Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

Dan czuł się jak nastolatek czekający na ukochaną na pierwszej randce. Spacerował wzdłuż muru miniaturowej wieży kontrolnej lotniska Astro i patrzył, jak jednosilnikowy samolocik Jane wykonuje ostatni zwrot, a słońce odbija się w jego czaszy. Chłopcy z wieży powiedzieli mu, że samolot to turbośmigłowiec TBM 700: szybki, hermetyczny, z możliwością lotu na dużych wysokościach, ale o prędkości lądowania na tyle małej, że mógł lądować na małych lotniskach.

Silnik zawył, a samolot o nisko osadzonych skrzydłach wylądował lekko na betonowym lądowisku i podkołował do wieży. Dan wyłamywał niecierpliwie palce, czekając, aż klapa się otworzy i pojawi się w niej Jane. Nie bądź głupi, powiedział sobie w duchu. Przyleciała tu w interesach, nic innego. Między nami wszystko skończone, przynajmniej z jej strony.

Kiedy Jane wyłoniła się z samolotu i stanęła na skrzydle samolotu, zapomniał o wszystkim. Miała na sobie kwiecistą koszulę i dopasowane dżinsy. Dan podbiegł, by pomóc jej zejść.

— Cześć! Jak miło cię widzieć! Jane uśmiechnęła się do niego.

— Możesz mnie już puścić, Dan.

— Ach, tak. — Zdjął ręce z jej talii.

Pilot przecisnął się przez klapę i zeskoczył lekko na ziemię. Dan rzucił mu kluczyki od samochodu i machnął w stronę firmowej furgonetki zaparkowanej przy wieży kontrolnej, obok jego własnego Jaguara.

— Jakieś pięć kilometrów stąd jest motel — rzekł Dan pilotowi. — Zarezerwowałem panu miejsce. Oczywiście, wszystko na koszt firmy.

Pilot podziękował mu, skinął głową Jane i ruszył w stronę furgonetki. Dan zaprowadził Jane do Jaguara i zawiózł ją, samochodem z nowym dachem, do hangaru A.

— Nigdy tu nie byłam — powiedziała, przekrzykując wiatr.

— Wiem.

— Jak tu cicho.

— To niedziela. Większość firmy odpoczywa.

— Rozumiem.

Zbliżali się do hangaru. Dan spojrzał na Jane.

— Powinnaś zobaczyć jakiś start. Wtedy roi się tu od ludzi. — I o tym właśnie chciałam z tobą porozmawiać — rzekła nagle, poważniejąc.

Dan poprowadził ją w półmrok hangaru, a następnie schodami na górę, do swojego biura.

— Nikogo tu nie ma? — upewniła się Jane, krocząc po podeście.

— Nikogo.

Dan wiedział, że Niles Muhamed jest w hangarze B, przygotowując swój zespół do odbioru wahadłowca numer dwa, który miał przypłynąć frachtowcem do GaWeston. W okolicach jego biura cały kompleks wyglądał jednak na opuszczony.

— Ty i ja, Jane, praktycznie sami, na tropikalnej wyspie.

Jane przysiadła na krześle przy jego biurku.

— W najlepszym razie półtropikalnej.

Dan przysiadł na krześle naprzeciwko niej.

— Dokładnie tego mi trzeba, lekcji geografii.

— Dan, proszę, bądź poważny.

Dan nie miał ochoty być poważny. Chciał wziąć ją w ramiona i zatańczyć z nią walca w biurze. Ale odparł:

— Dobrze. O czym chcesz rozmawiać?

— Po Waszyngtonie krążą plotki, że przyczyną katastrofy pierwszego wahadłowca był sabotaż.

A więc o to chodzi, pomyślał Dan. Wyłącznie interesy.

— Jestem absolutnie pewien, że tak było — odparł. — Mój główny inżynier został zamordowany parę dni później i wtedy też zaaranżowali wszystko tak, żeby wyglądało na wypadek.