Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Спадарыні і спадары! — гучна сказаў вядзьмак. — Устанце, калі ласка.
Усё ў зале падняліся, цётачка Мюрыэль забурчала так, каб усе пачулі. Вядзьмак зноўку павёў чароўнай палачкай і крэслы, на якіх яны сядзелі ўзляцелі ў паветра, сцены шатра зніклі, саступіўшы месца выдатнаму віду на сад, залітага сонечным святлом. Шацёр ператварыўся ў падстрэшак, падтрымоўваемы залатымі жардзінамі. Затым, у цэнтры тэнта з’явілася сажалка з вадкім золатам, якая раптоўна пераўтварылася ў бліскучую танцавальную пляцоўку. Лятаючыя крэслы сталі ланцугом над маленькімі столікамі, пакрытымі белым абрусам, затым мякка апусціліся на зямлю, а музыкі ў залатых пінжаках накіраваліся да подыюма.
— Спрытна, — ухваляльна зазначыў Рон, пакуль адны афіцыянты хадзілі паўсюль, разносячы гарбузовы сок, Вяршковае Піва і Вогневіскі, а іншыя выбудоўвалі піраміды з пірагоў і сэндвічаў.
— Нам лепей будзе пайсці павіншаваць іх! — сказала Герміёна, вышукваючы маладых у натоўпе гасцей.
— У нас яшчэ будзе час, — разгублена сказаў Рон, падхапляючы тры кружкі са Вяршковым Півам.
— Герміёна, лепей пайдзем зоймем столік… Не, толькі не той! Толькі не побач з Мюрыэль!
Рон прайшоў праз пусты танцпляц, зіркаючы па баках. Гары быў амаль упэўнены, што ён вышукваў Крума. Пакуль яны дасягнулі іншага боку шатра, большасць столікаў былі ўжо занятыя, больш за ўсё вольных месцаў было за сталом дзе сядзела Луна.
— Ты не супраць, калі мы далучымся?
— Вядома, не, — радасна адказала яна. — Тата як раз пайшоў уручаць Білу і Флёр наш падарунак.
— І што ж гэта? Пажыццёвы запас Гардыкарнёў або нешта ў гэткім духу? — з’едліва сказаў Рон.
Герміёна паспрабавала тузануць Рона пад сталом, але памылілася і незнарок стукнула Гары, на імгненне ён забыўся пра размову, таму што на яго вачах з’явіліся слёзы.
Музыкі пачалі граць; першымі, пад гучныя апладысменты падняліся, на танцпляцоўку Біл і Флёр. Праз некалькі хвілін Містэр Уізлі запрасіў спадарыню Дэлякур на танец, за імі рушылі ўслед Місіс Уізлі і бацька Флёр.
— Мне падабаецца гэтая песня, — сказала Луна, калыхаючыся ў такт мелодыі, якая нагадвала вальс, неўзабаве яна ўстала і праслізнула на пляцоўку, дзе стала вярцецца на адным месцы з зачыненымі вачамі, размахваючы рукамі.
— Яна малайчына, так? — сказаў Рон з захапленнем. — Сапраўдны сябар.
Аднак яго ўсмешка знікла, калі на вольнае месца сеў не хто іншы, як Віктар Крум. Герміёна выглядала радасна ўсхваляванай, але на гэты раз Віктар устрымаўся ад кампліментаў. З панурым выглядам ён спытаў:
— Хто гэты мужчына ў жоўтым?
— Гэта Ксенафіліюс Лавгуд, ён бацька нашай сяброўкі, — задзірлівы тон Рона даваў зразумець што смяяцца над Ксенафіліюсам яны не збіраюцца. — Пайшлі танчыць, — дадаў ён, звяртаючыся да Герміёне.
Яна выглядала трохі збянтэжанай, але ў той жа час ёй было прыемна. Яна ўстала і разам з Ронам пайшла танчыць, хутка яны змяшаліся з танцуючым натоўпам.
— Яны што, сустракаюцца? — збянтэжана спытаў Крум.
— Нешта накшталт гэтага, — адказаў Гары.
— А ты хто? — спытаў Крум.
— Барні Уізлі.
Яны паціснулі рукі.
— Барні, скажы, ты добра ведаеш гэтага Лавгуда?
— Не, толькі сёння з ім пазнаёміўся. А што?
Крум зласліва паглядзеў на Лавгуда праз кубак, Ксенафіліюс мірна гутарыў з некалькімі ведзьмакамі на іншым боку танцавальнай пляцоўкі.
— Проста, — сказаў Крум. — Калі б ён не быў госцем Флёр, я б яму ўрэзаў тут і зараз за тое, што ён носіць гэты брудны знак!
— Знак? Здзівіўся Гары, таксама зіркаючы на Ксенафіліюса. Дзіўнае трохкутнае вока пабліскваў у яго на грудзі. — А што з ім не так?
— Грындэльвальда . Гэта знак Грындэльвальда.
— Грындэльвальда … цёмнага чараўніка, якога перамог Дамблдор?
— Менавіта.
Сківіца ў Крума рухалася так, нібыта ён нешта засяроджана жаваў, потым ён працягнуў.
— Грындэльвальд забіў шмат каго, майго дзядулю, напрыклад. Яго ўплыў ніколі не быў такім значным у гэтай краіне, гаварылі, ён баяўся Дамблдора і нездарма, улічваючы то, якім быў яго канец. Але гэта, — ён паказаў пальцам на Ксенафіліюса, — гэта яго знак, я пазнаў яго адразу. Грындэльвальда выразаў яго на сцяне Дурмстранга калі быў там вучнем. Некаторыя ідыёты капіравалі гэты знак на вокладкі сваіх кніг або вопратку, мяркуючы, што так яны будуць выглядаць мацней пакуль тыя з нас, хто страціў блізкіх, па віне Грындэльвальда не растлумачылі, наколькі яны памыляюцца.
Крум пагрозліва хруснуў пальцамі і зноўку з нянавісцю зірнуў на Ксенафіліюса.
Гары быў збянтэжаны тырадай Крума. Падавалася вельмі малаверагодным, што бацька Луны падтрымліваў цёмную магію, да таго ж ніхто не пазнаў у трохкутным знаку знак цёмнага чараўніка.