Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

42

Widgett zachowywał się i wyglądał jak – nie przymierzając – sułtan. Kroczył krętymi uliczkami St James's, niezmiernie elegancki w długim kaszmirowym płaszczu, każdego, kto stanął mu na drodze, mierząc spojrzeniem ostrym bądź łagodnym, w zależności od tego, kim był ów śmiałek. Olivia pomyślała, że jako czterdziestolatek musiał prezentować się doprawdy oszałamiająco. Bez trudu wyobraziła sobie, jak wsparta na jego ramieniu, w wieczorowej sukni przemierza te same uliczki, udając się na kolację i dancing do Café de Paris.

– Dokąd idziemy? – spytała, coraz bardziej obawiając się, że Widgett wcale nie pracuje w MI6, ale jest po prostu szaleńcem.

– Nad rzekę, moja droga.

Poprowadził ją labiryntem bocznych uliczek Whitehall, aż w końcu dotarli na Embankment. Czekała tam policyjna barka. Na widok Widgetta policjanci, nie zdradzając najmniejszej nawet ochoty na wpakowanie go do ambulansu w kaftanie bezpieczeństwa, stanęli na baczność. Dodało jej to nieco otuchy.

– Przystojniaki, nie sądzisz? – spytał, pomagając jej wejść na pokład.

– Gdzie jest bezpieczny dom?

– Nie musisz tego wiedzieć – odparł. – Zjedz coś i dobrze się wyśpij. Rano do ciebie przyjdę.

Skinął im z gracją i zniknął w tłumie.

Barka natychmiast odbiła od brzegu i skierowała się na środek Tamizy, nabierając prędkości i podskakując na falach. Gdy płynęli w górę rzeki, na tle rozświetlonego księżycem nieba pojawiły się sylwetki Big Bena i budynków Parlamentu. Olivia stała na dziobie, z mocno bijącym z podniecenia sercem i tematem przewodnim z Jamesa Bonda rozbrzmiewającym w głowie. Ułożyła palce w kształt pistoletu i wyszeptała:

– Pif-paf!

W tej samej chwili łódź gwałtownie podskoczyła na fali i strumień gęstej brązowej wody uderzył Olivię w twarz. Postanowiła resztę podróży odbyć w kabinie.

Wewnątrz siedział policjant po cywilnemu.

– Paul McKeown – przedstawił się. – Jestem łącznikiem Scotland Yardu ze służbami specjalnymi. Jak się pani podoba Widgett?

– Sama nie wiem – odparła. – Kim on jest?

– Też coś. Przecież doskonale pani wie.

– Wiem, że pracuje dla MI6 i że jest powszechnie znanym arabista – powiedziała. – Nic poza tym.

– Absalom Widgett? To prawdziwy szpieg starej daty – James Bond swoich czasów. Chyba wszystkim uwiódł żony i córki. Pracował na całym Środkowym Wschodzie i w Arabii. Zwykle udawał pedała, specjalistę od wschodnich dywanów. Przez lata miał sklep na Portobello Road i kierował katedrą w Oksfordzie. Był absolutnie wybitny. Żywa legenda.

– Teraz też czymś kieruje?

– Kierował. Był naprawdę wysoko postawiony. Ale w latach siedemdziesiątych przestało mu się podobać. W zasadzie nie wiadomo, o co dokładnie poszło – o czyjąś żonę, alkohol, opium czy ideologiczną kłótnię. Wywodził się ze starej szkoły: kolesie w terenie, miejscowi agenci, wiara w instynkt. Według niego nowa technologia to najgorsze, co mogło się przytrafić Wywiadowi. Obojętnie, co się stało, ktoś popełnił błąd. Sekcja arabska nigdy już nie była taka sama, a jego odwołali z emerytury 12 września 2001 roku.

Olivia przytaknęła w zamyśleniu.

– Mógłby mi pan powiedzieć, dokąd mnie wieziecie?

– Nie wolno mi. Proszę się nie martwić. Myślę, że będzie tam pani całkiem wygodnie.

W Hampton Court z barki przesiadła się do helikoptera, który po krótkim locie zmieniła na samochód z przyciemnionymi szybami. Ten powiózł ją wiejskimi drogami Berkshire i Chilterns. Przecięli autostradę M40 i rozpoznała obwodnicę oksfordzką, po czym wjechali w wiejską okolicę Cotswold, gdzie w oknach mijanych pubów i domów widzieli migoczące w kominku płomienie i przytulnie wyglądające wnętrza. Po pewnym czasie droga zaczęła biec wzdłuż wysokich murów wiejskiej posiadłości. Gdy ogromna brama z kutego żelaza powoli się przed nimi rozwarła, Olivia usłyszała chrzęszczący pod kołami żwir, a w światłach samochodu ujrzała długi podjazd. Wyobrażała sobie, że na końcu takiej podróży powita ją w drzwiach lokaj w liberii, ze srebrną tacą pełną Krwawych Mary, lub łysy karzeł w fotelu na kółkach, metalowym pazurem głaszczący hołubionego na kolanach tłustego kocura.