Куля для прэзідэнта
- Автор: Падгол Уладзімір
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Жанр: Политические детективы
Электронная книга - «Куля для прэзідэнта». Краткое содержание книги:
Неўзабаве каля тэатра спыніліся дзве машыны. У вялікай, з крытым кузавам, сядзелі пахмурыя амонаўцы, з вокнаў УАЗіка глядзелі афіцэры міліцыі, адзін з якіх выслізнуў на брук і пачаў асцярожнымі скокамі набліжацца да кампаніі актораў. “Разыходзьцеся! Чаго сабраліся? Ваш мітынг несанкцыянаваны, прэзідэнт вас не прыме!” – пачуўся добра пастаўлены голас, якому могуць пазайздросціць нават лепшыя “дыхалкі” у тэатры...”
І яшчэ адна падзея адбылася каля палаца, пасля таго як Выліваха з медсястрой пайшлі ад яго. Раптам чарга захвалявалася ад чуткі, што ўсім не хопіць. Чуліся рэплікі: “Это все оппозиция виновата: Из-за нее ни кредитов стране, ни даже навоза из-за рубежа не дают…” У гэты момант адбылося непрадбачанае:
“Роўна ў 12:00 Алесь Пушкін у традыцыйнай беларускай кашулі з’явіўся перад прэзідэнцкай рэзідэнцыяй з чырвонай тачкай і ў белых пальчатках. На тачцы сярод свежага гною ляжалі: святочны партрэт Лукашэнкі, плакат рэферэндуму “Прашу вашей поддержки” вернутая сімволіка БССР…Усё гэта было вывалена акурат перад галоўным уваходам у будынак адміністрацыі прэзідэнта, пасля чаго Пушкін урачыста віламі праткнуў выяву Лукашэнкі.”
Да хлопца падбеглі міліцыянты і кудысьці патурылі. Астатнія ахоўнікі аглядвалі рукі кожнага, хто праходзіў каля палаца і -- пад кашуляй.
Лявон з дзяўчынай хуценька спусьціліся ў мятро. Лявон ціхенька мармытаў: «Для павышэньня зацікаўленасьці ў службе ў спецворганах, трэба напісаць праэкт, каб далі мажлівасьць правяраць жанчын пад спадніцамі, …»
У мятро дзяўчына прапанавала праехаць адзін прыпынак да плошчы Незалежнасьці і паглядзець на яшчэ адзін беларускі цуд.
Хутка яны былі ля ўвахода ў гарвыканкам. Стаяла чарга. Яна упіралася не ў дзьверы, а у дзяржаўны герб. На гербе, які Першы Прэзыдэнт зьмяніў у 1995-м годзе, абапал зямной кулі былі намаляваныя каласы, а пасярэдзіне пустая зямля з намаляванымі межамі Беларусі.
Нейкі чалавек у вайсковай спецвопратцы указкай паказваў у цэнтр зямной кулі і пытаў:
-- Што бачыце?
Першы ў чарзе спачатку глядзеў на дужых вайскоўцаў, на машыны з чырвоным крыжом.
Потым адказваў:
-- Бачу выяву Лепшага Прэзідэнта.
-- Праходзьце. Наступны!
Чарговы адказчык на пытаньне «указчыка» адказаў:
-- Нічога.
-- Паглядзіце ўважлівей! – Пагрозліва загадаў «указчык».
-- Да сляпы я!
Да яго падскочылі вайскоўцы, падхапілі пад рукі і патурылі ў машыну з чырвоным крыжом.
З чаргі чуліся галасы:
-- Шкада дзеда. Відаць з вёскі, дзе радыё няма і тэлевізара. Нічога яго доўга лячыць не будуць. Зато пасля лячэння без чаргі ў гарвыканкам завядуць…
-- Куды яго? – Спытаў Лявон.
-- У карэктавальню гербавага зроку. Там саджаюць у каменны мех з акенцам. Перыядычна акенца закрывае герб, як у ціры ўздымаецца мішэнь, і гучыць пытанне: “Каго бачыш?”. Калі хворы кажа, што нікога, ці некага іншага, тады герб апускаецца.
-- І што?
-- І нічога. Зусім нічога. Ні ежы хвораму, ні вывада ў прыбіральню.
І толькі, калі на ўзняты герб хворы “страляе” словамі: “Бачу Лепшага!”
Яго выпускаюць.
Лявон дакараў сябе за тое, што напісаў праэкт указа пра прапускную сістэму ў дзяржаўныя ўстановы метадам праверкі пільнасьці зроку. Спадзяваўся, што пасьля яго прыняцьця людзі перастануць хадзіць у вертыкаль. А яны ўсё ходзяць і самыя простыя і сумленныя пакутуюць… Дзяўчына тым часам тлумачыла Лявону:
-- Дзяржаўны герб па новай Лепшай Канстытуцыі самы дэмакратычны і самы адкрыты герб у сьвеце. Кожны грамадзянін можа бачыць у яго сярэдзіне якую хочаш асобу. Хоць самого сябе. А вось закрытым Лепшым Указам прадпісана бачыць усярэдзіне толькі Лепшага. Для рэалізацыі правільнага гербавага бачаньня была створана цэлая сістэма мер. Пачынаючы з дзіцячых садкоў немаўлят вучаць правільнаму гербаваму зроку таму у пакойчыках вісіць герб з выяваю Лепшага пасярэдзіне. У школах усе вучні знаюць хто пасярэдзине, як табліцу множаньня.
-- Нешта я не разумею. – Прыпыніў Яну Лявон. – Чаму б Лепшаму не вярнуць старажытны герб «Пагоня» і не напісаць у падручніках, што на кані ягоны продак?
А сабе падумаў: «Добры будзе праэкт Указа…»
Яна адказала:
-- Уяві, што людзі, якіх абсалютна не вучылі сапраўднай гісторыі, пачнуць называць яго нашчадкам конюха… А сапраўднай гісторыі у нас вучаць толькі высокіх кіруючых чыноўнікаў…