Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

V.

Dum amasoj da armeoj kroĉiĝintaj al arbaroj ĉe Dunajec kaj Raba staris en pluvo de grenadoj kaj grandkalibraj kanonoj ŝiris la tutajn kompaniojn, enterigante ilin en Karpatoj kaj ĉe la horizonto de ĉiuj batalkampoj brulis incendioj de vilaĝoj kaj urboj, la ĉefleŭtenanto Lukáš kun Švejk travivadis malagrablan historion kun damo, kiu forkuris de sia edzo kaj nun kondutis kiel dommastrino.

Kiam ŝi foriris promeni, la ĉefleŭtenanto Lukáš aranĝis militan konsiliĝon kun Švejk, kiel sin de ŝi liberigi.

“Plej bone estus, sinjoro ĉefleŭtenanto,” diris Švejk, “se tiu ŝia edzo, de kiu ŝi forkuris kaj kiu ŝin serĉas — kiel laŭ viaj vortoj oni skribas en la letero, kiun mi al vi alportis — scius pri tio, kie ŝi estas, por ke li por ŝi alveturu. Sendi al li telegramon, ke ŝi troviĝas ĉe vi kaj ke li povas ŝin depreni. En Všenory okazis pasintjare io simila en unu vilao. Sed tiam sendis telegramon al la edzo la ulino mem, tiu por ŝi alveturis kaj vangobatis ŝin eĉ ŝian amanton. Ambaŭ tiu viroj estis civiluloj, sed en tiu ĉi okazo li ne aŭdacos bati oficiron. Cetere, vi estas absolute senkulpa, ĉar vi invitis neniun, kaj se ŝi fuĝis, ŝi faris tion propravole. Vi vidos, ke tia telegramo faros bonan servon. Se tamen falos kelke da vangobatoj…”

“Li estas tre inteligenta,” interrompis lin la ĉefleŭtenanto Lukáš, “mi konas lin, li grandkomercas per lupolo. Nepre mi devas kun li paroli. La telegramon mi sendos.”

La telegramo, kiun li forsendis, estis tre konciza, komerca: “La nuna adreso de via edzino estas…” Sekvis loĝeja adreso de la ĉefleŭtenanto Lukáš.

Tiel okazis, ke sinjorino Katarinja estis tre malagrable suprizita, kiam tra la pordo enpuŝis sin internen la lupolkomercisto. Li aspektis tre tolereme kaj zorgeme, kiam sinjorino Katarinja, ne perdante en tiu momento la prudenton, prezentis ambaŭ sinjorojn: “Mia edzo — sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš.” Ŝi ne rememoris ion alian.

“Bonvolu sidiĝi, sinjoro Wendler,” admonis afable la ĉefleŭtenanto Lukáš, elpoŝigante cigaredujon, “ĉu vi bonvolas preni?”

La inteligenta lupolkomercisto prenis cigaredon kiel decas, kaj ellasante fumon el la buŝo, diris pripense: “Ĉu vi baldaŭ veturos al pozicioj, sinjoro ĉefleŭtenanto?”

“Mi petis, ke oni min transloku al la naŭdekunua regimento en Budějovice, kien mi ŝajne veturos, kiam finiĝos miaj devoj en la lernejo por unujaruloj. Ni bezonas multe da oficiroj kaj en la nuna tempo estas trista fakto, ke junaj homoj havantaj rajton servi kiel unujara volontulo ne pretendas ĝin. Ĉiu preferas resti ordinara infanteriano ol klopodi por iĝi kadeto.”

“La milito ege damaĝis komercon per lupolo, sed mi opinias, ke ĝi ne povas daŭri longe,” rimarkis la lupolkomercisto, rigardante alterne sian edzinon kaj la ĉefleŭtenanton.

“Nia situacio estas tre bona,” diris la ĉefleŭtenanto Lukáš, “nun jam neniu dubas, ke la milito finiĝos per venko de la Centraj potencoj[112]. Francio, Anglio kaj Rusio estas tro malfortaj kontraŭ la aŭstra-turka-germana granita bloko. Estas vero, ni suferis etajn malsukcesojn sur kelkaj batalkampoj. Sed tuj kiam ni trarompos la rusan fronton inter la karpata dorso kaj la meza Dunajec, ne ekzistas eĉ ajneta dubo, ke tio signifos la finiĝon de la milito. Al la francoj eĉ tiel minacas, ke en la plej proksima tempo ili perdos la tutan orientan Francion kaj ke la germana armeo invados Parizon. Tio estas tute certa. Krom tio niaj manovroj en Serbio progresas tre sukcese kaj foriron de niaj soldataroj, fakte temas nur pri translokiĝo, multaj klarigas al si tute alie ol kiel tion postulas absoluta pripensemo en la milito. Tre baldaŭ ni vidos, ke niaj elkalkulitaj manovroj sur la suda batalkampo donos siajn fruktojn. Bonvolu rigardi…”

La ĉefleŭtenanto Lukáš prenis la lupolkomerciston delikate je la ŝultro, forkondukis al mapo de batalkampo, pendanta sur muro, kaj montrante al li unuopajn punktojn, klarigis: “Orientaj Beskidoj prezentas nian eminentan apogpunkton. En Karpataj sektoroj, kiel vi vidas, ni havas grandan apogon. Forta bato en tiun ĉi linion — kaj ni haltos nur en Moskvo. La milito finiĝos pli frue, ol ni esperas.”

“Kaj kion faras Turkio?” demandis la lupolkomercisto, meditante ĉe tio, kiel komenci por veni al la kerno de la afero, pro kiu li alveturis.

“La turkoj tenas sin bone,” respondis la ĉefleŭtenanto, kondukante lin denove al la tablo, “la prezidanto de la turka parlamento Hali bej kaj Ali bej alveturis Vienon. La marŝalon Liman nobelo Sanders oni nomumis ĉefkomandanto de la turka armeo en Dardaneloj. Goltz paŝao alveturis el Konstantinopolo en Berlinon kaj nia imperiestro dekoraciis per ordenoj Enver paŝaon, vicadmiralon Usedon paŝaon kaj generalon Dĵevad paŝaon. Relative multe da ordenoj dum tiel mallonga tempo.”

Momenton ĉiuj sidis senvorte unu kontraŭ la alia, ĝis la ĉefleŭtenanto trovis konvena interrompi la ĝenan situacion per la vortoj: “Kiam vi alveturis, sinjoro Wendler?”