Boża klepsydra [Deepsix - pl]

Kapitan Nicholson sięgnął po środek uspokajający i patrzył, jak ekran ścienny zmienia się, by wyświetlić hologram z leśnym krajobrazem. Bogu niech będą dzięki, że przynajmniej nikt już więcej nie zginie. Maleiva leżała z dala od szlaków handlowych, więc mogło się równie dobrze okazać, że nie ma nikogo, kto mógłby przybyć im na ratunek.

Oczywiście tragedia, która się już wydarzyła, wystarczy, by go zniszczyć. Zginęli pasażerka i członek załogi. Lądownik uległ zniszczeniu. Podczas lotu, który odbył się z pogwałceniem przepisów. Jak on się z tego wytłumaczy?

Był to najmroczniejszy moment w jego życiu, dotąd stosunkowo wolnym od kłopotów i rozczarowań. Wiedział jednak, że — niezależnie od tego, co się teraz stanie — on z tego nie wyjdzie. Zostanie postawiony przed komisją dyscyplinarną, która jasno mu wytłumaczy, jaki z niego drań. Otrzyma naganę i zostanie wyrzucony z pracy. W świetle reflektorów.

A potem zostanie pozwany o odszkodowanie przez rodziny dwóch ofiar i skazany. I za utratę lądownika. Może nawet zostanie postawiony w stan oskarżenia. Nie tylko dlatego, że TransGalactic będzie żądna krwi i sprawiedliwości, ale dlatego, że z oskarżonym będzie im się łatwiej rozstać.

Jak on mógł być aż tak głupi?

Ledwo trzy minuty minęły od jego rozmowy z Clairveau, a nadeszła wiadomość od oficera dyżurnego, że pasażer, który ocalał, pan MacAllister, chce z nim rozmawiać.

To on był odpowiedzialny za trudną sytuację, w jakiej kapitan się znalazł. Będzie pan mógł zbudować kapliczkę na cześć zaginionej planety, mówił. Ludzie będę zachwyceni. A kierownictwo doceni pańska zdolność przewidywania. Pańską odwagę.

— Wie pan, co się stało?

— Tak, słyszałem. — Próbował mówić spokojnie. — Panie MacAllister, nic panu nie jest?

— Dziękuję, nic mi się nie stało. — Dziennikarz sprawiał wrażenie zgaszonego. Pełna czaru arogancja, którą charakteryzowało się jego zachowanie, gdzieś się ulotniła. — Jak sądzę, ma pan pewne problemy z powodu tego… incydentu.

— Nie sądzę, żeby istniało jakiekolwiek wyjaśnienie, które mogłoby usatysfakcjonować moich zwierzchników.

— Istotnie. Chciałbym przeprosić, panie kapitanie.

— Oczywiście. Dziękuję.

— Nigdy bym nie przypuszczał, że coś takiego może się zdarzyć.

— Ja również. Kapitan Clairveau informował mnie, że na razie tam utknęliście.

— Tak, obawiam się, że tak. Musimy czekać, aż pojawi się jakiś lądownik, który będzie mógł nas uratować.

— Jest w drodze. A teraz, choć niezręcznie mi prosić, mam do pana jedną prośbę.

— Rozumiem, panie kapitanie. Nie ma potrzeby, żeby roztrząsać publicznie szczegóły naszej niefortunnej transakcji.

— Tak. Otóż to. — Nicholson zawahał się. Zawsze istniała możliwość, że ktoś podsłuchuje. Może nawet nagrywa tę rozmowę. Nie dysponował bezpiecznym połączeniem z MacAllisterem. — Tak pewnie będzie najlepiej.

Kapitan rozłączył się, wrócił do swojej kajuty i oddał się kontemplowaniu galowego munduru, który czasem nosił na kolacjach z pasażerami.

To może być jakiś sposób.

Mógłby usunąć zapis z dziennika pokładowego i zeznać, że lot był nieautoryzowany. Wówczas cała odpowiedzialność spadnie na Wetherala.

Nie był zwolennikiem załatwiania sprawy w ten sposób i wiedział, że nie wpłynie to dobrze na jego poczucie własnej wartości. Ale Wetheral nie żył i oskarżenia komisji w żaden sposób mu nie zaszkodzą. Poza tym jedyna żyjąca osoba, która brała udział w spisku, nie piśnie ani słowa. On też będzie miał swoje powody, żeby trzymać język za zębami, bo jeśli prawda wyjdzie na jaw, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności. Nikt inny nie zaprzeczy, że Wetheral wziął lądownik na własną rękę. Trzeba będzie tylko uzgodnić zeznania co do tego, jak MacAllister i Hayes znaleźli się na pokładzie. A to już betka.

Może, pomyślał, wszyscy wyjdziemy z tego cało.