Sekret Alchemika Sędziwoja
- Автор: Pilipiuk Andrzej
- Язык: польский
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Sekret Alchemika Sędziwoja». Краткое содержание книги:
– Całość jest ciemno zielona z czarnymi plamkami – zameldowała Stasia znad aparatury.
– To tak zwana głowa wrony – powiedziała Kasia. – Na razie wszystko idzie jak po maśle – zaraz odpukała w kawałek brzozowego polana poniewierającego się na stole.
– Czarne – zameldowała jej kuzynka.
– Czyli królestwo Saturna. Teraz masa umiera. Zabiliśmy nasienie złota.
– Nie rozumiem – westchnął Szef. – Inna sprawa, że traktaty alchemiczne pisane są takim językiem, aby były całkowicie niezrozumiałe.
– Masa w jaju musi umrzeć, aby następnie się odrodzić – powiedziała Kasia. – Nasienie złota musi osiągnąć wyższy stan istnienia – czerwoną tynkturę.
Poczułem zmęczenie. Popatrzyłem na zegarek. Było już po północy. Stasia zauważyła mój gest.
– Sądzę, że zdążymy do rana – powiedziała. – Jesień i zima są
najlepszymi porami roku na takie zabawy.
– Czy wschód słońca ma jakieś szczególne znaczenie? – zagadnąłem. – Czy też jest to tylko jakiś taki zabobon?
Mrugnęła do mnie.
– Trudno powiedzieć – uśmiechnęła się – Ale lepiej niczego nie zaniedbać. Może ma to znaczenie, a może i nie…
– Masa brązowieje – zameldowała Stasia.
– Cóż to za królestwo? – zapytałem złośliwie.
– Królestwo Jowisza – powiedziała Kasia poważnie. – Czy pojawiły się pary?
Jej kuzynka oświetliła dokładnie jajo.
– Tak. Skraplają się w górnej części naczynia i opadają na dół.
– Ciągle na dobrej drodze – uśmiechnęła się.
– Jeśli panie pozwolą trochę się zdrzemnę – Szef wygodniej zapadł w fotel. – Ale proszę mnie obudzić, jeśli coś się stanie.
– My jesteśmy zajęte – powiedziała Stasia. – Ale ty, Pawle, mógłbyś skoczyć na górę i zaparzyć kawy.
Poszedłem posłusznie. Gdy po dwudziestu minutach wróciłem z dzbankiem aromatycznego napoju, obie siedziały wpatrując się atanator. Z otworu zabezpieczonego szybką padało jasne białe światło.
– Dosypałyście czystego radu? – zapytałem.
– Nie, masa przeszła w tak zwane królestwo Diany – wyjaśniła Kasia nalewając sobie szklankę. – To pierwszy etap. Gdyby teraz zamknąć dopływ gazu i ochłodzić urządzenie, otrzymalibyśmy gorszy gatunek kamienia filozoficznego – białą tynkturę.
– Do czego służy? – zapytałem.
– Och, zamienia dowolny metal lub niemetal w srebro – wyjaśniła.
– Srebro to też cenny kruszec – zauważyłem.
– Tak, ale złoto jest cenniejsze niż srebro, a jesteśmy już dość blisko – uśmiechnęła się. – Jeśli chcesz zapalić sobie fajkę, to przesiądź się bliżej wyciągu.
– Nie, nie potrzebuję. Palę fajkę tylko wtedy gdy muszę nad czymś
pomyśleć.
Nie wiem czemu, ale moja uwaga wywołała sporą wesołość.
– Co zrobicie, jak już będziecie miały kamień filozoficzny? – zapytałem.
– Kupię sobie własną wyspę u wybrzeży Kanady – powiedziała Kasia. – Dość dużą by jeździć po niej konno.
– A ja pójdę na kurs pilotażu – powiedziała Stasia. – I kupię własny
samolot. Będę latała…
Masa wewnątrz pociemniała.
– To jednak nie jest rad – uśmiechnąłem się.
– Nie widziałam nigdy radu – powiedziała Stasia. – Tylko słyszałam, że naświetla się nim chorych na raka.
– Twoje informacje są mniej więcej o sześćdziesiąt lat przestarzałe – uśmiechnąłem się. – Owszem, chorych się naświetla, ale przy pomocy kobaltu. I to bardzo cienką wiązką, żeby nie uszkadzać sąsiednich tkanek. Natomiast rad ciągle jeszcze używany jest do różnych badań naukowych. Oczywiście można by zrobić z niego też żarówkę, ale to było by marnotrawstwo.
– Żarówkę z radu? W jaki sposób? – zdziwiła się.
– Och, to bardzo proste. Do szklanej bańki wystarczy wsypać gram tego pierwiastka. Taki wynalazek świeci z mocą około sześćdziesiąt wat, a przy tym w ogóle nie trzeba podłączać tego do prądu. Tylko to paskudne promieniowanie.
– A gdyby użyć żarówki ze szkła ołowiowego?
– Za cienkie. Rad jest jedną z najbardziej promieniotwórczych substancji na naszej planecie…
– Lepiej leczyć ludzi kamieniem filozoficznym – mruknęła Stasia. – Jako eliksir życia, po rozpuszczeniu powinien leczyć także raka.
– Ale Setonowi jakoś nie pomógł – zauważyłem. – Miał go sporą ilość, a zmarł na skutek obrażeń poniesionych w trakcie tortur.
– Byłoby naiwnością sądzić, że lekarstwa leczą każdy przypadek -
powiedziała Kasia. – Przecież trąd czy gruźlica zabijają, jeśli choroba poczyni zbyt duże spustoszenia w organizmie przed rozpoczęciem leczenia…
– Ciemnieje i przechodzi w zielony – powiedziała Stasia.
– To niedobrze – zmartwiła się moja rozmówczyni. – Chyba, że przez turkusowy przejdzie do niebieskiego. A ty trzymaj kciuki – poleciła mi.
Zacisnęła dłoń na srebrnym krzyżyku i czekaliśmy w milczeniu.
– Robi się granatowe – zameldowała obserwatorka.
Zdziwiła mnie nagła zmiana w ich zachowaniu. Wyglądały na zdrowo
przestraszone. Kasia nalała sobie wody mineralnej z butelki i wypiła duszkiem. Dłonie jej drżały.
– Czerwienieje – odetchnęła z ulgą Stasia.
– A więc weszliśmy wreszcie w królestwo Wenery – powiedziała moja rozmówczyni. – W ostatniej chwili…
– Robią się kolory – zaraportowała Stasia śledząca przemiany wewnątrz jaja. – Takie jak tęcza.
– Tak zwany pawi ogon – wyjaśniła jej kuzynka. – To znaczy, że powoli się zbliżamy.
Mimo jej zapewnień przez następną godzinę nic specjalnego się nie działo. Znad masy unosiły się czerwonawe opary co dziewczęta określiły jako królestwo Marsa. Obudził się Szef.
– I jak tam produkcja kamienia filozoficznego? – zapytał zaciekawiony.
– Na razie bez większych przygód – powiedziała Kasia. – Zaraz powinniśmy wkroczyć w królestwo Apollona.
Korzystając z chwili, gdy druga z dziewcząt poszła na górę, zajrzałem ciekawie przez szybkę. W jaju, co było kiepsko widać, bowiem powierzchnia zmatowiała, znajdowała się masa przypominająca czerwone błoto. Substancja rozpurchlała się, z bąbli wytryskiwał jakiś gaz. Wreszcie Kasia zdecydowanym ruchem ręki przekręciła zawór z gazem.
– Niech sobie stygnie – powiedziała. – Za godzinę będziemy wiedzieli.
Wyjęła bańkę z ciekłym azotem i wycelowawszy dyszę w piecyk, wolno popuściła gazu. Piecyk utonął w mlecznych oparach.
– Nie podusimy się? – zapytał z niepokojem Szef.
– Azot jest obojętny – powiedziała Stasia.
W piwniczce zrobiło się nieco chłodniej. Piecyk stygł. Przeszliśmy na piętro, gdzie dziewczęta sprokurowały niewielkie śniadanie, czy też raczej należało by powiedzieć podkurek, jako że słońce jeszcze nie wzeszło. Szef jadł z apetytem, ja też po całonocnym czuwaniu czułem się głodny.
Rozdział XIX