Nocny Patrol

– Tak – wyszeptałem. – Ingerencja siódmego stopnia.

W kogo będzie skierowane uderzenie? W szefa – śmiechu warte. W Tygryska, Niedźwiedzia, Siemiona… bzdura. W Igora? Ale co jemu można narzucić na najniższym poziomie ingerencji?

– Otwórz się – powiedziała wiedźma. – Otwórz się przede mną, Antoni. Ingerencja na siódmym poziomie. Szef Nocnego Patrolu jest świadkiem, nie przekroczę tej granicy.

Siemion jęknął, do bólu ściskając moje ramię.

– Masz do tego prawo – powiedziałem. – Borysie Ignatjewiczu… – Rób, jak uważasz – cicho odpowiedział szef. – Ja będę pilnował.

Westchnąłem, otwierając się przed wiedźmą. Przecież i tak nic nie może zrobić! Nic! Ingerencja siódmego stopnia nigdy nie przyciągnie mnie do Ciemności! To po prostu śmieszne!

– Antoni – miękko powiedziała wiedźma. – Powiedz szefowi to, co chciałbyś mu powiedzieć. Powiedz prawdę. Postąp uczciwie i słusznie. Tak, jak powinieneś postąpić.

– Ingerencja minimalna… – potwierdził szef. Jeśli w jego głosie był ból, to tak głęboko ukryty, że nie dane mi było go usłyszeć.

– Wielochodówka – powiedziałem, patrząc na Borysa Ignatjewicza.

– Ale z obu stron. Dzienny Patrol oddaje w ofierze swoje pionki. Nocny Patrol – swoje. Dla wielkiego celu. Dla włączenia w swoje szeregi Wielkiej Czarodziejki o niebywałej sile. Mógł zginąć młody wampir, który tak chciał miłości. Mógł zginąć, zagubić się w Zmroku chłopiec z niewielkimi zdolnościami Innego. Mogli ucierpieć współpracownicy Nocnego Patrolu. Ale jest cel, który uświęca środki. Dwóch wielkich magów, od setek lat walczących ze sobą, wywołuje kolejną, niewielką wojnę. A mag Światła miał wtedy trudniejszą pozycję… i stawia wszystko na jedną kartę. Przegrana dla niego – to nie tylko problem, to krok w Zmrok. Na zawsze. Mimo to stawiana jedną kartę wszystkich. Swoich i cudzych. Nie tak, Borysie Ignatjewiczu?

– Tak – odpowiedział szef.

Alicja cichutko zaśmiała się i poszła do luku. Teraz już nie miała ochoty na loty, Tygrysek nieźle ją pobijała. Mimo to wiedźma miała dobry humor.

Spojrzałem na Siemiona – opuścił oczy. Tygrysek powoli transformowała się ponownie w dziewczynę… ale także starała się nie patrzeć mi w oczy. Niedźwiedź krótko ryknął i nie zmieniając swojego wyglądu poszedł do luku. Było mu trudniej niż pozostałym. Jest zbyt prostolinijny, Niedźwiedź, wspaniały wojownik i przeciwnik kompromisów…

– Wszyscy jesteście podli – powiedział Igor. Podniósł się po kilku próbach – nie tylko ze zmęczenia, teraz zasilał go szef, widziałem cieniutką niteczkę mocy, przecinającą powietrze – z początku zawsze jest trudno wyrwać się ze swojego cienia.

Wyszedłem za nim. To nie było trudne, w ciągu ostatniego kwadransa w Zmrok skierowano tyle energii, że utracił zwykłą agresywną lepkość.

Prawie równocześnie usłyszałem okropny miękki łomot – to spadający z dachu wiedźmin sięgnął bruku.

Zaraz za mną w rzeczywistości zaczęli się pojawiać pozostali. Sympatyczna czarnowłosa dziewczyna z siniakiem pod lewym okiem i rozbitym policzkiem, niewzruszony przysadzisty facet, imponujący wyglądem biznesmen w orientalnym szlafroku… Niedźwiedź już odszedł. Wiem, co będzie robił w swoim mieszkaniu, w „barłogu". Będzie pił nie rozcieńczony spirytus i czytał wiersze. Najprawdopodobniej na głos. Patrząc w wesoło gadający telewizor.

Wampirzyca także się pojawiła. Była w strasznym stanie, coś mamrotała, trzęsąc głową i próbując wylizać odgryzioną rękę. Ręka próbowała przyrosnąć z powrotem. Wszystko dookoła było ochlapane krwią – nie jej, oczywiście, ale krwią jej ostatniej ofiary…

– Odejdź – powiedziałem, podnosząc ciężki pistolet. Ręka zdradziecko zadrżała.

Kula mlasnęła, przelatując przez martwe ciało, w boku dziewczyny pojawiła się rana szarpana. Wampirzyca jęknęła, zacisnęła ją zdrową ręką. Druga zwisała na jakichś niteczkach ścięgien.

– Nie trzeba – miękko powiedział Siemion. – nie trzeba, Antoni…

Mimo to wycelowałem jej w głowę, ale w tej samej chwili z nieba spikował wielki czarny cień, nietoperz wielkości kondora. Rozłożył skrzydła, zasłaniając wampirzycę, wygiął się w spazmie transformacji.

– Ona ma prawo do sądu!

Do Kostii nie mogłem strzelać. Stałem, patrząc na młodego wampira, mojego sąsiada. Nie spuścił wzroku, patrzył uparcie i twardo. Od jak dawna śledziłeś mnie, przyjacielu i przeciwniku? I po co – uratować krewną, czy też nie dopuścić, bym zrobił krok, po którym stanę się śmiertelnym wrogiem?

Wzruszyłem ramionami i wsunąłem pistolet za pasek. Masz rację, Olga. Całe to techniczne wyposażenie to bzdury.

– Ma prawo – potwierdził szef. – Siemion, Tygrysek, konwojujcie ją.

– Dobrze – Powiedziała Tygrysek. Spojrzała na mnie, nie ze współczuciem – ze zrozumieniem. Ciężkim krokiem ruszyła ku wampirom.