Босая зорка
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 2000
- Язык: белорусский
- Год: ГА Беларускае таварыства «Кніга»
- ISBN: 985-6605-04-0
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Босая зорка». Краткое содержание книги:
«Босая зорка» — новая кніга лірыкі народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна. Вечаровы роздум i ранішняе парыванне, прамаўленне да Звышняга й зямны клопат, біблейскія балады й ахвярынкі-жарынкі затуліліся пад дахам вокладкі ад золкай залевы будзёнасці.
Перейти на страницу:
АДПУСЦІ...
Падраслі ў Каліпсо сыны —
Гэта ад Адысея яны.
Плачуць вінаградныя лозы.
Дый салодкія іхнія слёзы
Не салодзяць горкай віны.
І мінае ўжо сёмы год.
Ані радуе ўтульны грот.
Каліпсо ўся ў празрыстым, срэбным.
(Дома ўсё даражэйшае ў зрэбным.)
Сум паўзе.
Як у цемры крот.
Чымся хвалі чужыя пасці,
Лепей на радзіму паўзці.
Ад самоты й гара лысее.
— Каліпсо, адпусці Адысея, —
Зеўс загадвае, —
Адпусці!
Ці сандалі з гранітных пліт,
Ці марудна ладзіцца плыт.
Ці ў дарогу грузяць замнога.
Што ж так стрымлівае сівога
Адысея
Спакойны міт?
ВОЧЫ ВАДЫ
Вочы вады,
Як вочы вады,
Не разгледзіш зналопу, з наскоку.
Вада
Не абмінае хлуды,
Сцежку сцежачы ўпуду ды уроку.
Вáда
Выцягне звады з вады
I з маны рызманы асцярогі.
Як свае не ўпілнуеш сляды,
Завядзе да бяды ў расцяробы.
Волас у ведзьмара з барады
Бервяном
Здасца прыцемным лядам.
Зашаптаныя вучаць брады -
З вадай не сустракацца паглядам.
НЯВОГЛЯДДЗЮ
Застолле шумнае гуло,
І ў шуме тым жыццё мільгнула,
І лёгкім поміргам міргнула —
І маладога павяло.
І завяло ў ружовы змрок.
І ап'яніла й паланіла,
І знікла ранішняя сіла,
І сум сустрэўся як знарок.
Ідуць вясёла халады.
Час развітацца з даўнім шумам,
Пачціва павітацца з сумам
На ўсе астатнія гады.
ЖАДАННЕ
Нябыт абыякава ўсё праглыне.
Я цешыцца
Марнай надзеяй гатовы,
Што нехта захоча
Сказаць пра мяне:
Ён быў на паслугах
У матчынай мовы.
КАБ ТОЛЬКІ...
А нашае жыццё
З святла i змроку.
Перапялёса лес
Пляце кашы.
Каб толькі ў змрок
Ступіць i ў неўзнароку
Змаглі забараніць
Сваёй душы.
А на святле,
Бязлітасным i шчырым,
У Бога ўсе мы
Як на далані.
І рунню маладой,
І вечным жвірам
Жывуць не намі
Лічаныя дні...
ДАГЭТУЛЬ...
Дагэтуль
У снах я з аброву лячу,
Дагэтуль
Мне чуецца чаўкат дзічыны.
Праз гэтулькі год
Мне стаяць уваччу
Азяблыя вочы ў дзяўчыны.
Не ведаю, як,
А сагрэць ix хачу...
БАЯЎСЯ
Я прыйшоў да цябе праз неглядзь
Калючых вачэй,
Дападаў праз аблогі,
Дзе тупелi нарогі.
Я прайшоў у табе адлегласць
У трыста начэй
I аднаго баяўся —
Убачыць канец дарогі...
ЯШЧЭ РАЗ...
Барыс Пастарнак
Помняцца першыя словы твае,
Словы апошнія я не ўзгадаю.
Так, як смуга неўзнаку растае,
Ціха расталі,
Пайшлі за гадамі.
Мне не дагнаць ix.
Словы й гады
Рушыць у прочкі надумалі самі.
Дні дагарэлі,
Як дровы з грады.
Сподзеў вазіў
Гэты дровы вазамі.
Болей не грэў нас
З песні камін.
Здаўся на яблынях наквеццю
Шэрас.
І, адыходзячы ў мой успамін,
Мусіла ты
Азірнуцца яшчэ раз...
РАБІНАВАЯ НОЧ
...Пустка лушчы...
...Пастка пашчы...
...Малюнак маланак...
...Варыяцыя вар'яцтва...
...Муры мары...
...Страха страху...
...Крокі крыку...
А ЯК ЖЫВЕЦЦА...
А багатая душа не скупая
Ні на шчырасць,
Ні на неспакой.
І ніхто у яе не запытае:
Як жывецца табе самой?
А багатая душа маладая,
Бо старэць ёй няма калi.
А багатая душа галадае —
Не пякуць ёй хлеб на зямлі.
І багатая,
А па-жабрацку
Ходзіць з торбай пустою адна,
Каб было куды зорам сабрацца.
Толькі торба не мае дна...
ГЛУХІЯ ПАСТУХІ
Перейти на страницу: