Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— To logiczne — mówi Spiro. — Lepiej, żeby takie miejsce nie rzucało się w oczy. W końcu to hańba.

— No, nie wiem — mówi Landsman. — Żeby założyć za Linią żydowski interes, trzeba mieć zezwolenie. A o to niełatwo. Nawet w takim szlachetnym celu.

— Jak mówiłem — powtarza Kitka — coś mi się obiło o uszy. Pewno brednie.

— Dziwne — mruczy Spiro. Znów zagłębił się w akta, które wertuje tam i z powrotem.

— Co dziwne? — pyta Landsman.

— Przeglądam te papiery i wie pan, czego nie widzę? Nie widzę jej planu… no, z tym lotem, który źle się skończył. Z Jakowy z powrotem do Sitka. — Wyciąga swój szojfer, puka dwa razy i czeka. — Pamiętam, że go zgłosiła. Sam go widziałem. Bella? Tu Spiro. Jesteś zajęta? Aha. Dobra, słuchaj, możesz coś dla mnie sprawdzić? Wydobądź z systemu plan lotów. — Podaje dyżurnej kontrolerce nazwisko Naomi oraz czas i datę jej ostatniej podróży. — Poszukasz tego? Dzięki.

— Znal pan moją siostrę, panie Kitka?

— Można tak powiedzieć — odpowiada Kitka. — Kiedyś skopała mi dupę.

— Witamy w klubie — kwituje tę informację Landsman.

— To niemożliwe — mruczy Spiro zdławionym głosem. — Sprawdź jeszcze raz, dobrze?

Teraz już nikt się nie odzywa; obserwują Spiro, który słucha, co mówi Bella po drugiej stronie linii.

— Coś tu nie gra — stwierdza w końcu Spiro. — Bella, idę do was.

Rozłącza się; wygląda, jakby wspaniały stek zaciążył mu na żołądku.

— O co chodzi? — pyta Landsman. — Coś się stało?

— Mówi, że tego lotu nie ma w systemie. — Spiro wstaje i zbiera rozrzucone kartki z teczki Naomi. — Ale ja wiem, że to nie może być prawda, bo jego numer jak byk figuruje tutaj, w sprawozdaniu z katastrofy. — Urywa. — Albo i nie.

Ponownie zaczyna przeglądać gruby, spięty zszywką plik gęsto zapisanych kartek z wynikami dochodzenia Komisji do Spraw Wypadków Lotniczych w sprawie śmiertelnego zderzenia Naomi Landsman z północno-zachodnim zboczem góry Dunkelbluma.

— Ktoś grzebał w tych aktach — mówi w końcu jakby z niechęcią, mocno zaciskając usta. Lecz gdy wniosek z tych słów dociera do zakątków jego mózgu, Spiro rozluźnia się, wręcz wiotczeje. — Ktoś, kto miał sporą siłę przebicia.

— Siłę przebicia — powtarza Landsman. — Tak dużą, że na przykład zdołał załatwić zezwolenie na budowę żydowskiego ośrodka odwykowego na terenie indiańskiego rezerwatu?

— To za duża siła jak dla mnie — oznajmia Spiro. Zatrzaskuje skoroszyt i wsadza go pod pachę. — Landsman, nie mogę z panem dłużej siedzieć. Przepraszam. Dziękuję za obiad.

Po jego odejściu Landsman wyjmuje komórkę i wystukuje numer, poprzedzony kodem stanu Alaska. Odbiera kobieta.

— Wilfred Dick? — pyta Landsman.

— Jezu Chryste — szepcze Kitka. — Uważaj pan.

Ale Landsman przebija się tylko do podoficera dyżurnego.

— Inspektora nie ma — mówi sierżant. — A o co chodzi?

— Wiadomo wam coś, cokolwiek, o żydowskim odwyku w Peril Strait? — pyta Landsman. — No wiecie, doktorzy z brodami, te rzeczy?

— Beth Tikkun? — mówi sierżant, jakby chodziło o amerykańską dziewczynę, której nazwisko rymuje się z chicken. — Tak, wiem, gdzie to jest.

Ta wiedza, zdaje się sugerować jego głos, jak dotąd nie dała mu szczęścia i w najbliższej przyszłości też go raczej nie przyniesie.

— Może wpadłbym tam na chwilę — sugeruje Landsman. — Na przykład jutro. Jak myślicie, da się zrobić?

Sierżant długo nie znajduje odpowiedzi na to pozornie proste pytanie.

— Jutro? — bąka w końcu.

— Tak, mam ochotę się do was przelecieć. Rozejrzeć się w terenie.

— E… hm.

— Coś nie tak, sierżancie? To całe Beth Tikkun chyba jest w porządku?

— Tu już musiałbym wyrazić własne zdanie — odpowiada sierżant. — A inspektor Dick nam na to nie pozwala. Ale na pewno przekażę mu, że pan dzwonił.

— Rocky, masz samolot? — pyta Landsman, kończąc rozmowę ruchem środkowego palca.

— Przegrałem — mówi Kitka. — W pokera. Dlatego jestem zmuszony pracować dla Żydów.

— Bez obrazy.

— Właśnie — mówi Kitka. — Bez obrazy.

— No więc, powiedzmy, że chciałbym złożyć krótką wizytę w świątyni uzdrawiania w Peril Strait.

— Właściwie to jutro lecę po przesyłkę — przyznaje Kitka. — Nad zatokę Freshwater. Mógłbym po drodze odbić trochę w prawo. Ale nie będę czekał z włączonym licznikiem — dodaje, szczerząc zęby jak bóbr. — I będzie to pana kosztować znacznie więcej niż jeden stek.