Arka odkupienia. Tom 1: Zdrada [Redemption Ark - pl]

— Czy dowiedziałaś się tego z Osnowy?

— Osnowa wskazała nam tylko kierunek. Niczego nie podano nam na talerzu. — Krab pomknął naprzód, dotarł do szczelnie zamkniętej grodzi, mechanicznych drzwi, które zamknęły się jeszcze przed zwiększeniem przyśpieszenia. — Musimy tam przejść w rejon, który zapieczętowałam. Ostrzegam was, że po drugiej stronie wasze odczucia będą nieco inne. Nie bezpośrednio za tą barykadą, ale w przybliżeniu wyznacza ona granicę, gdzie efekty działania maszynerii przekraczają próg ludzkiego odczuwania. To może was zdezorientować.

Remontoire spojrzał na Felkę. Patrząc mu w oczy, skinęła głową.

— Prowadź, Skade — powiedział.

— Dobrze.

Zapora otworzyła się ze świstem, za nią wyłonił się korytarz ciemniejszy i bardziej przerażający. Weszli tam, a potem pionowymi szybami, używając tłokopodobnych wind, zjechali kilka poziomów w dół.

Remontoire zanalizował swoje odczucia — nie zauważył nic odbiegającego od normy. Spojrzał na Felkę, unosząc pytająco brwi — w odpowiedzi pokręciła głową. Też nie odczuwała nic szczególnego, a była znacznie bardziej od niego wrażliwa.

Szli korytarzami, przystając od czasu do czasu dla nabrania sił. Dotarli do odcinka korytarza o ścianach pozbawionych wszelkich cech charakterystycznych — rzeczywistych, holograficznych czy entoptycznych. Krab zatrzymał się jednak w pewnym miejscu, po chwili rozwarła się szpara w ścianie na wysokości torsu, poszerzała się jak kocia źrenica. Przez pionowe rozcięcie wylewało się przez nią czerwone światło.

— Tu mieszkam — powiedział krab. — Zapraszam.

Weszli za krabem do obszernej, ciepłej komnaty. Remontoire rozejrzał się. Nie tego się spodziewał. W niemal pustym pomieszczeniu stało kilka urządzeń, ale tylko jedno z nich — niewielki obiekt, przypominający makabryczną rzeźbę — Remontoire rozpoznał natychmiast. Urządzenia brzęczały cicho.

Największy obiekt — czarny jajokształtny zbiornik, spoczywający na masywnym rdzawym postumencie — miał mnóstwo analogowych mierników tarczowych z drżącymi wskazówkami. Zbiornik wyglądał na antyk, tak jak wiele nowoczesnych obiektów techniki kosmicznej, przypominał relikt z najwcześniejszych dni podboju okołoziemskiego kosmosu. Remontoire rozpoznał w nim kapsułę ewakuacyjną konstrukcji Demarchistów. Prosta i trwała. Statków Hybrydowców nigdy nie wyposażano w kapsuły ewakuacyjne.

Na tej jednostce umieszczono ostrzeżenia we wszystkich powszechnych językach — w norte, po rosyjsku, w kanezyjskim — oraz ikony i diagramy w jaskrawych podstawowych kolorach. Były tam pasiaste oznaczenia i krzyżowe rakietowe silniki sterujące; szare purchle z czujnikami i układami łączności; złożone j skrzydła słoneczne i spadochrony; wokół drzwi z małym trójkątnym okienkiem widniały odrzucane wybuchem śruby.

Zbiornik nie był pusty. Przez okienko Remontoire dostrzegł wewnątrz kapsuły kształt wypukłego bladego ciała, niewyraźny z powodu otaczających go kompresów z bursztynowego żelu izolującego lub jakiegoś lepkiego chemicznego środka odżywczego.

— Skade?… — Remontoire przypomiał sobie, jak uszkodzone było ciało Skade, gdy ją odwiedził przed odlotem.

— Podejdźcie — powiedział krab. — Spójrzcie. Na pewno was to zaskoczy.

Remontoire i Felka zbliżyli się do kapsuły. Różowa osoba w środku leżała w pozycji embrionalnej, podłączona do przewodów i cewników. Poruszała się ledwo zauważalnie, oddychała powoli, nie częściej niż raz na minutę.

To nie Skade ani to, co ze Skade pozostało. To w ogóle nie człowiek.

— Co to takiego? — spytała Felka szeptem.

— Skorpio — odparł Remontoire. — Hiperświnia ze statku Demarchistów.

Felka i Remontoire dotknęli metalowej ściany kapsuły. Czuli rytmiczne pulsowanie systemu podtrzymywania życia.

— Co on tu robi? — spytała Felka.

— Jest na drodze do sprawiedliwości — wyjaśniła Skade. — W pobliżu planet wewnętrznych wystrzelimy kapsułę i niech Konwencja Ferrisvillska ją podejmie.

— A potem?

— Osądzą go i orzekną, że jest winny wielu przestępstw — rzekła Skade. — Potem, w obecnym systemie prawnym, zabiją go. Nieodwracalna śmierć neuronalna.

— Mówisz tak, jakbyś to aprobowała.

— Musimy współpracować z Konwencją — stwierdziła Skade. — Potrafią nam utrudnić działania wokół Yellowstone. I tak musi być im przekazana. Gdyby umarł w naszym areszcie, byłoby to dla nas bardzo wygodne. Niestety, przy tym sposobie postępowania ma on jednak pewne szanse przeżycia.

— Jakie zbrodnie mu zarzucają? — spytała Felka.

— Zbrodnie wojenne — odparła Skade jowialnie.

— To mi nic nie mówi. Jak może być zbrodniarzem wojennym, jeśli nie jest związany z żadną uznaną frakcją.

— To proste — powiedziała Skade. — Zgodnie z warunkami Konwencji w zasadzie każdy nielegalny postępek w strefie wojennej staje się przestępstwem wojennym. Z definicji. W przypadku Skorpio takich czynów nie brak. Morderstwa. Zabójstwa. Terroryzm. Szantaż. Kradzieże. Wymuszanie. Ekosabotaż. Przemyt nielegalnych inteligencji poziomu alfa. Jest zamieszany w przestępstwa wszelkich typów w obszarze Chasm City — Pas Złomu. Nawet w czasie pokoju to poważne oskarżenia, a w okresie wojny te czyny podlegają obowiązkowej karze nieodwracalnej śmierci. Wielokrotnie na nią zasłużył, nawet gdyby nie liczyć popełnionych przez niego morderstw.