Samozwaniec. Tom II

— Kto ci powiedział, że będziesz jechał. Zapakujemy cię do worka!

— Co wy za jedni? Nie znam was.

— Nie z twojej parafii. Ubierajże się! Borys, naucz go porządku, a szybko, bo i tobie się dostanie!

Borys nie krzyczał, nie groził, odnosił się nawet do ojczulka Witalija Trofimowicza z pewnym szacunkiem, bo bez szarpania pomógł mu narzucić na rubaszkę kaftan, popie szaty i szubę.

Dydyński kopnął w jego stronę czoboty.

— Prędzej!

Popina drżał ze strachu, ale ubierał się posłusznie, łypiąc to na Borysa, to na Dydyńskiego — na tego pierwszego z nadzieją, a na drugiego ze strachem. Kiedy wzuł buty, szlachcic popchnął go do sieni.

— Idziemy!

— Fiediuszka! — rozdarł się protopop na widok małego sługi, który wtulił się w kąt izby. — Biegnij po ludzi, rwetes rób! Nie zostawiaj.

Chłopiec dygotał, ale nic nie pisnął. Obrócił głowę, aby nie patrzeć na ojczulka.

— Fiediuszka, łajdaku! Bodaj cię wilcy rozdarli. Sprawię ci basy, jak wrócę.

— Nie gróź! — Dydyński pchnął go z furią. — Skąd wiesz, że wrócisz? A ty, mały, trzymaj język za zębami.

Przemierzyli sień pełną kwaśnego zapachu kapusty, pchnęli drzwi na schody i…

I stanęli jak wryci.

Mierzyło w nich pięć luf moskiewskich piszczeli. Błyszczały szable, czekany, dwa berdysze wielkie jak półksiężyc na niebie.

Dydyński zliczył Moskali. Siedmiu. Nie wszyscy zmieścili się przy drzwiach — część stała niżej, na schodach.

Dziewięciu. Duża siła. Sześciu strzelców w kaftanach, ferezjach, szubach.

— Nie uciekaj, Lasze! — zagrzmiał najbliższy, bez brody i szczerbaty, aż świszczało. — Bo wszystko, co na tobie, nasze!

Dydyński puścił ramię popa. Ojciec Witalij przezornie odsunął się na bok, wmieszał w tłum i przeżegnał — wolno, z namysłem.

— Łajdaki! — zakrzyknął do szczerbatego. — Bliaduny! W żopien' sto chujew wam wbit'! Ile miałem na was czekać?

— Nie sumujcie, ojczulku — zabryzgał śliną szczerbaty. — My ich widzieli, jak leźli i Fiedię złapali przy bramie. Tak i przyczailim się, bom zaraz myślał: przyskrzynimy Litwę!

— Kto was nasłał? — zapytał pop, a jego piskliwy głos zabrzmiał jak zgrzyt żelaza po szkle. — Łżedymitr? Wojewoda?

Dydyński milczał, bo nie wiedział, co rzec. Zasadzka była tak niespodziewana, że po prostu zapomniał języka w gębie.

— A nieprzyjaciel Antychryst będzie poczęty w nierządzie z bladzi Żydówki, z plemienia Dana — rzekł pop. — Lecz Pan na niebiosach założył stolicę swą, a królestwo Jego nad wszystkimi panuje! Dalej, łajdaki, zabrać im broń!

Dwóch, trzech popich służalców skoczyło do Jacka i Borysa. Z przykrym szarpnięciem rozpięli pas z rapciami. Wysoki, ospowaty drągal o twarzy równie rozumnej co oblicze drewnianego bałwana porwał za czapkę stolnikowica, po czym — rzecz oczywista — zaraz założył ją na swoją głowę. Drugi wyrwał pistolet z ręki Borysa, a trzeci szarpnął za rękaw delii i począł zdzierać ją z pleców szlachcica.

— Ani mrugnij, Liasze! — warknął szczerbaty, mierząc z piszczeli wprost w brzuch Dydyńskiego.

— Przeszukać ich!

Zerwali stolnikowicowi kaletkę. Borysowi zdarto szubę, popchnięto pod ścianę. Sprawa szlachcica i jego sługi zaczynała robić się coraz bardziej rozpaczliwa. Zarośnięty aż pod oczy, czarnobrewy typ rozpiął sprzączkę, wysypał na schody zawartość kalety. Z brzękiem potoczyły się diengi, orty i szóstaki. Garść pereł i kilka kamuszków oraz węgierskich dukatów zerwanych z bojarskich kołpaków pod Nowogrodem.

A także coś dużego i brązowego. Chrest z niedźwiedzim łbem. Zarośnięty chwycił go chciwie. Chciał wetknąć za pas, kiedy pop trącił go po ramieniu.

— Iwan, co tam chowasz, łajdaku!

— Oj, krzyżyk, ojczulku najmilszy. I nie chowam, alem… odłożył! Aby do szpary nie wpadł!

— Pokaż!

Pop ujął Niedźwiedzi Chrest, podniósł do oczu i zaraz skoczył do Dydyńskiego.

— Skąd to masz, łajdaku?!

— Az jesm' s wami i niktoże na wy — rzucił szybko Jacek.