Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

Kitka otwiera drzwi i z cumą w ręku wyskakuje na przystań wodolotu. Landsman chwiejnie wypada z kabiny na poszarzałe cedrowe deski. Zatacza się, prostuje, mruga i wielkimi haustami wdycha miejscowe powietrze o żrącej woni igieł sosnowych i wodorostów. Następnie poprawia krawat i wkłada kapelusz.

Peril Strait składa się z rzuconych na stertę łodzi, stacji paliw oraz szeregu zniszczonych domków o barwie zardzewiałej blachy. Zbudowane na palach budynki stoją zbite w gromadkę niczym chudonogie damy. Rozklekotany drewniany chodnik chyłkiem przemyka między domami i od niechcenia kładzie się przy pochylni kutrów. Wszystko robi wrażenie, jakby trzymało się kupy dzięki splątanym linom, kłębom żyłki rybackiej i skrawkom okrężnicy z nanizanymi bojami, upstrzonymi kryształkami soli. Być może cała miejscowość to jedynie stos wyrzuconego na brzeg drewna, szczątki miasta zatopionego gdzieś daleko.

Na oko nic, a z pewnością nie wygląd, nie łączy drewnianego chodnika i miasteczka Peril Strait z przystanią wodolotów. Ta ostatnia jest solidna i porządna; nowe betonowe filary i malowane na szaro drewniane belki dają świadectwo kunsztu budowniczych i logistycznych potrzeb ludzi z kasą. Od strony lądu zamyka ją kuta stalowa brama, za którą kręte metalowe schodki, przytwierdzone do skarpy jakby na okrętkę, prowadzą do polany na szczycie. Obok schodków wcina się w zbocze niemal pionowy podnośnik z ogrodzoną platformą, transportujący wszystko, czego nie da się wnieść na plecach. Przykręcona do poręczy metalowa tabliczka informuje po żydowsku i amerykańsku OŚRODEK ODOSOBNIENIA BETH TIKKUN, poniżej zaś, tylko po amerykańsku, widnieje napis TEREN PRYWATNY. Hebrajskie litery przykuwają wzrok Landsmana: w tym dzikim zakątku Wyspy Baranowa wyglądają brzydko i nie na miejscu, niczym stadko koślawych, żydowskich gliniarzy w fedorach i czarnych garniturach.

Kitka napełnia czapkę wodą z kranu zamontowanego na przystani i raz za razem polewa wnętrze samolotu. Landsman jest zażenowany, że zmusił go do tej roboty, ale Kitka i wymioty to najwyraźniej starzy znajomi, bo z twarzy pilota ani na chwilę nie znika słaby uśmieszek. Chwyta przewodnik dla obserwatorów ryb i wielorybów na Alasce, foliowaną okładką wygarnia za drzwi kabiny mieszankę wymiocin i wody morskiej, po czym spłukuje przewodnik i porządnie go otrząsa. Następnie staje w drzwiach, uwieszony jedną ręką łuku futryny, i spogląda w dół na przystań. Morze z sykiem bije o pontony cessny i filary pomostu. Wiatr od rzeki Stikine huczy w uszach Landsmana i szarpie rondem kapelusza. Z miasteczka w oddali dobiega głośny, nerwowy wrzask kobiety na dziecko albo chłopa. Potem, jakby ją parodiując, zaczyna szczekać pies.

— Chyba wiedzą, żeśmy przylecieli — mówi Kitka. — Ci tam, na górze. — Ma coraz głupszy uśmiech, który w końcu przechodzi w nadąsany grymas. — Chyba żeśmy się o to postarali.

— W zeszłym tygodniu już raz wpadłem do kogoś bez zapowiedzi i nie wyszło to najlepiej — informuje Landsman. Wyciąga z kieszeni berettę i sprawdza magazynek. — Wątpię, czy można ich naprawdę zaskoczyć.

— Wiesz, kim są? — pyta Kitka, nie odrywając wzroku od szolema.

— Nie — odpowiada Landsman. — Nie wiem. A ty?

— Koleś — mówi Kitka — jakbym wiedział, tobym ci powiedział, serio. Mimo że zarzygałeś mi samolot.

— Kimkolwiek są — oświadcza Landsman, z trzaskiem zamykając magazynek — to myślę, że zabili moją siostrzyczkę.

Kitka przeżuwa to zdanie, jakby szukał w nim luk albo słabych punktów.

— Przed dziesiątą muszę być we Freshwater — przypomina w końcu z pewnym żalem.

— Tak — mówi Landsman. — Rozumiem.

— Inaczej, koleś, totalnie bym cię poparł.

— Hej, daj spokój. Co ty gadasz? To nie twój problem.

— No nie, ale wiesz, Naomi… Kurwa, ale z niej był zajzajer.

— Ty mi mówisz.

— W gruncie rzeczy nie bardzo mnie lubiła.

— Była w gorącej wodzie kąpana — wyjaśnia Landsman, wpychając broń do kieszeni kurtki. — Czasami.

— No, dobra — mówi Kitka. Z samolotu chlusta woda, wygarnięta cholewką buta. — Słuchaj, uważaj na siebie.

— Właściwie nie wiem, jak się to robi — wyznaje Landsman.

— To was łączyło — mówi Kitka. — Ciebie i twoją siostrę.

Landsman maszeruje po pomoście ku bramie przystani i tak dla zabawy próbuje otworzyć kłódkę. Potem przerzuca torbę na drugą stronę i wspina się w ślad za nią. Niestety, na samej górze stopa więźnie mu między prętami, but spada, on sam zaś wali się bezwładnie na ziemię z soczystym tąpnięciem. Krew tryska z przygryzionego języka, Landsman czuje jej słony smak w ustach. Wstaje, otrzepuje się powoli i zerka na przystań, sprawdzając, czy Kitka widział ten popis. Macha ręką, że wszystko w porządku, a Kitka po chwili odwzajemnia gest. Drzwi samolotu zamykają się z trzaskiem, silnik zaskakuje. Śmigło wiruje coraz szybciej, aż rozpływa się w ciemną, połyskliwą plamę.