Падары нам дрэва
- Автор: Сипаков Иван Данилович
- Год: 1997
- Язык: белорусский
- ISBN: 985-05-0046-8
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Падары нам дрэва». Краткое содержание книги:
Зацікавяць чытача таксама прытчы і метафары.
Радзім угледзеўся на адзінокую жоўтую ружу, што стаяла ў вазе на століку пры канапцы.
— А што гэта тут столькі мужчын ходзіць? З банцікамі?..
— То ж мой гарэм.
— Гарэм? Твой? — зніякавеў Радзім.
— Разумееш, — апусціўшы вочы тлумачыла Оя. — Тут так прынята. Па-іншаму нельга. І чым больш мужчын у тваім гарэме, тым большая да цябе ўвага, тым больш цябе паважаюць. Я была паспрабавала адмовіцца, але ўбачыла, калі зраблю гэта, мяне пасадзяць у турму. Ці самае лепшае — пашлюць да вас, прачак.
Радзім усё яшчэ глядзеў на ружу.
— То і прыходзь, — не зводзячы вачэй з пялёсткаў, сказаў ён.
— Радзімачка, ты многае не разумееш. Я ж і цябе хачу забраць з пральні.
— У свой гарэм?
— Ага. Я ўпрасіла валадарку, і яна дазволіла. Так што ты можаш аставацца тут. Гэта будзе твой пакой.
— Мой пакой у тваім гарэме?
— Не злуйся і не задзірайся. Я не карыстаюся ніякімі паслугамі мужчын. Яны існуюць самі па сабе, і ніводзін з іх нават не заходзіў у маю спальню.
— І мяне ты далучыш да таго статка, што з банцікамі і касічкамі?
— Не, ты будзеш жыць, як сам захочаш. Разумееш, я проста хачу вызваліць цябе ад цяжкой працы.
— А калі я сам не хачу вызваляцца?
— Гэта твая справа. Але ж у цябе іншага выйсця няма. Што, ты ўсё жыццё будзеш стаяць над пральнаю дошкаю? У пральні? Мыць жаночыя панчохі?
— Дзіўна, ты стала такою… практычнаю, — хацеў сказаць «цынічнаю», але пабаяўся абразіць дзяўчыну.
Яна ж зразумела ўсё так, як ён і думаў.
— Не, не цынічнай. Проста, я прымаю жыццё такім, якое яно і ёсць. А ты што, хочаш перарабіць яго?
— Паспрабую.
— Нічога ў цябе не атрымаецца.
— А ў цябе?
— У мяне ўсё атрымліваецца. Мяне заўтра выбіраюць у Савет Брытагаловых. І Валадарка робіць сваёй намесніцай…
— І ты радуешся? А чаму? Памятаеш, як дурбуд на поўным сур'ёзе сцвярджаў, што Другое Паўшар'е — гэта другая палавінка седаўкі. І ты рада, што будзеш амаль валадаркаю седаўкі? Ты ж бачыш, што тут яшчэ большы дурбуд, чым у самой Дурбудзіі. Раздойваць мужчын, фарбаваць ім вусны, плоіць валасы і чапляць на іх розныя банцікі, каснічкі? Няўжо ты не разумееш, якое гэта глупства?! А жанчыны? Прызнаваць жанчынаю толькі тады, калі яна страціць усё жаночае? І караць, садзіць у турму толькі за тое, што мужчына хоча застацца мужчынам, а жанчына — жанчынаю? То ж абсурд, святатацтва! Няўжо ты гэтага не разумееш? Дарэчы, а дзеці? Дзе дзеці Другога Паўшар'я?
— Не бачыла. Валадарка кажа, што сям'я, дзеці — гэта ўсё лішняе. Чалавек сам сабою павінен жыць і радавацца на зямлі. А дзеці перашкаджаюць гэтаму.
— Наадварот, у нас спрадвеку ведалі, што якраз дзеці памагаюць і жыць, і радавацца. Толькі з дзецьмі прыгажэе чалавек — і мужчына, і асабліва жанчына. Як ты гэтага не разумееш?
— Разумею. Ты хочаш, каб у нас было дзіця? І я таксама хачу…
Яна нахілілася да яго, абняла за плечы — ласкава-ласкава. Правяла пальчыкамі па ягоных вуснах. Прыціснулася яшчэ бліжэй. Прашаптала:
— Родны мой, я хачу нашае дзіця. — Оя дрыжала ўся — нібыта ёй адразу зрабілася вельмі холадна. — Я хачу дзіця, — прасіла яна.
Яму здалося, што ён зноў убачыў знаёмае воблачка. Яно стаяла на фоне акна і нікуды не рухалася. Трошкі пагойдвалася — як усё роўна ківала, нібы і ў ранейшыя з'яўленні, галавою.
Ён асцярожна зняў Оіны рукі са сваіх плячэй, адхінуўся і парывіста ўстаў. Хацеў падысці да акна, але воблачка ўжо знікла: колькі ні ўглядаўся, нідзе яго не было відаць.
Оя сядзела на канапе, унураная і зацятая.
— Ты з ёю ніколі не сустрэнешся, — ускінуўшы на яго вочы, сказала зэмка, і ён адчуў у яе голасе злосць і раздражненне.
Радзім вытрымаў яе погляд, яе словы.
— А ты памажы нам сустрэцца, — ціха папрасіў ён. Яна задумалася. Доўга сядзела, як каменная, і маўчала. Затым рашуча згадзілася:
— Добра, няхай будзе па-твойму — памагу.
Але тут жа ўпала на канапу, закрыла твар рукамі і расплакалася.
Ён увогуле не выносіў жаночага плачу — заўсёды было шкода кабет, — а гэтыя ж слёзы ліліся нібыта па яго віне. Падсеў да Оі, пачаў ласкава гладзіць па мокрым твары — супакойваў дзяўчыну. Тая і праўда неўзабаве перастала хліпаць, уздрыгваць, сцішылася, супакоілася — як усё роўна заснула.
— Зразумей, Оя, я павінен знайсці Юлю. Мы з ёю трапілі ў такую бяду. А я быццам ужо і не шукаю яе, быццам змірыўся са стратаю…
Зэмка маўчала. Але Радзім адчуваў — яна не спіць і ўважліва слухае тое, што ён гаворыць.
— Разумееш, нашы бацькі верылі, не сумняваліся, што мы з Юляй пажэнімся. І мы, здаецца, таксама. А ты мяне клічаш у свой гарэм…