Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Nia sinjoro estas severa, kaj kiel lastatempe diskoniĝis, ke en Serbio oni nin batregalis, li venis hejmen tute furioza, en la kuirejo plankenĵetis ĉiujn telerojn kaj min li volis maldungi.”

“Tio do estas via hundeto,” interrompis ŝin Švejk, “domaĝe, ke mia ĉefleŭtenanto toleras neniun hundon, mi amas ilin tre.” Li silentiĝis kaj subite diris: “Sed iu hundo ankaŭ ĉion ne voras.”

“Nia Fox estas terura frandemulo, certan tempon ĝi tute ne volis manĝi viandon, nur nun denove ĝin voras.”

“Kaj kion ĝi pleje amas?”

“Hepaton, kuiritan hepaton.”

“Ĉu bovidan, aŭ porkan?”

“Tio por ĝi egalas,” ekridetis la “samregionanino” de Švejk, vidante en la lasta demando sensukcesan provon pri ŝerco.

Ili ankoraŭ momenton promenis, poste aldoniĝis al ili ankaŭ la grifono, ligita al ĉeneto. Ĝi kondutis al Švejk tre intime kaj provis disŝiri al li almenaŭ la pantalonon per buŝumo, saltis sur lin, kaj subite, kvazaŭ ĝi sentus, kion Švejk pri ĝi pensas, ĉesis salti, paŝetis malgaje kaj embarase, oblikve rigardante Švejkon, kvazaŭ ĝi volus diri: “Do ankaŭ min tio atendas?”

Poste ŝi diris al li ankoraŭ tion, ke ŝi venas ĉi tien kun la hundo ankaŭ ĉiuvespere je la sesa horo kaj kredas al neniu viro el Prago, ke foje ŝi serĉis edzon pere de gazetanonco, respondis al ŝi seruristo cele de edziĝo, ellogis de ŝi okcent kronojn por ia inventaĵo kaj malaperis. Homoj el kamparo estas nepre pli honestaj. Se ŝi edziniĝus, ŝi prenus al si nur kamparanon, sed nur post la milito. Militajn edziĝojn ŝi konsideras kiel stultaĵon, ĉar el tia ulino ordinare iĝas vidvino.

Švejk donis al ŝi multe da esperoj, ke li venos je la sesa horo kaj foriris por sciigi al la amiko Blahník, ke la hundo voras ĉiuspecan hepaton.

“Mi regalos ĝin per la bova,” decidis Blahník, “per ĝi mi forlogis jam San-Bernardan hundon de fabrikanto Vydra, tre fidelan beston. Morgaŭ mi alkondukos al vi la hundon en ordo.”

Blahník plenumis la vorton. Kiam Švejk antaŭtagmeze finis ordigadon de la loĝejo, malantaŭ la pordo aŭdiĝis bojado kaj Blahník entiris en la loĝejon rezistantan grifonon, ankoraŭ pli hirtiĝintan ol faris tion la naturo. Ĝi sovaĝe rulis la okulojn kaj rigardis tiel furioze, ke ĝi memorigis malsatan tigron en kaĝo, antaŭ kiu staras grasa vizitanto de zoologia ĝardeno. Ĝi dentklakis kaj murmuris, kvazaŭ ĝi volus diri: “Mi disŝiros, forvoros.”

Ili ligis la hundon al la kuireja tablo kaj Blahník prezentis la procedon de la ŝtelo.

“Intence mi ĝin laŭiris, tenante kuiritan hepaton pakitan en papero. Ĝi komencis flari kaj salti sur min. Mi donis al ĝi nenion kaj iris plu. La hundo min sekvis. Ĉe la parko mi turnis min al Bredovská-strato kaj tie mi donis al ĝi unuan peceton. Ĝi voris tion kurante por ne perdi min el la okuloj. Mi deflankiĝis al Jindřišská-strato, kie mi donis al ĝi novan porcion. Poste, kiam ĝi satiĝis, mi ligis ĝin al ĉeneto kaj trenis tra Venceslao-placo kaj Vinohrady ĝis Vršovice. Dumvoje ĝi faris neviditajn ekscesojn. Kiam mi volis transiri tramrelojn, ĝi kuŝiĝis kaj ne volis moviĝi. Eble ĝi volis igi sin surveturi. Mi kunportis ankaŭ genealogian formularon, kiun mi aĉetis ĉe papervendisto Fuchs. Ĉu vi scias falsi genealogiojn, Švejk?”

“Tio devas esti skribita per via mano. Skribu, ke ĝi devenas de Lepsiko, el la hundejo von Bülow. La patro Arnheim von Kahlsberg, la patrino Emma von Trautensdorf, laŭ sia generinto Siegfried von Busenthal. La patro ricevis unuan premion en Berlina ekspozicio de grifonoj en la jaro 1912. La patrino honorita per ora medalo de la Societo por bredado de kulturitaj hundoj en Nurenbergo. Kiom ĝi aĝas laŭ via opinio?”

“Laŭ la dentoj ĝi havas du jarojn.”

“Skribu unu kaj duonon de jaro.”

“Ĝi havas la orelojn malbone pritranĉitaj, Švejk, rigardu ilin.”

“Facila helpo. Ni ilin eventuale pritondos, kiam ĝi ĉe ni alkutimiĝos. Nun ĝi kolerus ankoraŭ pli.”

La ŝtelito furioze murmuris, spiregis, baraktis kaj poste ekkuŝis kaj kun elŝovita lango laca atendis, kio okazos pri li plu.

Fine ĝi iom post iom trankviliĝis, nur de tempo al tempo ĝi afliktite plorbojis.

Švejk prezentis al ĝi la reston de hepato, kiun transdonis al li Blahník. Sed la hundo ĝin eĉ ne tuŝis, ĵetis al ĝi nur spitan rigardon kaj observis ambaŭ virojn kun mieno: “Jam foje mi brulvundis miajn fingrojn, forvoru tion vi du mem.”

Ĝi kuŝis rezigne, ŝajnigante dormetadon. Poste io subite venis al ĝi en la kapon, ĝi leviĝis, stariĝis sur la malantaŭajn krurojn kaj komencis peti per la antaŭaj. Ĝi kapitulacis.

Sur Švejkon tiu kortuŝa sceno neniel efikis.

“Ekkuŝu!” li alkriis la kompatindulon, kiu denove kuŝiĝis, triste plorbojante.

“Kian nomon mi donu al ĝi en la genealogion?” demandis Blahník, “oni nomis ĝin Fox, do ni voku ĝin per simila nomo, por ke ĝi tion tuj komprenu.”

“Ni nomu ĝin ekzemple Max, rigardu, Blagník, kiel ĝi starigas la orelojn. Max, leviĝu!”

La kompatinda grifono, de kiu oni ŝtelis kaj la hejmon kaj la nomon, leviĝis kaj atendis pluajn ordonojn.