Wojna Honor [War of Honor - pl]

— Po prostu wytłumaczyłam admirał Draskovic, jak bardzo jesteś mi niezbędny, a ona już zajęła się resztą.

Cardones przekrzywił głowę i przyjrzał się jej z jawnym niedowierzaniem. Najwidoczniej miał nieprzyjemność spotkać Josette Draskovic i miał wyobrażenie, jak musiało wyglądać to tłumaczenie. Już chciał coś powiedzieć, ale zmienił zdanie i przyznał:

— Cóż, nie będę udawał, że stęskniłem się za Trevor Star, ma’am. To miły system, a mieszkańcy San Martin to bardzo sympatyczni ludzie, ale nie licząc ćwiczeń, tam nie ma nic do roboty. A poza tym nie muszę mówić, jak miło mi i jak jestem zaszczycony nowym przydziałem. Naprawdę dobrze jest panią znów widzieć, a to, że wybrała pani Werewolfa na okręt flagowy… wbiło w dumę całą załogę.

— Miło mi to słyszeć… zakładając, że w tym czasie nie opanowałeś sztuki wazeliniarstwa — oceniła i uśmiechnęła się, widząc jego minę. — Wiesz, przez ostatnich kilka lat różne dziwy się działy… No dobrze, tak poważnie to jestem pod wrażeniem, jak sobie radziłeś w czasie operacji „Buttercup”. To i twoje doświadczenie przydadzą się, jeśli granat trafi w szambo w Silesii.

— A na ile jest to prawdopodobne? — spytał, poważniejąc i przyglądając jej się uważnie.

— Chciałabym móc odpowiedzieć ci z jakąś sensowną dozą prawdopodobieństwa, ale nie mogę. Wywiad ma nam przysłać kopie wszystkich analiz dotyczących ruchów okrętów imperialnych w okolicy systemu Marsh, ale z tego co dotąd widziałam, nie liczyłabym na zbyt wiele poza bezpośrednim sąsiedztwem tego układu planetarnego.

Umilkła i przyjrzała mu się z namysłem. Zdecydowała się już wcześniej nie rozmawiać z nim na temat spotkania z Draskovic. Po pierwsze, była to jej walka, nie jego, po drugie, choć było to mało prawdopodobne, Draskovic mogła próbować się zemścić, rujnując kariery oficerów, których Honor chciała dostać. A zrobiłaby to na pewno w przypadku tych, którzy stanęliby po stronie Honor w tym sporze. Dla kariery Cardonesa miałoby to katastrofalne skutki przynajmniej na krótką metę, czyli tak długo, jak obecna banda niekompetentnych durniów rządziła Admiralicją. Kiedy przestaną, następca Janaceka będzie musiał zacząć od dwóch rzeczy — wymiecenia wszystkich personalnych pozostałości po nim i zrehabilitowania wszystkich oficerów zgnojonych przez poprzednika. Ale to nie osłabi poczucia krzywdy wywołanego przez mściwość Draskovic, a zbyt dobrze znała Cardonesa, by chcieć go na podobną przyjemność narażać. Rafę wszystko robił z przekonaniem, entuzjazmem i maksymalnym wysiłkiem, a co gorsza, miał skłonność, starannie zresztą ukrywaną, jak sobie wyobrażał, do tępienia smoków. Wszystko to powodowało, iż jedynym skutecznym sposobem utrzymania go z dala od bitwy jest niepoinformowanie go, że taka bitwa się toczy lub też ma zostać stoczona.

Nie oznaczało to naturalnie, że nie miała zamiaru powiedzieć mu o innych nieprzyjemnościach związanych z obecną Admiralicją — w końcu był jej kapitanem flagowym i zastępcą taktycznym. Nawet gdyby nie chciała, musiała poinformować go o wszystkim, co było istotne dla wykonania zadania, by wiedział, dlaczego podejmuje pewne decyzje. A poza tym uczciwość i otwartość była mu winna. Naturalnie nie wszystkie nieprzyjemne wiadomości musiał poznać natychmiast…

— Rafę, dopóki tego nie odwołam, jest to przeznaczone wyłącznie dla ciebie — zaczęła, przerywając chwilową ciszę. — Nie ufam informacjom otrzymanym od wywiadu. Ani analizom, ani danym wywiadowczym. Admirał Jurgensen nie nadaje się kompletnie do kierowania wywiadem floty. To administrator i biurokrata, a poza tym według mnie ma skłonność jio zbytniego zadowalania przełożonych i dostarczania im takich analiz, jakich ci chcieliby lub potrzebowaliby. Mam też podejrzenia co do jakości i wiarygodności informacji, na których te analizy są oparte. Wywiad zawsze niechętnie ujawniał źródła tych informacji, w czym nie ma nic niezwykłego, ale od paru lat, czytając między wierszami, wyraźnie widzę, że spadła ich jakość i ilość, tak jakbyśmy stracili masę agentów zarówno w Imperium, jak i w Konfederacji. Jurgensen naturalnie twierdzi, że nie ma powodów, do obaw, a ja nie mam dowodów, że łże, ale jestem o tym przekonana. Jak wiesz, parokrotnie działałam na obszarze Konfederacji, i powiem ci, że informacje czy analizy, jakie poprzednio dostawaliśmy, a te, które teraz otrzymałam, to niebo i ziemia. Te są niekompletne i powierzchowne; to jedyne słowa, którymi można je opisać. To samo dotyczy materiałów przysłanych z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a im akurat źródeł nie brakuje. To istny zalew informacji: zbyt dużo nieistotnych detali, ale brak konkretów dotyczących tego co najważniejsze, czyli zamiarów Imperium. Oficjalnie MSZ twierdzi, że Imperium samo nie wie, czego chce, i bada grunt, stąd ten pokaz siły w okolicach stacji Si-demore. Ponieważ Imperium nie zajęło jeszcze stanowiska, mamy okazję na nie wpłynąć, demonstrując „gotowość i zdecydowanie”.