Gwiezdny taniec [Stardance - pl]

Rozdział 5

W drugiej ręce trzymał kalkulator. Przynajmniej tak to wyglądało. I nagle domyśliłem się, co to jest i przestraszyłem jeszcze bardziej niż pistoletu.

— To — powiedział, utwierdzając mnie w moich przypuszczeniach — jest nadajnik bliskiego zasięgu. Jeśli ktoś zbliży się do mnie niespodziewanie użyje go do detonowania sterowanych radiem materiałów wybuchowych, które założyłem podczas podroży. Wybuchając, uszkodzą komputer pokładowy.

— Sheldon — krzyknął DeLaTorre — oszalałeś? Komputer nadzoruje prace systemów podtrzymania życia.

— Raczej nie zrobię z tego użytku — powiedział spokojnie Silverman. — Ale jestem absolutnie zdecydowany i chce, aby informacje, które tu usłyszeliśmy pozostały w wyłącznej dyspozycji Stanów Zjednoczonych — albo niczyjej.

Popatrzyłem po twarzach dyplomatów i żołnierzy, szukając w nich oznak samobójczej odwagi i odprężyłem się nieco. Żadne z nich nie było głupcem, który rzuca się z gołymi rękoma na człowieka uzbrojonego w pistolet, na ich twarzach malowało się tylko oburzenie. Oburzenie na perfidie Silvermana i oburzenie na siebie samych za to, że tego nie przewidzieli. Najuważniej przyjrzałem się Chen Ten Li, który spodziewał się takiego obrotu sprawy i przyrzekł zabić Silvermana własnymi rękoma — teraz zachowywał całkowity spokój. W kącikach jego ust rodził się leciutki, kpiący uśmieszek. Ciekawe.

— Panie Silverman — odezwała się Susan Pha Song — chyba nie przemyślał pan do końca swojego postępowania.

— Pułkowniku — odparł ironicznie. — Od niemal roku nie robiłem nic innego.

— Niemniej coś pan przeoczył — upierała się.

— Proszę mnie oświecić.

— Gdybyśmy rzucili się na pana wszyscy — powiedziała monotonnym głosem — zdążyłby pan zastrzelić dwoje, może troje z nas zanim byśmy pana obezwładnili. Jeśli tego nie zrobimy, prawdopodobnie zabije pan nas wszystkich. A może zamierza pan trzymać nas na muszce przez dwa lata?

— Jeśli rzucicie się na mnie — obiecał Silverman — rozwalę komputer, a więc i tak wszyscy zginiecie.

— A więc albo zginiemy, a pan ze swoją tajemnicą powróci sam na Ziemie, albo zginiemy, a pan tam nie wróci. — Oparła się dłońmi o ścianę.

— Myli się pani — powiedział pośpiesznie Silverman. — Nie zamierzam zabić was wszystkich. Nie muszę tego robić. Zamknę was w tej sali. Tak się składa, że mój skafander próżniowy znajduje się w innym pomieszczeniu. Nałożę go i wydam komputerowi rozkaz wypompowania powietrza z wszystkich pomieszczeń przyległych do tej sali. Przedtem, oczywiście, zablokuje znajdujący się tu terminal. Ciśnienie powietrza i służy bezpieczeństwa nie pozwolą wam otworzyć drzwi prowadzących w próżnie: to będzie wiezienie bez wyjścia. I dopóki nie odkryje, że planujecie ucieczkę, pozostawię na chodzie zainstalowane tu systemy dostarczania żywności, powietrza i wody. Znajduje się w posiadaniu taśm z programami, niezbędnymi do sprowadzenia nas z powrotem na Ziemie. Tam zostaniecie potraktowani jak jeńcy wojenni, zgodnie z międzynarodowymi konwencjami.

— A z jakiej wojny?

— Z tej, która się właśnie rozpoczęła i zakończyła. Słyszeliście? Ameryka zwyciężyła.

— Sheldonie, Sheldonie — nalegał DeLaTorre — co zamierzasz zyskać, uciekając się do tego szalonego fortelu?

— Żartujesz? — prychnął Silvermaa — Najważniejszy składnik sum inwestowanych w badanie przestrzeni kosmicznej stanowią koszta łożone na systemy podtrzymania życia. Ten pełen grzybów księżyc jest darmowym biletem do całego Układu Słonecznego — z nieśmiertelnością na dokładkę! I Stany Zjednoczone będą go miały, to wam obiecuję — odwrócił się do Li i Dmirow i z rozbrajającą szczerością powiedział najnieprawdopodpbniejsze zdanie, jakie kiedykolwiek słyszałem: — Nie dopuszczę do eksportu waszego bezbożnego trybu życia na gwiazdy.

Chen roześmiał się w głos, a ja mu zawtórowałem.

— Ty też jesteś jednym z tych socjalistów, co, Arrnstead? — warknął Silverman.

— I to cię najbardziej gryzie, prawda, Silverman? — uśmiechnąłem się. — Homo caelestis w symbiozie nie ma żadnych potrzeb, niczego nie chce: nie ma mu co sprzedawać. I stapia się z grupą: naturalny komunista. Ludzie, z którymi nie można robić interesów przerażają cię, nieprawdaż?

— Pseudofilozoficznie brednie — warknął Silverman. — Obejmuje w posiadanie najpotworniejszą tajemnice wojskową stulecia.

— O mój Boże — wycedził z odrazą Raoul. — Cześć ci Silvermanie, Johnie Waynie Kosmicznych Szlaków. Ty naprawdę wyobrażasz sobie żołnierzy w symbiotycznych mundurach, prawda? Piechota Kosmiczna.