Boża maszyneria [The Engines of God - pl]

— Tu wszystko gotowe — zgłosił George. Stał u górnego wylotu szybu.

— Wygląda dobrze? — zapytał Henry Richarda.

— Tak. Bierzmy się do dzieła.

George naprężył luźno zwisającą linę, a pozostali dwaj umieścili formę w wylocie szybu. Rozpoczęli wciąganie. Henry popłynął w górę, żeby przypilnować ładunku.

Richard został z drugą formą. Starł dłonią warstwę osadu, pod palcami czując zarysy poszczególnych liter. Co za skarb!

Uświadomił sobie, że został teraz sam w tym tunelu, poczuł wyraźnie ciężar wody nad głową. Ponure ściany dookoła przyprawiały o klaustrofobię. Przed oczyma przepłynęła mu malutka rybka.

Lina wróciła. Szybko obwiązał nią formę dookoła, tworząc coś w rodzaju szelek.

Nad jego głową George wyciągał z szybu pierwszą formę. Guzdrali się z nią przez kilka chwil, rzucając cienie na ściany szybu, aż w końcu zniknęła z pola widzenia. George odwrócił się.

— Gotowe.

— Szybko — odpowiedział mu Richard. — Wciągajcie.

Dokładnie w tej chwili woda drgnęła. Było to ledwie wyczuwalne drżenie, a jednak stadko rybek, które przyglądało mu się na uboczu, natychmiast śmignęło w ciemność.

— Do góry — zawołał George.

Richard wepchnął formę do wlotu tunelu. Najpierw opadła na jakieś pół metra, potem zaczęła piąć się w górę. Richard połączył się z Hutch.

— Chyba nie siedzisz na wodzie, co?

— Jasne, że siedzę. Jak inaczej moglibyście dostać się na pokład?

— To chyba nie jest dobry pomysł. — Popłynął w górę za eksponatem. — Mamy falę wstrząsów. Miej oczy szeroko otwarte.

— Pewnie.

Richard powiedział jeszcze coś równie banalnego, co miało ją uspokoić, ale przy jej stanie ducha na nic się to zdało.