Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

En Malá Strana ĉe la Kastela ŝtuparo estas malgranda bierejo. Unu tagon sidis tie malantaŭe en krepusko du viroj. Soldato kaj civilulo. Klinitaj unu al la alia, ili mistere flustris. Ili aspektis kiel konspiruloj el la tempo de la Venecia respubliko.

“Ĉiutage je la oka horo venas kun ĝi servistino al la parko ĉe angulo de Havlíček-placo,” flustris la civilulo al la soldato. “Sed ĝi estas fibesto kaj mordas tute senhezite. Ĝi ne lasas sin karesi.”

Kaj klinante sin ankoraŭ pli al la soldato, li flustris en lian orelon: “Eĉ kolbason ĝi ne voras.”

“Ĉu frititan?” demandis la soldato.

“Eĉ frititan ne.”

Ambaŭ forkraĉis.

“Kion do tiu fibesto voras?”

“Dio scias, kion. Iuj hundoj estas trokaresitaj kaj eldorlotitaj kiel ĉefepiskopo.”

La soldato kun la civilulo tostis, kaj la civilulo flustris plu: “Foje nigra ŝpico, kiun mi bezonis por la hundejo super Klamovka[113], ankaŭ ne volis preni de mi kolbason. Mi paŝis malantaŭ ĝi tri horojn, ĝis mi tion ne eltenis kaj rekte demandis la sinjorinon, kiu kondukis ĝin al promenejo, kion propre tiu hundo voras, ke ĝi estas tiel bela. Tio al la sinjorino ekflatis kaj ŝi diris, ke ĝi pleje amas kotletojn. Mi aĉetis al ĝi do eskalopon. Mi pensis, tio estas certe pli bona. Kaj jen, tiu fripona hundo ĝin eĉ ne tuŝis, ĉar tio estis bovidaĵo. Ĝi havis la nazon nur por porkaĵo. Mi devis do aĉeti kotleton. Mi donis ĝin al la hundo priflari kaj kuras, la hundo malantaŭ mi. La sinjorino kriis: ‘Puntík, Puntík’, sed kie estis la kara Puntík! Ĝi kuris post la kotleto ĝis malantaŭ stratangulon, tie mi metis al ĝi ĉeneton ĉirkaŭ la kolo kaj la sekvantan tagon ĝi estis jam en la hundejo super Klamovka. Sub la kolo ĝi havis kelke da blankaj haroj, hargrupeton, tiun oni ŝmiris al ĝi nigre kaj neniu ĝin ekkonis. Sed ĉiuj ceteraj hundoj, kaj estis da ili multe, kaptiĝis per ĉevala kolbaso. Ankaŭ vi farus plej bone, se vi ŝin demandus, kion la hundo prefere voras, vi estas soldato, belstatura kaj ŝi diros tion pli probable al vi. Mi ŝin jam demandis, sed ŝi ekrigardis min, kvazaŭ ŝi volus min trapiki kaj diris: ‘Tio vin ne tuŝas.’ Ŝi ne estas tro bela, aspektas kiel simio, sed kun soldato ŝi parolos.”

“Ĉu estas tio vere grifono? Mia ĉefleŭtenanto ne volas ion alian.”

“Grifono-belulo. En koloro de pipro kaj salo, pursanga, tio estas vero kiel tio, ke vi estas Švejk kaj mi Blahník. Min interesas, kion ĝi voras, tion mi al ĝi donos kaj alkondukos ĝin al vi.”

Ambaŭ amikoj denove tostis. Kiam ankoraŭ antaŭ la milito Švejk vivtenis sin per vendado de hundoj, Blahník ilin al li liveradis. Li estis sperta viro kaj oni pri li rakontis, ke li kaŝaĉetas suspektajn hundojn el senfeligejo kaj denove ilin vendas. Iam li havis eĉ rabion kaj en la viena Pasteur-instituto li estis kiel hejme. Nun li konsideris kiel sian devon senprofite helpi al la soldato Švejk. Li konis ĉiujn hundojn en la tuta Prago kaj en la ĉirkaŭaĵo, kaj parolis tiel mallaŭte por ne malkaŝi sin antaŭ la gastejestro, ĉar antaŭ duonjaro li forportis sub la jako el la gastejo lian idon de vertago, al kiu li donis lakton el suĉbotelo, tiel ke la stulta hundido ŝajne vidis en li sian patrinon kaj sub la jako eĉ ne blekis.

Li ŝtelis principe nur pursangajn hundojn kaj povus esti juĝeja ekspertizisto. Li liveris al ĉiuj hundejoj kaj ankaŭ al privataj personoj, kiel eblis, kaj se li iris surstrate, murmuris kontraŭ li hundoj kiujn li iam ŝtelis, kaj se li staris ie ĉe elmontra fenestro, ofte iu venĝavida hundo levis la krureton malantaŭ lia dorso kaj surŝprucigis al li la pantalonon.