Tytan [Titan - pl]

Holly zostawiła ich pracujących przy skafandrze i poszła do swojego biura, by napisać pięciominutowe przemówienie, które miało być wyemitowane w wieczornych wiadomościach. Przez cały poranek zaledwie udało jej się naszkicować pierwszą wersję, a przez następne godziny, aż do popołudnia, wygładziła je na tyle, że była z niego połowicznie zadowolona.

Nic dziwnego, że Malcolm zawiesił wszystkie obowiązki służbowe, kiedy kandydował na głównego administratora, pomyślała. Polityka zajmuje człowiekowi cały czas.

Próbowała uporać się z codziennymi obowiązkami w ciągu tych paru godzin, jakie jej zostały, nie zjadła obiadu, by móc poświęcić ten czas na zadania, które się nagromadziły. O umówionej godzinie poszła do budynku studia sieci informacyjnej habitatu. Berkowitz stał w drzwiach studia, uśmiechając się sympatycznie.

— Jaka punktualna — rzekł, prowadząc Holly do pomieszczenia nagrań.

Był to niewielki, dobrze oświetlony pokój, pusty, jeśli nie liczyć małego biurka i krzesła. Nie było tam poza nimi nikogo. Na każdej z czterech ścian studia znajdował się inteligentny ekran od podłogi do sufitu, na którym można było wyświetlać dowolne tła. Holly dostrzegła dwie minikamery, ustawione na patykowatych trójnogach, wycelowane w ścianę, na której pojawił się trójwymiarowy obraz biblioteczki.

— Trochę staroświeckie to tło — rzekła rozczarowana Holly.

— Och, to było do dzisiejszego przemówienia Eberlyego — wyjaśnił Berkowitz. — Zrobimy ci takie, jakie tylko chcesz.

— Nie chcę biblioteczki — rzekła Holly.

— Może widok Saturna? — zaproponował Berkowitz.

— Choć może za bardzo przyciągać uwagę widzów…

Holly zastanowiła się przez chwilę.

— A może widok habitatu od strony przegrody, gdzie jest park…

Berkowitz pokiwał głową.

— Dobry pomysł. Bardzo dobry pomysł.

Wyciągnął palmtopa z kieszeni bluzy i postukał na nim chwilę, aż na ekranie ściennym pojawił się zielony widoczek.

— Chcesz zrobić próbę, zanim zaczniemy nagrywać? — spytał.

— Chyba nie — odparła Holly niepewnie.

— Znasz tekst na tyle dobrze?

— Chyba tak.

— Dobrze. Mogę tekst wyświetlić na przeciwległej ścianie. Będziesz mogła zerkać, za każdym razem, jak ucieknie ci myśl.

— Super.

— Ale spróbuj patrzeć na mnie albo na kamerę, jak będziesz mówić, dobrze?

— Dobrze.

— I nie martw się, jak się pomylisz. Po prostu powtórz zdanie. Pomyłki się wytnie.

Holly usiadła za biurkiem, zastanawiając się, czy ktokolwiek zada sobie trud i obejrzy jej przemówienie. Berkowitz ustawił obie kamery jedna przy drugiej, a potem stanął obok. Holly dostrzegła na przeciwległej ścianie nad jego głową pierwsze dwa wiersze swojej mowy.

— Gotowa? — spytał.

— A nie możemy pozbyć się biurka? — ze zdziwieniem usłyszała własny głos. — Chyba wołałabym stać.

Berkowitz zrobił zaskoczoną minę, ale skinął głową i przesunął biurko na bok, poza zasięg kamery. Holly chciała mu pomóc, ale dostrzegła, że biurko bez problemu się przesuwa na dobrze nasmarowanych kółkach.

— Dobrze, stań tam. Postaraj się za bardzo nie kręcić — rzekł Berkowitz. — Gotowa?

Oblizała usta.

— Gotowa.

Pięć minut zleciało jak z bicza strzelił. Zanim rozkręciła się na dobre, już mówiła: