Парыж-Дыснэйлэнд
- Автор: Хадановіч Андрэй
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Год: Bybooks [http://www.bybooks.eu]
- ISBN: 978-609-8075-??-?
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Парыж-Дыснэйлэнд». Краткое содержание книги:
Аднойчы Хадановіч меў месяц жыцця ў французскай сталіцы. “Парыж-Дыснэйлэнд” – зборнік вершаў, напісаных па матывах таго, што мусіў убачыць – і памерці.
Перейти на страницу:
Скажам, прыдумаў жа нехта пахаваць
паэта Жэрара дэ Нэрваля (1808—1855)
проста насупраць самага знакамітага
францускага пісьменьніка.
Толькі ўявіце: ля тваёй магілы
увесь час таўкуцца турысты,
і ўсе як адзін да цябе сьпінай.
Некаторыя нават
спатыкаюцца аб цябе, фатаграфуючы.
І толькі я, дзівак, на дзесяць хвілін
завіс каля ўлюбёнага паэта,
і толькі цяпер заўважыў Бальзака (1799—1850).
Дарэчы, скажы мне, хто твой сусед па магіле,
і я скажу, кім ты быў пры жыцьці.
Вось Поль Элюар (1895—1952) загуляўся ў камунізм,
і цяпер ляжыць побач з генсекам
камуністычнай партыі Францыі
Марысам Тарэзам (1900—1964).
А Мальер (1622—1673) ні ў што такое не гуляў,
і цяпер побач з калегам па пяры,
сумленным байкапісцам Лафантэнам (1621—1695),
ляжаць разам за агульнай агароджай,
як адна сям’я.
Мюсэ (1810—1857) і Шапэн (1810—1849)
не за агульнай агароджай,
а досыць далёка адно ад аднаго,
але ў самім афармленьні магілаў
адчуваецца адна рука.
Падазраю, жаночая (1804—1876).
На магіле Апалінэра (1880—1918) — вялікае сэрца
у выглядзе верша-каліграмы,
а на Ўайлдавай сэрцаў безьліч,
і ўсе — чырвоным маркерам
або губной памадай.
Магілу Ўайлда (1854—1900) знайсьці лёгка
па выбухах жыцьцярадаснага рогату,
дзявочага і асабліва хлапечага.
Ўайлд з усіх бакоў агароджаны шкляной сьценкай,
каб не разарвалі прыхільнікі,
якія сьпярэсьцілі ўсё шкло надпісамі і сьлядамі памады.
Заслугоўваюць увагі: «Pleasure to meet you Oscar!» — з сэрцайкам,
«Oscar my favorite dandy» — з зорачкай,
і мой улюбёны: «Oscar te amamos!» — з кубінскім сьцяжком.
Найбольшы надпіс, вядома ж, па-расійску:
«Любви все возрасты покорны!»
Цікава, як выглядала б на Пэр-Ляшэз магіла Цоя (1962—1990)?
Магіла Морысана (1943—1971)
не агароджаная шклом,
затое там увесь час дзяжурыць жывы паліцэйскі,
стаіць ля камля найбліжэйшага дрэва
і часам перашкаджае ляпіць да яго жуйкі,
але дрэва ўсё адно ў жуйках, прылепленых да іх манэтках
і іншых сьціплых дарунках.
Самы шчодры пакінуў бляшанку бэльгійскага піва,
пакойся зь мірам, Джымі!
Над магілай Мадыльяні (1884—1920) пачынаецца дождж,
а над магілай Эдыт Піяф (1915—1963) канчаецца,
і неба робіцца блакітнае.
У надмагільнай пліце
Марсэля Пруста (1871—1922)
адбіваюцца аблокі.
Перейти на страницу: