Ostatni Szczegół
- Автор: Coben Harlan
- Язык: польский
- Жанр: Триллеры
Электронная книга - «Ostatni Szczegół». Краткое содержание книги:
– Junior siedzi z kimś przy stoliku – poinformował, gdy się cofnął. – Hans z Franzem dwa stoliki dalej. Poza tym zajęty jest jeszcze jeden.
Myron skinął głową.
– Wchodzimy?
– Ty pierwszy. Ja za tobą.
Myron, który od dawna nie kwestionował metod działania Wina, bezzwłocznie wszedł do środka i skierował się do stolika Franka Juniora. Hans i Franz, jego zbudowane jak misterowie Uniwersum podpory, także dziś nosili koszulki bez rękawów i spodnie jak od piżam, w deseń przypominający rozmyty wzór „turecki”. Na widok wchodzącego Myrona poderwali się, zacisnęli pięści i strzelili karczychami.
Wystrojony w lekką marynarkę w jodełkę, zapiętą pod samą szyję koszulę, spodnie z mankietami i mokasyny z frędzlami od Cole – Haana, F.J. prezentował się za szykownie, by to opisać. Dostrzegł Myrona i uniesieniem ręki powstrzymał osiłków. Hans i Franz zastygli.
– Cześć, F.J. – rzekł Myron.
Frank Junior sączył coś, co przypominało piankę do golenia.
– A, Myron – odparł tonem, mającym w jego mniemaniu świadczyć o ogładzie. Gestem odprawił towarzysza, który bez słowa wstał od stolika i smyrgnął do wyjścia jak przestraszony myszoskoczek.
– Przysiądź się, proszę. Co za zbieg okoliczności.
– Co ty powiesz.
– Oszczędziłeś mi jazdy. Właśnie miałem cię odwiedzić. – Wężowy uśmiech, którym F.J. obrzucił Myrona, spadł na podłogę i odpełznął. – To chyba kismet, co? Najczystszy kismet, że tu wpadłeś. Zaśmiał się, a Hans z Franzem za nim.
– Kismet – powtórzył Myron. – Dobre.
F.J. skinął ręką tak skromnie, jakby chciał powiedzieć: „Sypię takimi perłami jak z rękawa”.
– Usiądź, proszę, Myron. Myron wysunął krzesło.
– Napijesz się czegoś?
– Mrożonej kawy z chudym mlekiem. Dużej, z odrobiną wanilii. F.J. przywołał barmana.
– Jest nowy – zwierzył się.
– Kto?
– Ten przy ekspresie. Poprzedni przyrządzał wspaniałą latte. Ale zrezygnował z przyczyn etycznych.
– Z przyczyn etycznych?
– Tak, po tym, jak zaczęli sprzedawać tu kompakty Kenny'ego G. Nie mógł spać. Gryzło go sumienie. Nie potrafił pogodzić się z myślą, że taką płytę może nabyć jakiś podatny na wpływy chłopak. Dealerka kofeiną ujdzie. Lecz handel Kennym G.?! Facet miał skrupuły.
– Postawa godna pochwały – odparł Myron.
Tę chwilę wybrał na wejście Win. Na jego widok FJ. spojrzał na Hansa i Franza. Win się nie zawahał. Najkrótszą trasą skierował się do stolika Juniora. Hansowi i Franzowi skończył się fajrant. Zastąpili Winowi drogę, nadymając klaty do rozmiarów aż proszących się o kwit parkingowy. Nie zwolnił kroku. Koszulki mieli podwinięte tak wysoko i tak luźne, jakby czekali na obrzezanie. Hans uśmiechnął się z wyższością.
– Ty Win? – spytał.
– Ja Win – odparł Win.
– Nie wyglądasz na kosiora. – Hans spojrzał na Franza. – Wygląda ci na kosiora, Keith?
– Na kosiora nie – odparł Keith.
Nie zwalniając kroku, Win znienacka, niemal od niechcenia, sieknął dłonią. Trafiony za uchem Hans cały zesztywniał, a potem opadł na podłogę, jakby ktoś nagle pozbawił go kośćca. Franz rozdziawił usta, ale tylko na chwilę, gdyż Win płynnym, nieprzerwanym ruchem wykonał piruet i uderzył go w trudną do obrony szyję. Z ust gangstera dobiegły odgłosy, jakby dławił się małymi kośćmi. Odszukawszy jego tętnicę szyjną, Win ścisnął ją palcem wskazującym i kciukiem. Oczy Franza zamknęły się i osunął się w Krainę Mroku.
Siedząca przy sąsiednim stoliku para szybko wyniosła się z kawiarni. Win uśmiechnął się do nieprzytomnych osiłków, zerknął na Myrona, a widząc, że kręci głową, wzruszył ramionami.
– Barista – zwrócił się do mężczyzny przy barze. – Proszę mokkę.
– Jaką?
– Dużą.
– Z chudym mlekiem czy pełnym?
– Chudym. Dbam o figurę.
– W tej chwili.
Win dosiadł się do Myrona i Franka Juniora i założył nogę na nogę.
– Ładna marynarka, F.J. – powiedział.
– Cieszę się, że ci się podoba, Win.
– Wspaniale podkreśla szatańską czerwień twoich oczu.
– Dziękuję.
– Na czym to stanęliśmy?
– Właśnie chciałem powiedzieć Juniorowi – przyszedł Winowi w sukurs Myron – że mam dosyć śledzenia.
– A ja Myronowi, że mam dosyć wścibiania nosa w moje sprawy – rzekł F.J.
– Wścibiania nosa? – Myron spojrzał na przyjaciela. – Czy ktoś jeszcze używa takich słów?
– Starzec na końcu każdego odcinka przygód Scooby Doo – odparł Win.
– Tak. „Wy, wścibskie bachory” i podobnych.
– Za nic nie odgadłbyś, kto podkłada głos Shaggy'ego – rzekł po chwili Win.
– Kto?
– Casey Kasem.
– No co ty! Ten od listy przebojów? – zdziwił się Myron.
– Ten sam.
– Człowiek do śmierci uczy się rozumu.
Leżący na podłodze Hans i Franz drgnęli. Win pokazał Frankowi Juniorowi, że w dłoni skrywa pistolet.
– Dla bezpieczeństwa wszystkich zainteresowanych racz poprosić swój personel, żeby się nie ruszał – powiedział.
F.J. spełnił prośbę. Nie był przestraszony. Jego ojcem był Frank Ache. To wystarczało za ochronę. Mięśniacy byli jedynie na pokaz.
– Śledzisz mnie od tygodni. Skończ z tym – rzekł Myron.
– A ja ci radzę, przestań mieszać się w moje sprawy. Myron westchnął.
– Dobrze, Frank, poddaję się. W jaki sposób mieszam się w twoje sprawy?
– Odwiedziłeś dziś rano Sophie i Jareda Mayorów, tak czy nie?
– Przecież wiesz.
– W celu?
– Niemającym nic wspólnego z tobą.
– Błędna odpowiedź.
– Błędna odpowiedź?
– Odwiedziłeś właścicielkę Jankesów, choć nie reprezentujesz nikogo z tej drużyny.
– I co z tego?
– Więc po co tam byłeś?
Myron spojrzał na Wina. Win wzruszył ramionami.
– Wprawdzie nie muszę się przed tobą tłumaczyć, jednak zaspokoję twoje paranoiczne urojenia: byłem tam z powodu Clu Haida.
– Dlaczego?
– Pytałem o jego testy antynarkotykowe. FJ. zmrużył oczy.
– Ciekawe.
– Cieszę się, że tak uważasz.
– Jestem nowicjuszem w tej zawiłej branży, no wiesz, staram się połapać.
– Mhm.
– Człowiekiem młodym, niedoświadczonym…
– Ach, jak często słyszę takie słowa – wtrącił Win. FJ. pochylił się do przodu, przysuwając bliżej wężowe oblicze. Myron bał się, że wysunie język i go obwącha.
– Żądnym wiedzy. Dlatego oświeć mnie, proszę: co komu teraz po wynikach testów antynarkotykowych Haiga?
Myron szybko rozważył, czy mu odpowiedzieć, i uznał, że nic na tym nie straci.
– Jeśli wykażę, że wyniki kontroli były błędne, kontrakt Clu zachowa ważność. FJ. skinął głową, pojmując, w czym rzecz.
– Mógłbyś wtedy wyciągnąć z tego pieniądze.
– Właśnie.
– Masz podstawy wierzyć, że zaszła pomyłka?
– Niestety, to sprawa poufna, FJ. Do wyłącznej wiadomości agenta i klienta. Na pewno to rozumiesz.
– Rozumiem – odparł FJ.
– To dobrze.
– Ale ty nie jesteś agentem Clu, Myron.
– Nadal odpowiadam za majątek, który pozostawił. Jego śmierć nie zwalnia mnie z tych zobowiązań.
– Błędna odpowiedź. Myron spojrzał na Wina.