Harfista na wietrze [Harpist in the Wind - pl]

— Nie potrafię zapomnieć.

Czarodziej nie odzywał się. Kiedy ryby zaczęły skwierczeć, znowu się rozpadało. Posilili się w pośpiechu, zmienili postaci i wzbili się w powietrze, by poszukać schronienia między drzewami.

Dwa dni później, pod wieczór, przecięli Ose i na brzegu tej wartkiej, dzikiej rzeki znowu powrócili do swoich postaci. Patrzyli na siebie z lekkim oszołomieniem, jakby zaskoczeni własnymi kształtami.

Raederle usiadła z westchnieniem na pniu zwalonego drzewa.

— Już nie mogę — szepnęła. — Tak mnie zmęczyło bycie krukiem. Zaczynam zapominać ludzkiej mowy.

— Upoluję coś — powiedział Morgon, ale stał dalej. Zmęczenie przenikało mu wszystkie członki.

— Ja zapoluję — zaoferował się Yrth i zanim zdążyli zareagować, ponownie zmienił postać. Sokół wzbił się wysoko w powietrze, wyrównał lot i zaczął zataczać kręgi.

— Jak on może polować — szepnął Morgon — skoro jest ślepy?

Sokół zanurkował.

— On jest jak Panowie Ziemi — powiedziała Raederle i Morgona przeszedł dziwny dreszcz. — W nich wszystkich jest to straszliwe piękno. — Patrzyli, jak ptak znowu wznosi się w powietrze. Trzymał coś w szponach. Raederle wstała powoli i zaczęła zbierać drewno na ognisko. — Potrzebny będzie rożen.

Morgon odłamał gałąź i zaczął ją odzierać z kory. Sokół złożył martwego królika przy rozpalonym przez Raederle ognisku i po chwili przed nimi stał znowu Yrth. Oczy miał z początku jakieś obce, pełne czystego, dzikiego powietrza, ale szybko powróciły do swojego dawnego wyglądu. Morgon spytał go, jak wytropił ofiarę.

— Wyczułem jej strach — odparł czarodziej. Wyciągnął nóż zza cholewy buta i usiadł. — Oprawisz go? Ja miałbym z tym kłopot.

Morgon przystąpił bez słowa do pracy. Raederle podniosła z ziemi przeznaczoną na rożen gałąź i usunęła z niej resztki kory.

— Znasz sokoli język? — spytała nagle.

Twarz ślepca zwróciła się w jej stronę. Morgon, słysząc dziwną łagodność w głosie dziewczyny, znieruchomiał z nożem w ręku.

— Trochę — odparł czarodziej.

— Możesz go mnie nauczyć? Czy musimy całą drogę do Herun odbyć pod postaciami kruków?

— Jeśli chcesz… Myślałem, że jako mieszkanka An najlepiej się czujesz pod postacią kruka.

— Nie — powiedziała cicho. — Dobrze mi pod wieloma postaciami. Ale miło z twojej strony, że o tym pomyślałeś.

— Jakie postaci potrafisz przyjmować?

— Och… ptaka, drzewa, łososia, borsuka, łani, nietoperza, vesty… szybko straciłam rachubę, szukając Morgona.

— Zawsze go odnajdywałaś.

— Ty też.

Yrth obmacywał ziemię wokół siebie, szukając gałęzi do podparcia rożna.

— Tak…

— W zająca też się przemieniałam.

— Zając jest ofiarą jastrzębia. Stosowałaś się do praw ziemi.

Morgon odrzucił skórę i wnętrzności królika w paprocie i sięgnął po rożen.

— A prawa królestwa? — odezwał się niespodziewanie. — Czy Pan Ziemi nic sobie z nich nie robi?

Czarodziej znieruchomiał. W jego oczach pojawił się cień bezlitosnej siły sokoła i Morgon się zmieszał. Odwrócił wzrok.

— Nie każdy — powiedział wymijająco Yrth. Morgon umieścił rożen z królikiem nad ogniskiem i obrócił go kilka razy na próbę. I naraz dotarła doń dwuznaczność odpowiedzi czarodzieja. Przykucnął i spojrzał badawczo na Yrtha. Ale pierwsza odezwała się Raederle i wyraźna nutka bólu w jej głosie kazała mu zachować milczenie.

— To dlaczego, według ciebie, moi krewniacy prowadzą na Wichrowej Równinie wojnę przeciwko Najwyższemu? Skoro moc jest po prostu sprawą znajomości deszczu i ognia, a prawa, do których oni sami się stosują, to prawa ziemi?

Yrth milczał. Słońce skryło się w gęstych chmurach na zachodzie. Opadła na nich mgiełka zmierzchu. Czarodziej wyciągnął rękę, namacał rożen i obrócił go powoli.

— Według mnie — powiedział — Morgon słusznie przypuszcza, że Najwyższy ogranicza moc Panów Ziemi. A to wystarczający powód, żeby nastawali na jego życie… Jednak pod tą zagadką zdaje się kryć wiele innych. Kamienne dzieci z Isig ściągnęły mnie przed wiekami do swojego grobowca swym smutkiem. Odarto je z mocy. Dzieci są dziedzicami mocy; być może dlatego właśnie je wyeliminowano.

— Zaczekaj. — Morgonowi drżał głos. — Chcesz przez to powiedzieć… sugerujesz, że w tym grobowcu pogrzebany został dziedzic Najwyższego?

— Istnieje chyba taka możliwość, nieprawdaż? — Tłuszcz prysnął w ognisko i Yrth obrócił znowu zająca. — Kto wie, czy nie był nim chłopiec, który powiedział mi, że muszę osadzić gwiazdki w harfie i mieczu dla kogoś, kto przyjdzie za setki lat i upomni się o nie…

— Ale dlaczego? — wyszeptała Raederle. — Dlaczego? — Widziałaś sokoła w locie… jego piękno i zabójczą sprawność. Gdyby taka moc nie była ograniczana żadnym prawem, to ona i żądza jej posiadania stałyby się tak straszne…