Зямны акіян
- Автор: Аполлинер Гийом
- Год: 1973
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Переводчик: Эдзі Агняцвет
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Зямны акіян». Краткое содержание книги:
Зборнік Гіёма Апалінэра «Зямны акіян» — першае асобнае выданне твораў вядомага французскага паэта на беларускай мове.
Перейти на страницу:
Ты ў Парыжы пад следствам.
Ну дзе вы падобнае чулі?
Як злачынцу якога, паэта ў кутузцы замкнулі!
Пабываў ты ў вандроўках тужлівых
і радасна-простых
Да таго, як уцяміў прыкметы няпраўды і ўзросту.
Я і ў дваццаць і ў трыццаць гадоў у пакутах кахаў,
Жыў, нібыта вар’ят, час дарэмна губляў.
Я на рукі свае не адважуся глянуць.
Рыдаць я гатоў —
Па сабе, па каханай,
Па ўсім, што палохала так на развілках гадоў!
Аглядаеш э тугой эмігрантаў —
былі ж яны колісь людзьмі:
Богу моляцца тут,
а жанчыны з запазухі кормяць малечаў грудзьмі.
Беспрацоўная армія, танны заморскі тавар.
Затхлы пах і смурод напаўняюць вакзал Сен-Лазар;
Яны вераць у зорку сваю,
як біблейскія магі, у ласку нябёс,
Спадзяюцца найбольш зарабіць на зямлі Аргенціны,
I вярнуцца ў краіну сваю, калі толькі злітуецца лёс.
Вось сям’я перавозіць падабенства чырвонай пярыны,
Запаветны свой скарб на далейшы прыход у Парыж.
А пярына, як нашы жаданні, адзін толькі прывід-фетыш.
Частка тых эмігрантаў асядзе і спыніцца тут,
Будуць жыць у трушчобах, спазнаўшы ўсю горыч пакут.
Я іх часта тут бачыў на вуліцы ўвечары;
гэтыя арыстакраты
Выпаўзаюць з каморак падыхаць паветрам
I сядзяць, як на шахматнай дошцы квадраты.
Тут і крамаў яўрэйскіх нямала;
і у крамах між кіпаў тавару
Бачыш жонак купцоў ў шыньёнах, худых, бледнатварых.
Ты стаіш між гаротных
за стойкаю бара паганага,
П’еш халодную каву гатунку таннага.
Ноччу ты ўжо ў віры-гушчары рэстарана,
Дзе жанчыны — жанчынамі і не такія ўжо злосныя —
Дапякаюць і ім, бестурботным, турботы розныя.
Нават з-за самай брыдкай пакутуе яе каханы.
Вось адна з іх сержанта дачка,
на востраве Джэрсі ён служыць,
Рук яе я не бачыў — я гладзіў іх —
патрэскаліся ад сцюжы;
Цела — калісьці на ім загаіліся раны:
Шрамы, рубцы, па спіне ўперамежку.
Шкада мне гэтай дзяўчыны са штучнай усмешкай.
Ты ў адзіноцтве. I ўжо набліжаецца ранак.
Малочніцы звоняць бітонамі: мокра на вуліцы, слізка.
Ноч незаўважна пайшла, як з пасцелі метыска,
Смуглая скура, прычоска кудравая, чорная —
Гэта Фердзіна ўпартая ці Леа пакорная.
І ты п’еш, як жыццё сваё, п’еш алкаголь.
I як гарэлка, цябе ап’яняе жыцця твайго боль.
Пеша пляцешся дадому. Маўклівае неба чарпее.
Спіш у кампапіі ідалаў, што з Акіяніі і Гвінеі.
Усе яны, як і Хрыстос,—
толькі іншае формы аблічча,
Богі цьмяных надзей,
богі без арэола вялічча.
Бывай, бывай,
Сонца з перарэзаным горлам!
Перейти на страницу: