Wojna Honor [War of Honor - pl]

— A w ilu obecnie zasiadasz w Izbie Lordów? — spytał uprzejmie Anton.

W odpowiedzi pokazała mu język.

— Doskonały argument! — pochwalił Anton. — Natomiast mówiąc poważnie: musiałabyś się bardzo starać, by osiągnąć mniej jako członek Izby Gmin niż jako par nie mający wstępu do Izby Lordów. Na dodatek Izba Lordów praktycznie nie oddziaływuje na nieoficjalne rodzaje wpływów, jakie ty posiadasz. A poza tym zasady starszeństwa w Izbie Gmin są znacznie mniej sztywne, niż sądzisz. Możesz być zaskoczona możliwościami, jakie się tam przed tobą szybko otworzą. Zwłaszcza jeśli centryści zdecydują się poszukać z tobą wspólnego języka.

— A prawdopodobnie spróbują… — mruknęła z namysłem. — Choćby z tego powodu, że mogę okazać się klinem wbitym między New Kiev i przywódców partyjnych a malkontentów, których nie brakuje…

— Właśnie — zgodził się Zilwicki. — A tym właśnie będziesz, powiedzmy sobie szczerze. I należy dodać coś jeszcze: głównie właśnie po to tam będziesz.

Spojrzała na niego ostro, ale nie odezwała się.

— Daj spokój, za dobrze cię znam! Wiem, że Jeremy uczył cię, byś przestała się oszukiwać, ustalając cele taktyki, a zwłaszcza strategii. Nie chciałabyś pozbawić New Kiev i jej koleżków kontroli nad partią?

— A ty przypadkiem nie jesteś lojalistą Korony, który doskonale by się bawił, widząc, jak liberałowie słabną, wyrzynając się w wojnie domowej?

— Nie byłbym tym załamany — przyznał radośnie. — Ale nie przesadzaj, to nie byłaby żadna wojna. A poza tym odkąd cię poznałem, zostałem zmuszony do zrewidowania pewnych opinii i choć przykro mi to przyznać, niestety okazuje się, że nie wszyscy liberałowie to patentowane durnie. To zresztą wyłącznie twoja wina, że muszę z bólem stwierdzić, iż niektórzy mają w głowach coś więcej niż trociny albo pustkę.

Ponownie pokazała mu język w odpowiedzi.

— Uważaj, bo ci to wejdzie w nawyk — ostrzegł z uśmiechem. — A takie holo byłoby warte naprawdę duże pieniądze dla każdego pismaka. Po zastanowieniu się doszedłem do wniosku, że mogę się nawet zgodzić z pewnymi kwestiami, które dla ciebie i sensownych liberałów są ważne. Nigdy nie dogadamy się we wszystkim, bo cały ten interwencjonizm społeczny i oderwane od rzeczywistości pieprzenie o równości ekonomicznej to dla mnie stek bzdur. Ale ty też tak uważasz, nieprawdaż?

— Wiesz, że nie.

— Cóż, każdy może się pomylić… ale porozmawiamy za jakiś czas — na Zilwickim jej zaprzeczenie nie zrobiło większego wrażenia. — Nie ulega natomiast dla mnie wątpliwości, że pod twoim kierownictwem liberałowie skupią się na celach, które mi odpowiadają, więc nie widzę powodów, dla których nie miałbym ci pomóc. Bo tylko ty możesz zmienić priorytety partii i wyrwać ją z łóżka High Ridge’a, że posłużę się twoją metaforą. Jak widzisz, kieruje mną czysty, zdrowy egoizm.