Tytan [Titan - pl]

— Jeśli one naprawdę żyją — rzekła Yolanda Negroponte, odrywając się od ekranu, na którym widać było obraz z mikroskopu — to jest to organizm, jakiego nikt dotąd nie widział.

— A spodziewałaś się czegoś innego? — odparła cicho Wunderly zza swojego stanowiska pracy.

W laboratorium biologicznym nie było nikogo poza tymi dwoma kobietami; inne stoły były puste, panowała tam cisza. Pyłki kurzu unosiły się w świetle wpadającym przez wysokie okna. Mała, anodyzowana lodówka, zawierająca lodowe cząsteczki, stała między nimi, a obok niej było parę zdalnych manipulatorów i szare rury miniaturowego mikroskopu elektronowego.

Na twarzy Negroponte pojawił się wyraz namysłu.

— To nie są cząsteczki kurzu. Mają strukturę wewnętrzną i to widać, ale nie wydaje mi się, żeby coś działo się w środku. Żywe komórki są dynamiczne: organelle pulsują, cała komórka drży i wibruje. A to coś po prostu leży, jak rodzynki w puszce.

— Może są martwe? — spytała Wunderly. — Może kiedyś były żywe, a teraz już nie? Może je zabiliśmy, zabierając je z ich naturalnego środowiska?

Negroponte potrząsnęła głową, a długie pasmo blond włosów spadło jej na twarz. Odsunęła je i odparła:

— Nie, utrzymywaliście temperaturę i ciśnienie takie same, jak w regionie pierścieni. Nie ma śladu skażenia. Jeśli są żywe, powinny być żywe i tutaj.

Wunderly wstała z niewielkiego taboretu na kółkach, na którym siedziała, i ruszyła do termosu z kawą.

— Może cały czas się myliłam. Eberly się ucieszy.

— Kawa to dobry pomysł — rzekła Negroponte, także wstając z krzesła. — Szkoda, że nie da się zrobić porządnego espresso. Pobudza szare komórki.

— Kofeina — mruknęła Wunderly, nalewając gorący, parujący napar do kubka, który następnie podała Negroponte.

Dwie kobiety siedziały przez chwilę w milczeniu, sącząc gorący napar.

— Więc Da’ud naprawdę nakrzyczał na Urbaina? — spytała po chwili Wunderly.

— Szkoda, że tego nie widziałaś. Jak rycerz w lśniącej zbroi atakujący smoka.

— W życiu bym go o coś takiego nie podejrzewała.

— Zrobił to dla mnie — rzekła Negroponte, nadal nie mogą wyjść z podziwu nad wczorajszym przedstawieniem. — Chyba mój płacz wywołał u niego taką reakcję, poczuł się mocny i odważny.

Wunderly uniosła kubek do ust.

— Może i ja powinnam się przed nim rozpłakać — mruknęła do kawy.

— Dalej się nim interesujesz? — spytała Negroponte z zaciekawieniem.

— A ty nie?

— Jeszcze bardziej niż dotąd, Nadiu.

— W takim razie jest twój — odparła Wunderly, myśląc: nie dopuszczę, żeby Da’ud, czy jakikolwiek inny facet, stanął na drodze mojej pracy. Potrzebuję czegoś więcej.

Negroponte zmieniła temat, powracając znów do biologii. — Jaka jest temperatura wewnątrz jednostki kriogenicznej?

— Prawie minus dwieście stopni.

Postukując paznokciem o kubek, Negroponte rzekła:

— Biologia zależy od chemii, a reakcje chemiczne w niskich temperaturach zachodzą wolniej.

— Czy sądzisz…

— Wyglądają jak komórki. Mają wewnętrzną strukturę i mają środek z dobrze widocznymi membranami. Ale wyglądają na nieaktywne.

W oczach Wunderly pojawiła się nadzieja.

— Może one wcale nie są nieaktywne! Może po prostu są powolne.

— Możesz zamontować minikamerę w mikroskopie? — spytała Negroponte.

— Jasne.

W ciągu pół godziny miniaturowa kamera została zamontowana między okularem mikroskopu a kablem łączącym go z monitorem.

— Dobrze — rzekła Negroponte, gdy zakończyły montaż urządzenia i sprawdziły je.

Wunderly oderwała wzrok od ekranu, na którym nadal widać było ciemny obiekt przypominający komórkę zamkniętą w lodzie, żeby użyć określenia zadowolonego biologa.

— A teraz poczekamy, czy może coś się wydarzy?

— Teraz pójdziemy na obiad, zmarnujemy trochę czasu nad deserem, a potem wrócimy i zobaczymy, co się nagrało.

Wunderly skinęła głową na zgodę. Deser, pomyślała. Zasłużyłam na solidny deser.