Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

Ukrył głowę w dłoniach i April pomyślała, że zaraz się rozpłacze.

Eamons, która przejechała połowę drogi do Houston i i powrotem, wyglądała na zmęczoną. Poprosiła o spotkanie z April na osobności.

— Nic ci nie jest? — spytała agentka, kiedy szeryf wyprowadził Kinsky’ego i zastępców do innego pomieszczenia.

— Wszystko w porządku — odparła April. — Trochę się wystraszyłam, zanim pojawiła się policja.

— To włączenie telefonu to bardzo sprytny pomysł. Niewiele słyszałam, ale to wystarczyło, żeby zadzwonić do szeryfa, zawrócić i przyjechać tutaj.

— Niewykluczone, że uratowałaś nam życie.

Agent Chavez przyjechał koło drugiej w nocy. Kinsky by I w drugim pokoju, w kółko powtarzając swoją historyjkę dwóm zastępcom szeryfa i stenografistce. Z tego, co April dowiedziała się od szeryfa, wynikało, że Roberto milczał jak głaz.

— Roberto Rodriguez. Popełnił przestępstwo w Kalifornii — powiedział szeryf Chavezowi. — Ale już odsiedział swoje i jest czysty. Teraz nie mamy na niego nic, poza stwierdzeniem Kinsky’ego, ze włamał się do jego mieszkania i przetrzymywał tam jego i panią Simmonds wbrew ich woli. Każdy prawnik za dwa centy go z tego wyciągnie za kaucją, jak tylko otworzą rano sąd hrabstwa.

Chavez zwrócił się do April.

— A włamał się?

April pokiwała głową, patrząc na Eamons.

— Możecie obejrzeć drzwi. Zamek jest wyłamany. Szeryf pokiwał głową.

— Ja z nim porozmawiam — zaproponował Chavez szeryfowi. — Może będzie bardziej rozmowny, gadając po hiszpańsku.

— Po angielsku nie powiedział ani słowa. Nawet nie poprosił o adwokata.

Zanim Chavez wyszedł z pokoju, April rzekła:

— Dzwonił do kogoś za granicą. Próbował parę razy, a ktoś, z kim rozmawiał, powiedział, że osoba, której szuka, do niego oddzwoni.

Szeryf spojrzał na Chaveza.

— Mamy jego telefon u mnie w biurze, tak jak wszystko inne, co miał w kieszeniach.

Ruszyli do biura szeryfa, April i Eamons za nimi. Zawartość kieszeni Roberta leżała na biurku szeryfa: niewielki plik banknotów, trochę drobnych, klucze, paczka chusteczek, cyzoryk. I telefon komórkowy.

Szeryf sięgnął po telefon i spytał zastępcę siedzącego pod drzwiami:

— Dzwonił?

— Tak, dzwonił. Jakąś godzinę temu.

— Odebrałeś?

— Tak, oczywiście.

— I co?

— Jakiś facet, brzmiał obco. Spytałem, kim jest, i rozłączył się. Szeryf poczerwieniał ze złości, ale Chavez położył mu rękę na ramieniu.

— Wytropimy to połączenie.

— Rozmowę zagraniczną?

— Chyba tak — odparł cicho Chavez. — Przy odrobinie szczęścia.