Tylko Chłód

Uśmiechnął się, chociaż wcale nie wyglądał na rozbawionego.

– Z praktyki wiadomo, że najpewniej jest to ktoś, kogo znasz. – Zerknął na Billa i Daltona. – Któryś z twoich przyjaciół lub znajomych. Może jakiś stały klient, kelner z kawiarni, w której bywasz, ktoś w tym rodzaju. Być może widujesz go bardzo rzadko. – Raz jeszcze obrzucił wzrokiem całą trójkę. – To, co się stało, wskazuje, że jest sprytny i zdecydowany. A poza tym sporo wie o tobie. Czy ktoś przychodzi ci do głowy?

Anna zacisnęła palce.

– Nie wiem, po co ktoś, oczywiście poza Kurtem, miałby mnie prześladować! – Spojrzała na Daltona, a potem na Billa. Obaj skinęli głowami na znak, że się z nią w pełni zgadzają.

– Nikt nie przychodzi mi do głowy. – Bill rozłożył ręce w bezradnym geście. – Bardzo żałuję.

Dalton powiedział to samo. Malone podrapał się po brodzie.

– Dobra, zacznijmy od podstaw. W najlepszym przypadku masz do czynienia z kimś o specyficznym poczuciu humoru. Odpowiada mu to, że się boisz. Terroryzuje cię z daleka i cały czas bardzo uważa, żebyśmy go nie wykryli. To ukrywanie się jeszcze bardziej go podnieca. Ale oczywiście nie zrobi ci nic złego.

– A w najgorszym przypadku? – spytała, dbając o to, żeby nie wyglądać na zbyt przygnębioną.

– W najgorszym przypadku mielibyśmy do czynienia z prawdziwym psychopatą. Chce cię najpierw zastraszyć, powoli nasilając bodźce, ale tak naprawdę chodzi mu o to, żeby cię zabić lub okaleczyć.

– Boże święty! – jęknął Dalton.

Bill opadł na stojący obok fotel.

– Napiłbym się czegoś mocniejszego – mruknął.

Anna poczuła, że robi jej się słabo.

– Więc… co dalej?

– Przede wszystkim powinnaś mi pomóc. Czy w twoim życiu ostatnio wydarzyło się coś niezwykłego? Jacyś nowi ludzie czy dziwne zdarzenia?

– Nic niezwykłego, ale…

– Tak? – Spojrzał na nią ostro.

– To zaczęło się ponad tydzień temu – zaczęła, żałując, że nie powiedziała mu o tym wcześniej. – Dostałam przesyłkę bez adresu zwrotnego. W kopercie znalazłam kasetę wideo z wywiadem z moją matką. Później pokazano go w telewizji w programie na Kanale E!

– Jak się nazywał dziennikarz, który przeprowadził ten wywiad?

Podała nazwisko, a potem zaczęła opowiadać o ludziach, którzy dostali jej najnowszą książkę z tajemniczą notatką. Zakończyła na najbardziej niezwykłym przypadku Bena Walkera.

– Ben uważa, że książkę zostawił mu któryś z pacjentów, chociaż nie wie, który i dlaczego to zrobił. Pytałam o Petera Petersa, ale nie ma takiego na swojej liście.

Malone spojrzał na nią z zainteresowaniem.

– I nigdy wcześniej nie spotkałaś tego doktora Bena Walkera?

– Nie. Odnalazł mnie przez Stowarzyszenie Starszych Sióstr i Braci Ameryki.

– Sprawdzałaś to?

Aż otworzyła usta ze zdziwienia.

– Nie, ale po co miałabym to robić… Ben jest naprawdę sympatyczny.

– Tak jak wielu psycholi – podchwycił Malone.

Czując, że policzki znowu spłonęły jej rumieńcem, postanowiła bronić przyjaciela.

– Proszę bardzo, możesz się z nim skontaktować. Zobaczysz, że jest zupełnie normalny.

– Z całą pewnością. Masz jego telefon?

– Nie, gdzieś mi się zapodział. Ale Ben ma gabinet poza centrum. Nazywa się Walker i jest psychologiem.

Malone zanotował sobie to wszystko.

– Coś jeszcze?

– Listy – podsunął Dalton.

– Te listy od małej dziewczynki, o których mi mówiłaś? – spytał Quentin. Kiedy potwierdziła, zmarszczył brwi. – Myślisz, że w jakiś sposób wiążą się z tą sprawą?

– Sama nie wiem. – Popatrzyła na przyjaciół, oczekując poparcia, a oni pokiwali głowami. – Po ostatnim stwierdziliśmy, że ktoś robi sobie okropne żarty. Tak jak sam to sugerowałeś.

– Ten list był mocno przesadzony. Trudno było w to wszystko uwierzyć – dodał Bill.

– Masz go jeszcze?

– Tak, wszystkie. Zaraz…

– Ja go przyniosę, Anno – powiedział Dalton, wstając. – Czy są w twoim biurku?

– W prawej górnej szufladzie – odparła.

Dalton wrócił po paru minutach z listami, które wręczył Annie. Wyszukała ostatni i podała go policjantowi. Malone najpierw spojrzał na adres, a potem znowu na nią.

– Wie, gdzie pracujesz?

Zrobiło jej się jeszcze bardziej gorąco.

– Za pierwszym razem odpowiedziałam na papeterii z „Perfect Rose“. Po prostu nie pomyślałam…

Patrzył na nią przez chwilę bez słowa, a potem zaczął czytać list Minnie.

– Czy dostałaś następny? – spytał.

– Po tym już nie. – Zacisnęła palce. – Czy nie wydaje ci się, że to fałszerstwo?

– Możliwe. – Zamknął oczy, zastanawiając się przez moment nad całą sytuacją. – Ktoś się z tobą bawi w kotka i myszkę, Anno.

– Chyba jednak zrobię sobie drinka – powiedział Bill, przechodząc do kuchni. – Komuś jeszcze?

Malone nie zwrócił uwagi na jego słowa.

– Mogę zatrzymać ten list?

– Jasne. Chcesz poprzednie?

Potwierdził, a następnie włożył je do wewnętrznej kieszeni marynarki.