Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Жудасная пагроза, — заўважыў Рон, — улічваючы, што ты і так нябожчык.
— Прыемны, як тупая сякера, — абразіўся Амаль Безгаловы Нік і, прыпадняўшыся над лавай, слізгануў на іншы канец грыфіндорскага стала. Тым часам Дамблдор падняўся са свайго месца. Смех і гутаркі сціхлі амаль імгненна.
— Добры вечар, сябры! — Дамблдор радасна, шырока развёў рукамі, нібы жадаў абняць усю залу.
— Што ў яго з рукой?! — ахнула Герміёна.
Не толькі яна заўважыла, што правая рука Дамблдора счарнела. Па Вялікай Зале пабег шэпт; Дамблдор усё зразумеў, але толькі ўсміхнуўся і скалануў малінава-залатым рукавом, хаваючы хворую руку.
— Дробязі, не варта ўвагі, — бестурботна прагаварыў ён. — А цяпер… Навічкі, сардэчна запрашаем; дзядкі, з вяртаннем! Наперадзе ў вас год, які абяцае чарадзейныя веды…
— Летам яго рука была такая жа. — шапнуў Гары Герміёне. — Я думаў, ён яе ўжо вылечыў… або хоць бы мадам Помфры.
— Яна як мёртвая, — з жахам на твару адклікнулася Герміёна. — Бываюць раны, якія нельга вылечыць… ад старадаўніх праклёнаў.. а яшчэ ёсць яды без проціяддзя…
— …містэр Філч, наш наглядчык, прасіў мяне дадаткова паведаміць аб абсалютнай забароне на тавары з магазіна хохмы пад назвай “Узрушаючыя Ультрафокусы Уізлі”…
— …жадаючыя запісацца ў квідышныя каманды могуць падысці да завучаў сваіх каледжаў, тое ж ставіцца да патэнцыйных каментатараў, іх мы таксама набіраем…
— Акрамя таго, з радасцю прадстаўляю вам новага настаўніка: прафесар Слагхорн, — таўстун устаў; у лысіне адлюстроўваліся свечкі, а вялікі жывот, абцягнуты камізэлькай, адкідаў цень на стол, — мой былы калега, ветліва пагадзіўся заняць свой стары пост — пасаду настаўніка зеллеварэння.
— Зеллеварэння?
— Зеллеварэння?
Слова рухам разнеслася па зале — школьнікі не паверылі сваім вушам.
— Зеллеварэння? — разам паўтарылі Рон з Герміёнай. Яны здзіўлена павярнуліся да Гары. — Ты жа казаў…
— Паміж тым, настаўнікам Абароны аб Цёмных Мастацтваў, — Дамблдору прыйшлося падвысіць голас, каб заглушыць шум, — стане прафесар Снэйп.
— Не! — гучна закрычаў Гары, чым прыцягнуў да сябе шмат увагі. Але яму гэта было абыякава; ён абурана глядзеў на настаўніцкі стол. Выходзіць, Снэйп усё-такі займеў жаданае месца? Як? Чаму? Доўгія гады лічылася, што Дамблдор нядосыць яму давярае, і раптам…?
— Але, Гары, ты жа сказаў, што Слагхорн будзе выкладаць Абарону ад Цёмных Мастацтваў! — выклікнула Герміёна.
— Я так думаў! — Гары ліхаманкава рыўся ў памяці, але не змог узгадаць, каб Дамблдор казаў нешта падобнае; здаецца, ён наогул не згадваў пра тое, які прадмет будзе выкладаць Слагхорн.
Снэйп — ён сядзеў справа ад Дамблдора — пры згадванні свайго імя не ўстаў, а толькі гультаявата падняў руку, дзякуючы за апладысменты, якімі выліліся слізэрынцы. Але ўсё жа Гары быў упэўнены, што на ненавісным яму твару напісана імпрэза.
— Адно добра, — са зверскім выразам працадзіў ён. — У наступным годзе Снэйпа ўжо не будзе.
— У якім сэнсе? — не зразумеў Рон.
— Гэтае месца праклятае. Больш года ніхто пратрымацца не можа… Квірэл наогул загінуў. Асабіста я перакрыжую пальцы ў надзеі на яшчэ адну смерць.
— Гары! — упікнула Герміёна.
— Можа, потым ён зноў зоймецца зеллеварэннем, — слушна запярэчыў Рон. — Раптам гэты тып, Слагхорн, не захоча заставацца надоўга? Грум жа не захацеў.
Дамблдор кашлянуў. Размаўлялі не толькі Гары, Рон і Герміёна; вестка пра тое, што запаветнае жаданне Снэйпа нарэшце-то спраўдзілася, вырабіла сенсацыю; Вялікая зала ўсхвалявана гула. Але Дамблдор нібы не заўважаў гэтага. Ён больш ні слова не сказаў пра фантастычныя змены у жыцці школы, вычакаў некалькі секунд, дамагаючыся абсалютнай цішыні, і працягнуў:
— Цяпер пра іншае. Думаю, вам усім добра вядома, што лорд Валан дэ Морт і яго прыхільнікі ізноў паднялі галовы і хутка набіраюць сілу.
Цішыня ў зале зазвінела, як нацягнутая цеціва. Гары зірнуў на Малфоя. Той, ігнаруючы Дамблдора ўвагай, чарадзейнай палачкай утрымліваў у паветры свой відэлец.
— Няма слоў, здольных перадаць, наколькі небяспечная цяперашняя сітуацыя і як важна, каб мы з вамі, вучні і настаўнікі, клапаціліся аб уласнай бяспецы. Улетку чарадзейная абарона замка была ўзмоцненая новымі, больш магутнымі заклёнамі, і ўсё жа нам належыць строга сачыць за парадкам, не дапушчаючы найменшай бестурботнасці. Я настойліва прашу вас сур'ёзна паставіцца да ўсіх загадаў настаўнікаў, якімі бы недарэчнымі яны вам ні здаваліся — у прыватнасці, забаронена знаходзіцца па-за спальняй пасля адбоя. І яшчэ, пераканаўчая просьба: калі вы заўважыце нешта дзіўнае і падазронае ў "Хогвартсу" альбо па-за ім, неадкладна паведамляйце настаўнікам. Я цалкам спадзяюся на ваш розум і што вы будзеце лімітава ўважлівыя і асцярожныя.