Zbrojni [Men at Arms - pl]

Ludzie powoli wypełniali Główny Hol Niewidocznego Uniwersytetu.

Vimes był bardzo stanowczy w tej kwestii — jedynej, przy której się upierał. Nie był właściwie ateistą, ponieważ ateizm stanowił cechę zmniejszającą szansę przetrwania w świecie, gdzie jest kilka tysięcy bóstw. Po prostu żadnego z nich specjalnie nie lubił i nie rozumiał, co ich właściwie obchodzi jego ślub. Odrzucił wszystkie świątynie i kościoły, ale Główny Hol wyglądał dostatecznie kościelnie — powszechnie uważa się, że to niezbędne przy tego rodzaju ceremoniach. Nie zależało mu szczególnie na obecności dowolnych bogów, gdyby jednak któryś postanowił zajrzeć, powinien czuć się jak w domu.

Sam Vimes zjawił się na miejscu wcześnie, ponieważ nie ma nic bardziej nieużytecznego niż pan młody tuż przed ślubem. Wymienne Emmy opanowały cały dom.

Na miejscu było już kilku portierów, gotowych pytać gości, po czyjej są stronie. Kręciła się też grupka starszych magów. Byli obowiązkowymi gośćmi na ślubach w wyższych sferach, a także na późniejszym przyjęciu weselnym. Jeden pieczony wół prawdopodobnie nie wystarczy.

Mimo głębokiej nieufności wobec magii Vimes właściwie dosyć lubił samych magów. Nie sprawiali kłopotów. Przynajmniej jemu nie sprawiali. Owszem, czasami przebijali continuum czasoprzestrzenne albo doprowadzali łódkę rzeczywistości zbyt blisko spienionych wód chaosu, jednak nigdy nie łamali prawa.

— Dzień dobry, nadrektorze — powiedział.

Nadrektor Mustrum Ridcully, najwyższy przewodniczący wszystkich magów w Ankh-Morpork — jeśli tylko chcieli się tym przejmować — skinął mu uprzejmie.

— Dzień dobry, kapitanie. Muszę przyznać, że trafił się panu piękny dzień.

— Cha, cha! Trafił dzień — zaśmiał się kwestor.

— Ojej — zmartwił się Ridcully. — Znowu go wzięło. Nie rozumiem. Czy ktoś ma pigułki z suszonej żaby?

Dla Mustruma Ridcully’ego, człowieka stworzonego przez naturę do życia na świeżym powietrzu i radosnego mordowania wszystkiego, co porusza się w gąszczu, było absolutnie niepojęte, dlaczego kwestor (człowiek stworzony przez naturę do siedzenia w ciasnym pokoiku i dodawania kolumn liczb) jest taki nerwowy. Próbował wszelkich sposobów, żeby jakoś wzmocnić jego ducha. Wśród nich były rozmaite kawały, niespodziewane poranne przebieżki czy wyskakiwanie zza drzwi w masce Williego Wampira, aby — jak tłumaczył — trochę wyprowadzić kwestora z siebie.

Samą ceremonię miał odprawić dziekan, który starannie ją wymyślił. W Ankh-Morpork nie istniała oficjalna formuła ślubu cywilnego, jeśli nie liczyć czegoś zbliżonego do „No dobrze, skoro naprawdę musicie”. Pomachał entuzjastycznie do Vimesa.

— Specjalnie na tę okazję wyczyściliśmy organy — pochwalił się.

— Cha, cha, cha, organy — wtrącił kwestor.

— Bardzo potężne jak na organy… — Ridcully przerwał i gestem przywołał kilku studentów. — Odprowadźcie kwestora i spróbujcie go na chwilę położyć, dobrze? — poprosił. — Podejrzewam, że znowu ktoś nakarmił go mięsem.

Po drugiej stronie holu rozległo się syczenie, a potem stłumiony jęk. Vimes spojrzał na monstrualny zestaw piszczałek.

— Ośmiu studentów pompuje miechy — poinformował Ridcully przy akompaniamencie zgrzytów i pisków. — Instrument ma trzy klawiatury i setkę dodatkowych pokręteł, w tym dwanaście oznaczonych „?”.