie, albo do ludzi na Archipelagu. Masz władzę. Ja nie umiem niczego poza wymachiwaniem mieczem, ale ty, mój panie, masz umysł, który był godny Zamku, a teraz, kiedy jesteśmy w potrzebie… — Olbrzymka mówiła teraz z pasją. — Zrób to, Lordzie Valentine! Zawołaj o pomoc, a pomoc na pewno przybędzie!

Valentine miał wątpliwości. Wiedział trochę o pokrywającej planetę sieci przesłań. Rzeczywiście, wyglądało na to, że jeden umysł może przywołać inny, jednakże pomijając już to, że panujące na Wyspie i Suvraelu potęgi prawdopodobnie wysyłały wiadomości za pomocą mechanicznych wzmacniaczy, ale on, dryfujący na drewnianej łupinie, umazany krwią i mięsem z brzucha olbrzymiej bestii, z umysłem tak bezbrzeżnie wyczerpanym nie kończącymi się przeciwnościami losu, że nawet jego legendarna ufność w szczęście i cuda zaczynała się załamywać — jak mógłby wierzyć, że potrafi wezwać pomoc przez taki bezmiar oceanu?

Zamknął oczy. Spróbował skoncentrować całą energię umysłu na pojedynczym punkcie w głębi czaszki. Wyobraził sobie, że świeci tam maleńka iskierka, jakieś ukryte promieniowanie, które on po prostu oderwie od własnego mózgu i rzuci w przestrzeń, a być może ktoś gdzieś je odbierze. Przecież to bez sensu, pomyślał. Chyba lepiej zastanowić się, jakie stworzenie zacznie za chwilę ogryzać moje zwieszone nad wodą stopy. Nagle przeraził się. Przesłanie, jeśliby je wysłał, doszłoby przede wszystkim do mglistego umysłu kręcącego się w niedalekim sąsiedztwie smoka, który zniszczył “Brangalyn" i prawie wszystkich, którzy na mej płynęli. Smok mógłby wrócić, by dokończyć swego dzieła. A jednak, wbrew tym obawom, postanowił nadać przesłanie. Był przecież coś winien Lisamon Hultin za to, co dla niego dotychczas zrobiła.