Куля для прэзідэнта

Лявон і медсястра крочылі па галоўным прасьпекце да палаца, праходзячы па вуліцы праз дзьверы. Ходнікі праз кожных некалькі дзесяткаў метраў былі перагароджаны плотам, утвораным з дзьвярэй. І прайсьці наперад можна было толькі праз дзьвераплот. Адчыняючы чарговую, яна працягвала кантралёру дзьве дазваляльныя паперкі і яны праходзілі. На паперках былі знаёмые надпісы ФикМыЧу, ГосКомРазМова…

-- Іх ўтварылі пасьля пратэстаў апазыцыі і міжнароднай грамадзкасьці за тое, што на вуліцах краіны міліцыянты затрымлівалі тых, хто размаўляў на беларускай мове, зьбівалі ці саджалі ў пастарунак. – Тлумачыла дзяўчына. -- З таго часу ўтварылі «Госкомитет по Разрешению Разговоров на Мове» і пачалі жадаючым выдаваць даведкі. Даўшы даведку, чалавека фіксавалі, як патэнцыйнага апазыцыянера. Простыя людзі за даведкамі нікуды не пойдуць і адпаведна размаўляць на мове ня змогуць.

Да таго ж беларускамоўным дазволілі хадзіць па вуліцы і без даведак, але праз свае дзьверы. Іх зрабілі, зьняўшы пярэднія сьценкі з будак для сабак, з круглымі дзіркамі. Палкоўнік Задзюралін прыдумаў вакол дзірак намаляваць дзяржаўны герб. “Чтобы националисты проникали в самую суть государственной политики!” – Тлумачыў Задзюралін Лепшаму. І вось, ідучы па вуліцы, апазыцыянеры раз-пораз білі паклоны гярбу, прагіналіся, укленчвалі і па-сабачаму пралазілі праз яго сярэдзіну. А пакуль чалавек пралазіў праз дзірку, з рэпрадуктараў ў дзірцы трансляваўся дзяржаўны гімн, акаляючы беларускую душу. Па-сабачы беларускамоўныя апазыцыянеры былі змушаны хадзіць па прасьпекце і центральных вуліцах. А на ўскраінах ім можна хадзіць як і раней, выпрастаўшыся. Ім нават месца для мітынгаў і сходаў прызначылі на былым балоце – месцы для выгула сабак.

-- І што ўсе так ходзяць?

-- Не. Падзяліліся. Тыя, хто мог у любую дзірку пралезьці, ходзяць і ў укленчваюць. А тыя, што гонар маюць, у цэнтр не імкнуцца. Хто замежныя гранты мае, там асобныя расходы піша на праход у даляравыя дзьверы.

-- Што гэта?

-- Праход за грошы, называецца “зялёная вуліца”, там за даляры дзверы заўжды адкрыты…

Рускія фашысты дзіркі для беларускамоўных пастаянна пэцкаюць дзёгцем і лязо ўторкваюць па краях дзіркі… ўлады глядзяць на гэта скрозь пальцы.

Толькі цяпер Лявон зразумеў, чаму па ходніках ішлі рэдкія прахожыя, нахіляючыся перад кожнай дзіркай, каб пралезьці, а высокія мужчыны дзеля гэтага мусілі ўкленчыць. Дагэтуль ён думаў, што гэта ці інваліды, ці вар'яты, альбо фанаты фізкультуры.

-- А дзе набралі столькі дзьвярэй? І чаму на некаторых эмблема хлопчыка, што сікае?

Спытаў Лявон, а сабе падумаў: «Калі пісаў праэкт указа з прэзыдэнцкіх мазгоў пра ўсталяваньне на ходніках дзьвярэй, думаў, што іх вытворчасць будуць доўга наладжваць і ўрэшце кінуць дурную справу».