Ostatni Szczegół
- Автор: Coben Harlan
- Язык: польский
- Жанр: Триллеры
Электронная книга - «Ostatni Szczegół». Краткое содержание книги:
– Clu słabo się znał na ludziach.
– Nie sądzę.
– Enos, chciałbym zapytać pana o ostatnie kilka tygodni życia Clu. Kubańczyk uniósł brew.
– Nie przyjechał pan ściągnąć mnie do siebie?
– Nie. Ale zna pan powiedzenie „upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu”? Enos zaśmiał się.
– Co pan chce wiedzieć?
– Zaskoczyła pana wpadka Clu na kontroli antynarkotykowej?
Enos wziął kij do golfa i ścisnął go, kilkakroć zmieniając chwyt. Szukał odpowiedniego? Dziwne. Był miotaczem amerykańskiej ligi baseballowej, który zapewne nigdy nie będzie miał okazji odbijać piłek.
– Nie za bardzo wyznaję się na nałogach – odparł. – Tam, skąd pochodzę, mężczyzna, jeśli go na to stać, może, a jakże, zapić się na śmierć. Co mu zależy, skoro żyje w takim szambie? Tu zaś, jeżeli człowiek ma tyle, co Clu…
Nie musiał kończyć myśli. Była oczywista.
– Raz próbował mi to wytłumaczyć – ciągnął Enos. – Czasem nie chcesz uciec od świata, powiedział. Czasem chcesz uciec od siebie. – Przekrzywił głowę. – Pan w to wierzy?
– Nie całkiem – odparł Myron. – Podobnie jak wiele ładnych zdań, to również brzmi dobrze. Lecz wyziera z niego chęć racjonalizacji własnych czynów.
– Jest pan na niego zły. – Enos uśmiechnął się.
– Chyba tak.
– Niepotrzebnie. Był bardzo nieszczęśliwy. Kto tak zatraca umiar… ma złamaną duszę, no nie? Myron milczał.
– Clu próbował. Pojęcia pan nie ma jak walczył. Nie wychodził wieczorami. Jeżeli w naszym pokoju był minibarek, kazał go wynosić. Nie zadawał się z dawnymi znajomkami, bo się bał, że coś strzeli mu do głowy. Bał się bez przerwy. Walczył długo, usilnie.
– I przegrał.
– Nie widziałem, żeby brał narkotyki. Nie widziałem, żeby pił.
– Ale dostrzegł pan zmiany. Enos skinął głową.
– Życie zaczęło mu się rozpadać. Tyle złego się zdarzyło.
– Co?
W tym momencie rozbrzmiała głośna muzyka organowa – słynna, grana na stadionach baseballowych klasyczna melodia The Girl from Ipanema w interpretacji Eddiego Laytona. Enos uniósł na wysokość ramienia kij baseballowy i po chwili go opuścił.
– Niełatwo mi o tym mówić – odparł.
– Nie pytam dla zabawy. Próbuję dowiedzieć się, kto go zabił.
– Według gazet, pańska sekretarka.
– Mylą się.
Enos zatrzymał wzrok na kiju opatrzonym napisem Louisville, jakby w tym słowie kryło się jakieś przesłanie.
– Niedługo przed śmiercią Clu wyjął z konta dwieście tysięcy dolarów – podsunął mu Myron. – Miał problemy finansowe?
– Jeśli miał, to nie zauważyłem.
– Hazardował się?
– Nie, nie widziałem, żeby się hazardował.
– Czy wie pan, że zmienił agenta?
– Zrezygnował z pana? – spytał zaskoczony Enos.
– Najwyraźniej miał taki zamiar.
– Nie wiedziałem o tym. Wiem, że pana szukał.
– Więc co się stało, Enos? Dlaczego się załamał? Kubańczyk uniósł oczy i zamrugał w słońcu. Pogoda była idealna na wieczorny mecz. Wkrótce mieli zjechać się kibice, zrodzić wspomnienia. Jak co wieczór na wszystkich stadionach świata. Dla jakiegoś chłopca był to pierwszy mecz, który widział w życiu.
– Myślę, że dla niego wielką sprawą było małżeństwo. Zna pan Bonnie? – spytał Enos.
– Tak.
– Clu bardzo ją kochał.
– Dziwnie to okazywał. Kubańczyk uśmiechnął się.
– Spał z tyloma kobietami. Ale chyba tylko po to, żeby zranić siebie.
– To pewnie znów racjonalizacja własnego postępowania. Clu podniósł samozniszczenie do rangi sztuki. To go jednak nie usprawiedliwia, Bonnie tyle przez niego przeszła.
– Myślę, że Clu zgodziłby się z tą oceną. Niemniej najmocniej ranił samego siebie.
– Niech się pan nie łudzi. Ranił również Bonnie.
– Oczywiście, ma pan rację. A mimo to ją kochał. Bardzo przeżył, że go wyrzuciła. Pojęcia pan nie ma, jak bardzo.
– Co panu wiadomo o ich zerwaniu? Kubańczyk znów się zawahał.
– Niewiele mam do powiedzenia. Clu czuł się zdradzony, był zły.
– Zdradził ją nie pierwszy raz.
– Tak.
– Czym ta zdrada różniła się od innych? Bonnie przywykła do jego wyskoków. Dlaczego nie wytrzymała? Z kim ją zdradził?
– Myśli pan, że wyrzuciła go z powodu jakiejś dziewczyny? – zdziwił się Enos.
– A nie?
Kubańczyk pokręcił głową.
– Jest pan pewien?
– W jego przypadku nigdy nie chodziło o dziewczyny. Były dodatkiem do alkoholu i narkotyków. Łatwo z nich rezygnował.
– A więc nie miał romansu? – spytał zdezorientowany Myron.
– Nie – odparł Enos. – Romans miała ona. Myron poczuł w środku falę chłodu i ściśnięcie w żołądku.
Nareszcie go oświeciło. Pożegnał się krótko i szybko odszedł.
23
Wiedział, że zastanie Bonnie w domu.
Wypadł z samochodu, ledwie ten znieruchomiał. Na ulicy stało z tuzin innych wozów. Pojazdy żałobników. Drzwi wejściowe były otwarte. Wszedł do środka bez pukania. Chciał odszukać Bonnie, wypytać ją i zakończyć sprawę. W salonie jej nie znalazł. Liczni żałobnicy spowolnili go. Parę osób podeszło do niego. Złożył kondolencje zbolałej matce Clu. Przywitał się z kilkoma innymi osobami, próbując przedostać się przez morze wymieniających serdeczne uściski ludzi i znaleźć Bonnie. Wreszcie dostrzegł ją w ogrodzie za domem. Z kolanami podciągniętymi pod brodę siedziała samotnie na leżaku, patrząc na swoje bawiące się dzieci. Zebrał się w sobie i odsunął szklane drzwi. Na wprost ganku stała duża huśtawka, na której bawili się synkowie Clu, w wypuszczonych na spodnie koszulach z krótkimi rękawami i czerwonych krawatach. Biegali i śmiali się, jakże podobni z uśmiechów i rysów twarzy do zamordowanego ojca. Siedząca z papierosem w ręku plecami do Myrona Bonnie przyglądała się im. Nie odwróciła się, kiedy do niej podszedł.
– Clu nie miał romansu – powiedział. – Romans miałaś ty. Wzięła głęboki oddech.
– Świetnie wybrałeś moment – odparła.
– Cóż począć.
– Możemy pomówić o tym później? Myron odczekał chwilę.
– Wiem, z kim spałaś – oznajmił. Zesztywniała. Wreszcie odwróciła się i spojrzała mu w oczy.
– Przejdźmy się – zaproponowała. Wyciągnęła rękę. Pomógł jej wstać.
Przeszli przez ogród do lasku. Zza wzgórza docierał szum ulicy. Dom był całkiem nowy, duży, zdecydowanie nowobogacki. Przestronny, z mnóstwem okien, z witrażowymi sufitami, małą bawialnią, dużą kuchnią połączoną z wielkim salonem, olbrzymią sypialnią i szafami wielkimi jak stoisko z ubraniami. Kosztował zapewne osiemset tysięcy. Piękny, sterylny, pozbawiony duszy. Wymagający zasiedzenia. Należytej dojrzałości jak dobre wino.
– Nie wiedziałem, że palisz – rzekł.
– Nie wiesz o mnie wielu rzeczy, Myron.
Otóż to! Przyjrzał się jej profilowi i znów stanęła mu przed oczami młoda studentka wchodząca do piwnicy bractwa. Cofnął się myślą do chwili, gdy Clu na widok Bonnie głośno wciągnął powietrze. A gdyby tak weszła nieco później, gdy urwał mu się film lub zdążył poderwać inną? Gdyby wybrał się tego wieczoru na inną balangę? Głupie myśli – życie to losowe rozdroże, seria wyborów – no cóż, bywa.
– Na jakiej podstawie sądzisz, że to ja miałam romans? – spytała.