Куля для прэзідэнта

Лявон вярнуўся ў кабінет і задуменна глядзеў на манітор кампутара, у якім зорачкі вадзілі карагод. Зорачкі згуртаваліся ў сярэдзіне манітора і ўтварылі дзявочы сілуэт. Ён павялічваўся і павольна набліжаўся да Лявона. Лявон задаволена адзначыў, што сілуэт падпарадкоўваецца яго позірку, які рабіў сілуэт маленькім ці павялічваў. А калі вобраз жанчыны, пераўзышоў межы манітора, Лявон знерухомеў.

Яна села проста перад ім на стале спінай да манітора так, што яе вострыя каленкі-зоркі ўткнуліся яму ў грудзі. Ветліва павіталася і спытала:

-- Што вы тут робіце?

-- Я прыбыў сюды з шаснаццатага стагодзьдзя гуляць у «Русскую рулетку» з гадаванцамі Кашчавай. Зараз рыхтуюся. Сканую мазгі ідалаў-прэзыдэнтаў Шклоўскага Ідала, ЛукаПШЫКА і Лепшага.

З кожным словам Лявон хваляваўся болей і болей і прыгажуня прыклала свой халодны палец да яго вуснаў:

-- Супакойся, мілы! Ты відаць вар’ят… якое чароўнае варьяцтва. Ну гэта нават класна. Мне так надакучылі нармальныя “любовнички”. Яны не маюць фантазіі. Сэкс ім патрэбен, як жывёлам. Я і не марыла пакахаць бязглуздага, а тут во лёс звёў! Сама я таксама з кампутара.

Лявон зьніякавеў і паспрабаваў змяніць сваю легенду:

-- Усё, што я сказаў, фрагмент кнігі. Я кнігу пішу… кнігу фантастычную.

Вочы прыгажуні запалалі яшчэ большай цікавасьцю і прагаю да Лявона:

-- Пра што?

-- Пра незямное каханьне. Пра тое, як яно ўзьнікае ў чалавечай душы і ў што ператвараецца… Як Бог, які дзеліць пароўну, даючы людзям каханьне, адных ім карае, а другіх -- узнагароджвае.

Сказаўшы так, Лявон зьдзівіўся з сябе і натхніўся, чытаючы далей:

“…І тады ў чаканьні кожную хвіліну сэрцам закаханага па чарзе валодаюць, Бог і д'ябл. Яна цалуе і лашчыць закаханага з мрояў. А калі закаханы, дасць Бог, праз яе стогн сьцерпіць д'яблаву спакусу і нават не дакранецца да яе рукі…»

Незнаёмка ўся пачырванела. Лявон бачыў чырвань яе цела праз празрыстую сукенку.

-- Як вас клічуць?

Спытаў Лявон

-- Ластаўка…

Адказала яна і, падпарадкоўваючыся яго позірку, пачала рэзкімі рухамі расшпільваць гузікі. Матылямі ад яе адляталі сукенка, блузка, спадніца. Апошнім адляцела пытанне:

-- Падабаюся?

Ён дакрануўся да яе пляча – хацеў упэўніцца, што не прывід. Холад апёк руку, а, прабегшы па ёй да сэрца, апёк яго полымям. Лявон глянуў на ключ у дзвярах, і ключ павярнуўся, зачыніўшы дзверы. Яго вусны асцярожна краналі яе зорную скуру і кожны дотык пакідаў на скуры расінкі з вуснаў.

-- Які ты пяшчотны, Лявон. Гэта нейкі цуд!..

...На экране ўключанага кампутара свяцілася застаўка -- зорнае неба. Зорачкі мільгацелі і ўцягваліся ў глыбіню экрана. Лявона закруціла, панесла.

-- Я запрашаю вас на зорны вальс. – выдыхнуў ён, цалуючы халодныя смочкі яе грудзей.

-- Я ўсё жыццё марыла пра зорны танец!

Лявон прытуліў яе грудзі да сваіх і адчуў боль свайго сэрца. Маленькая зорачка зь яе грудзей працяла яго пацэліла ў сэрца і сьцішылася ў ім. І яно затахтала часьцей.