Zbrojni [Men at Arms - pl]

— Hm… cóż, nie chciałabym być na miejscu Edwarda, kiedy go w końcu znajdą.

— Ja nie chciałbym być na jego miejscu teraz. A wiem, gdzie jest to miejsce, rozumiesz. Jest pod jego biednym ciałem. Martwym.

— Czyli skrytobójcy go znaleźli?

— Nie. Ktoś inny. A potem Cuddy i Detrytus. Jeśli mogę to ocenić, leżał tam już od kilku dni. Rozumiesz? To się nie zgadza! Ale starłem szminkę Fasolla i zdjąłem ten czerwony nos. To na pewno był on. Peruka też miała odpowiednie czerwone włosy. Musiał iść prosto do Młotokuja.

— Ale… ktoś strzelał do Detrytusa. I zabił tę żebraczkę.

— Tak.

Angua usiadła obok niego.

— I nie mógł tego zrobić Edward…

— Właśnie.

Marchewa odpiął napierśnik i ściągnął kolczugę.

— Czyli szukamy kogoś innego. Trzeciego człowieka.

— Ale nie mamy żadnych wskazówek! Po prostu gdzieś chodzi człowiek z rusznicem! Gdzieś w mieście! A ja jestem zmęczony.

Sprężyny znowu brzęknęły, gdy Marchewa wstał i chwiejnym krokiem podszedł do stolika. Usiadł, przysunął sobie kartkę, sprawdził ołówek, naostrzył go swoim mieczem i po chwili namysłu zaczął pisać.

Angua obserwowała go w milczeniu. Pod kolczugą nosił skórzaną kamizelę z krótkim rękawem. Na lewym ramieniu miał znamię — w kształcie korony.

— Zapisujesz wszystko, jak kapitan Vimes? — spytała po chwili.

— Nie.

— No to co robisz?

— Piszę do mamy i taty.

— Poważnie?

— Często piszę do mamy i taty. Obiecałem im. Poza tym to mi pomaga myśleć. Zawsze piszę listy do domu, kiedy się zastanawiam. A tato przysyła mi wiele dobrych rad.

Przed nim stało wypełnione listami drewniane pudełko. Ojciec Marchewy miał zwyczaj odpowiadać synowi na odwrocie jego listów, ponieważ papier był trudno dostępny na dnie krasnoludziej kopalni.

— Jakich dobrych rad?

— Zwykle na temat górnictwa. Przesuwania skał. No wiesz… podpory i stemple. W kopalni nie wolno się mylić. Trzeba wszystko robić prawidłowo.

Ołówek zgrzytał po papierze.

Drzwi wciąż były otwarte, ale ktoś dyskretnie zastukał. Stukanie mówiło — czymś w rodzaju metaforycznego alfabetu Morse’a — że stukający wyraźnie widzi, iż Marchewa przebywa w swoim pokoju ze skąpo ubraną kobietą, wobec tego stukający próbuje stukać tak, by nie być usłyszanym.

Sierżant Colon odchrząknął. W tym odchrząknięciu zabrzmiał drwiący uśmieszek.

— Słucham, sierżancie? — rzucił Marchewa, nie odwracając się nawet.

— Co mam teraz robić, sir?

— Proszę ich wysłać na patrole, sierżancie. Przynajmniej jeden człowiek, jeden krasnolud i jeden troll w każdej grupie.

— Rozumiem, sir. Czym mają się zająć?

— Mają być widoczni, sierżancie.

— Tak jest. I jeszcze coś, sir. Jeden z ochotników przed chwilą… to pan Bleakley. Z ulicy Wiązów, sir. Jest wampirem, to znaczy formalnie, ale pracuje w rzeźni, więc tak naprawdę nie…

— Niech pan mu podziękuje i odeśle do domu, sierżancie. Colon zerknął na Anguę.

— Tak jest, sir. Oczywiście. — Zawahał się. — Ale to żaden kłopot, on tylko potrzebuje dodatkowych homogoblinów w…

— Nie!

— Tak jest. Oczywiście. Ja, tego… powiem mu, żeby sobie poszedł. Colon zamknął za sobą drzwi. Nawet zawias wyszczerzył się drwiąco.

— Mówią do ciebie „sir” — odezwała się Angua. — Zauważyłeś?

— Wiem. Nie powinno tak być. Ludzie powinni myśleć samodzielnie. Tak mówi kapitan Vimes. Ale problem polega na tym, że myślą samodzielnie tylko wtedy, kiedy ktoś im każe. Jak piszesz „możliwość”?

— Wcale.

— Aha. — Marchewa wciąż się nie odwracał. — Chyba utrzymamy jakoś miasto do rana. Wszyscy nabrali rozsądku.

Nie, pomyślała Angua. Oni zobaczyli ciebie. To działa jak hipnoza.

Ludzie przeżywają twoją wizję. Marzysz, jak Wielki Fido, tylko on wymarzył sobie koszmar, a ty marzysz dla wszystkich. Naprawdę wierzysz, że ludzie są w zasadzie przyzwoici. Przez jedną chwilę, póki są blisko ciebie, oni także w to wierzą.

Zza okna dobiegł stuk palców obijających się o bruk — to oddział Detrytusa wykonywał kolejny obchód.

Co tam… wcześniej czy później i tak musi się dowiedzieć.

— Marchewa…

— Hm?

— Wiesz… kiedy Cuddy’ego, trolla i mnie przyjęli do straży, wiesz, czemu to była właśnie nasza trójka?

— Oczywiście. Reprezentacja grup mniejszościowych. Jeden troll, jeden krasnolud, jedna kobieta.

— Aha. — Angua zawahała się.

Na zewnątrz wciąż świecił księżyc. Mogłaby mu powiedzieć, zbiec po schodach, przemienić się i do świtu być już daleko za miastem. Na pewno by się udało. Była specjalistką w uciekaniu z miast.

— Nie całkiem o to chodziło — powiedziała. — Widzisz, w mieście jest sporo nieumarłych i patrycjusz nalegał, żeby…

— Pocałuj ją — odezwał się Gaspode spod łóżka.

Angua zamarła. Na twarzy Marchewy pojawił się ten nieco zdziwiony wyraz człowieka, którego uszy właśnie coś usłyszały, choć mózg został zaprogramowany, by wiedzieć, że to niemożliwe. Zaczerwienił się.