Gwiazdka Z Nieba

– Zdaje się, że trzymałem rękę na twojej głowie, a twoje usta… Hm, jakby to opisać?

– Robert, wystarczy już!

– Na czym to skończyłem? – zastanawiał się, nie zwracając uwagi na jej słowa. – A tak, na śnie. Wyobraź sobie moje niezadowolenie, gdy z takiego pięknego snu wyrwały mnie krzyki. – Pochylił się do przodu, oczy pałały mu złością. – Twoje krzyki!

Nie wiedziała, co powiedzieć. No, może niezupełnie. Przychodziły jej do głowy setki słów, ale połowa była niestosowna, a drugą połowę wolała zachować dla siebie.

– Czy wiesz, że jeszcze nigdy nie wkładałem spodni z taką prędkością?

– Taka umiejętność na pewno ci się przyda – improwizowała.

– A w stopach mam pełno drzazg – dodał. – Te podłogi nie nadają się do chodzenia boso.

Spróbowała się uśmiechnąć, ale udawanie odważnej za bardzo jej nie wychodziło.

– Jak chcesz, to ci powyciągam drzazgi i opatrzę rany.

W ułamku sekundy jego dłonie wylądowały na jej ramionach.

– A ja po nich nie szedłem. Ja biegłem. Pędziłem, jakby od tego zależało moje życie. Ale nie. – Pochylił się, z oczu biła furia. – Gnałem ratować twoje życie.

Miała ściśnięte gardło, z trudem próbowała przełknąć ślinę. Jakiej on oczekuje odpowiedzi? W końcu otworzyła usta i wyksztusiła:

– Dziękuję? – Było to raczej pytanie niż podziękowanie. Puścił ją gwałtownie i odwrócił się wyraźnie rozczarowany jej reakcją.

– Ech, na miłość boską – mruknął.

Próbowała pozbyć się uścisku w gardle. Jak to się stało, że tak nisko upadła, pytała sama siebie. Była o włos od zalania się łzami, ale nie chciała płakać przed tym człowiekiem. Dwa razy złamał jej serce, a teraz ją porwał. Niewielkie miała szanse na okazanie dumy.

– Chcę wrócić do swojego łóżka – powiedziała cichym głosem.

– Już ci mówiłem – odpowiedział, nie pofatygowawszy się nawet na nią spojrzeć – że ci nie pozwolę wrócić do tej rudery w Londynie.

– Miałam na myśli swój pokój.

Przez dłuższą chwilę panowało milczenie.

– Postanowiłem, że zostaniesz tutaj – odezwał się w końcu.

– Tutaj? – jęknęła.

– Zdaje się, że powiedziałem to już co najmniej dwa razy.

Postanowiła zmienić taktykę i odwołać się do jego silnego poczucia honoru.

– Wiem że nie należysz do tych, którzy zmuszaliby kobietę wbrew jej woli.

– Nie o to chodzi – odparł z drwiną. – Przypuszczam, że drugi raz spróbujesz uciekać.

Starała się trzymać język na wodzy.

– Obiecuję, że dzisiaj już nie będę próbowała uciekać. Masz moje słowo honoru.

– Przepraszam, ale nie za bardzo mogę polegać na twoim słowie.

To ją ukłuło i przypomniała sobie, z jaką urazą kiedyś powiedział, że on nigdy nie złamał obietnicy. Bardzo zabolało ją uderzenie własną bronią.

– Do tej pory nie obiecywałam, że nie ucieknę. Dopiero teraz daję ci słowo.

Odwrócił się i patrzył z powątpiewaniem.

– Nadajesz się na polityka, moja droga.

– O czym ty mówisz?

– O tym, że masz rzadki dar wykorzystywania słów do obchodzenia prawdy.

Nie mogła się powstrzymać od uśmiechu.

– A jak brzmi prawda? Zrobił krok do przodu.

– Że mnie potrzebujesz.

– Przestań, proszę.

– Tak, tak. Potrzebujesz mnie tak, jak kobieta potrzebuje mężczyzny.

– Skończ już z tym, Robert. Jakoś nie czuję potrzeby, by uprowadzano mnie przemocą.

Zachichotał.

– Potrzebujesz miłości, towarzystwa, opieki. Dlaczego tak ci doskwierała posada guwernantki? Bo byłaś sama.

– Mogę sobie kupić psa. Spaniel byłby lepszy do towarzystwa niż ty.

Znów się roześmiał.

– Przypomnij sobie, jak szybko dzisiaj zawołałaś, że jesteś moją żoną. Mogłaś wybrać każde inne nazwisko, ale wybrałaś moje.

– Po prostu skorzystałam z twojego nazwiska, żeby się bronić. Nic więcej!

– Ale to nie wystarczyło, moje złotko.

Nie przepadała, gdy tak się do niej zwracał.

– Potrzebujesz prawdziwego mężczyzny. Ci pijacy nie uwierzyli ci, póki się nie pojawiłem.

– Bardzo ci dziękuję. – W jej głosie nie było zbyt wiele wdzięczności. – Najwyraźniej masz potrzebę wybawiania mnie z nieprzyjemnych sytuacji.

– A tak. To się czasami przydaje.

– Tyle że to ty odpowiadasz za spowodowanie tych sytuacji.

– Czyżby? – zapytał tonem pełnym sarkazmu. – Wstałem z łóżka i przez sen wyciągnąłem cię z pokoju, zepchnąłem ze schodów i zostawiłem przed zajazdem na pastwę dwóch cuchnących zakapiorów. Zrobiła surową minę.

– Robert, twoje zachowanie jest zupełnie nie na miejscu.

– O, guwernantka się w tobie odzywa?

– Porwałeś mnie! – niemal krzyknęła. – Uprowadziłeś mnie! Gdybyś dał mi spokój, o co stale proszę, to teraz smacznie i bezpiecznie spałabym we własnym łóżku.

Znów zrobił krok do przodu i złapał ją za ramię.

– Smacznie i bezpiecznie? – powtórzył. – W tamtej okolicy? To raczej niemożliwe!